Jan Paweł II
«ET VENIT». LIST APOSTOLSKI, W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEMU SŁUDZE BOŻEMU ALOJZEMU VARIARZE, KAPŁANOWI TOWARZYSTWA ŚW. FRANCISZKA SALEZEGO
Rzym, 14 kwietnia 2002 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. — „Przyszedł do Niego trędowaty i upadając na kolana, prosił Go: «Jeśli chcesz, możesz mnie oczyścić». A Jezus, zdjęty litością, wyciągnął rękę, dotknął go i powiedział: «Chcę, bądź oczyszczony». Natychmiast trąd go opuścił i został oczyszczony” (Mk 1, 40-42).
Współczucie Jezusa dla trędowatego można uznać za źródło powołania Sługi Bożego Alojzego Variary, który całe swoje życie poświęcił służbie trędowatym.
Urodził się 15 stycznia 1875 roku w miejscowości Viarigi, w prowincji Asti. Jego głęboko religijni rodzice wychowali go w duchu chrześcijańskich wartości. Gdy miał dwanaście lat, został posłany do Valdocco, aby kontynuować naukę. Gdy miał dwanaście lat, został posłany do Valdocco, aby kontynuować naukę. Tam spotkał św. Jana Bosko. To krótkie spotkanie, na trzy miesiące przed śmiercią Świętego, otworzyło mu drogę do Oratorium i ostatecznie do Towarzystwa św. Franciszka Salezego. Dwa lata później, pragnąc zostać misjonarzem, został skierowany do miejscowości Agua de Dios w Kolumbii. Tam poświęcił całą młodzieńczą energię około ośmiuset chorym na trąd, którzy cenili również jego talent muzyczny. Śpiewem, muzyką, grą orkiestry i przedstawieniami rozsiewał radość w „mieście cierpienia”, jak nazywano tę kolonię trędowatych. Święcenia kapłańskie przyjął 24 kwietnia 1898 roku. W posłudze duszpasterskiej odznaczał się wyjątkową roztropnością i głębokim życiem duchowym, szczególnie w sprawowaniu sakramentu pojednania. Dostrzegając wśród swoich penitеntek chorych na trąd pragnienie całkowitego poświęcenia się Bogu, odważnie powziął zamiar założenia zgromadzenia zakonnego, które mogłoby przyjmować również kobiety dotknięte tą chorobą. Tak powstało Zgromadzenie Córek Najświętszych Serc Jezusa i Maryi. Równocześnie z wielkim oddaniem służył swoim umiłowanym trędowatym, dla których założył sierociniec „Michele Unia” wraz ze szkołami zawodowymi.
Podczas gdy z całym oddaniem rozwijał tę działalność, został odwołany z Agua de Dios i był przenoszony do różnych domów swojej prowincji zakonnej. Umocniony jednak głęboką wiarą pogodnie przeszedł tę bolesną „drogę krzyżową”, która miała trwać aż do końca jego życia. Był całkowicie przekonany, że „wszystko pochodzi od Boga i do Boga prowadzi”, jak sam powiedział, gdy omyłkowo przekazano mu wiadomość, że również zachorował na trąd. Dzięki temu doświadczeniu ofiary jeszcze pełniej uświadomił sobie, iż jego życie powinno być żywym świadectwem charyzmatu założonego przez niego Instytutu. Do duchowości salezjańskiej, przeżywanej w służbie młodzieży, dołączył duchowość ofiary, którą przekazał jako szczególne dziedzictwo swoim duchowym córkom. Pragnienie kształtowania dusz gotowych do całkowitego oddania się Bogu opierał na przykładzie Czcigodnego Andrzeja Beltramiego, męczennika cierpliwości przeżywanej w milczeniu, którego poznał w Turynie-Valsalice w latach 1892-1894. Zmarł 1 lutego 1923 roku w Cúcucie, z dala od trędowatych i od swoich duchowych córek, zgodnie z wolą wyrażoną przez przełożonych. Od 17 listopada 1941 roku jego doczesne szczątki spoczywają w kaplicy sióstr w Agua de Dios.
Wraz z rozszerzaniem się opinii o jego świętości arcybiskup Bogoty rozpoczął w 1959 roku jego proces beatyfikacyjny. Dnia 2 kwietnia 1993 roku uznaliśmy, że praktykował on w stopniu heroicznym cnoty chrześcijańskie. W 1998 roku przed Kurią Archidiecezjalną w Turynie przeprowadzono dochodzenie dotyczące cudu, który wydarzył się w 1989 roku i został przypisany wstawiennictwu Sługi Bożego. Dnia 20 grudnia 2001 roku w Naszej obecności ogłoszono dekret o cudzie. Następnie postanowiliśmy, aby obrzęd beatyfikacji odbył się w Rzymie dnia 14 kwietnia 2002 roku.
Dzisiaj podczas uroczystej Mszy świętej na placu przed Bazyliką św. Piotra ogłosiliśmy następującą formułę:
„Spełniając życzenie naszych Braci Michaele Giordana, arcybiskupa Neapolu, Giulio Sanguinettiego, biskupa Brescii, kardynała Pedro Rubiano Sáenza, arcybiskupa Bogoty, Carlosa José Ñáñeza, arcybiskupa Córdoby w Argentynie, Marcello Angelo Melaniego, biskupa Neuquén i administratora apostolskiego Viedmy, oraz Románo Arriety Villalobosa, arcybiskupa San José w Kostaryce, jak również wielu innych Braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, po wysłuchaniu opinii Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, Naszą władzą apostolską zezwalamy, aby Czcigodni Słudzy Boży Kajetan Errico, Ludwik Pavoni, Alojzy Variara, Maria del Tránsito od Najświętszego Sakramentu, Artemide Zatti i Maria Romero Meneses nosili odtąd tytuł Błogosławionych, a ich święto mogło być obchodzone każdego roku: Kajetana Errico dnia 29 października, Ludwika Pavoniego dnia 28 maja, Alojzego Variary dnia 15 stycznia, Marii del Tránsito od Najświętszego Sakramentu dnia 25 sierpnia, Artemide Zattiego dnia 15 marca, a Marii Romero Meneses dnia 7 lipca, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
Ten wybitny mąż, któremu oddaliśmy należną cześć, całkowicie poświęcił swoje życie Panu Bogu i z niezwykłą gorliwością służył ubogim, dając znamienne świadectwo głębokiej pobożności i wielu dobrych uczynków. Żywimy zatem nadzieję, że dzięki wstawiennictwu i przykładowi tego błogosławionego ludzie naszych czasów będą umieli przedkładać dobra wieczne nad przemijające i wytrwale dążyć do rzeczy niebieskich.
Chcemy, aby to, co postanowiliśmy, zachowało swoją moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u św. Piotra, dnia 14 kwietnia Roku Pańskiego 2002, w dwudziestym czwartym roku Naszego Pontyfikatu.
Z polecenia Ojca Świętego
ANGELUS kard. SODANO
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
