Jan Paweł II
«UNUS DEUS». LIST APOSTOLSKI, W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEJ SŁUŻEBNICY BOŻEJ MARII OD MĘKI PAŃSKIEJ, HELENIE MARII FILIPINIE DE CHAPPOTIN DE NEUVILLE
Rzym, 20 października 2002 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – „Albowiem jeden jest Bóg, jeden też pośrednik między Bogiem a ludźmi, człowiek Chrystus Jezus, który wydał siebie samego na okup za wszystkich” (1 Tm 2, 5-6).
Kościół, zgodnie z otrzymanym od Boga posłannictwem, jest powołany do głoszenia wszystkim ludziom orędzia zbawienia, aby mogli dostąpić owoców odkupienia dokonanego przez Chrystusa (por. Sobór Watykański II, dekret Ad gentes, nr 5). Temu właśnie dziełu ewangelizacji poświęciła swoje życie Maria od Męki Pańskiej, ochrzczona jako Helena Maria Filipina de Chappotin de Neuville, oddając się bez reszty czynnej miłości i służbie bliźnim. W ten sposób przekazywała innym to, co sama otrzymała od Boga.
Urodziła się 21 maja 1839 roku w Nantes we Francji, w rodzinie szlacheckiej i głęboko religijnej. Już w dzieciństwie dawała świadectwo wyjątkowego życia duchowego. Pociągał ją franciszkański ideał życia, dlatego w grudniu 1860 roku, za zgodą miejscowego biskupa, wstąpiła do klasztoru sióstr klarysek. Jeszcze jako postulantka, natchniona przez Ducha Świętego, ofiarowała siebie za Ojca Świętego, lecz wkrótce ciężka choroba zmusiła ją do opuszczenia klasztoru. Po odzyskaniu zdrowia, za radą swojego spowiednika, wstąpiła w 1864 roku do Zgromadzenia Sióstr Maryi Wynagrodzicielki. Jeszcze jako nowicjuszka została wysłana do Indii, do Wikariatu Apostolskiego Maduraju. Gorliwe praktykowanie cnót, połączone z wyjątkowymi przymiotami charakteru, sprawiło, że szybko zyskała powszechne uznanie. Już po kilku latach od przybycia została przełożoną miejscową, a następnie przełożoną prowincjalną trzech klasztorów.
Pod jej kierownictwem powstało wiele dzieł miłosierdzia: szkoły, sierocińce i ochronki. Dzięki roztropnemu kierownictwu zdołała przywrócić pokój w prowincji misyjnej, którą wówczas rozdzierały liczne wewnętrzne konflikty. Z powodu kolejnych trudności i bezpodstawnych oskarżeń opuściła jednak Zgromadzenie Sióstr Maryi Wynagrodzicielki i wraz z kilkoma współsiostrami oddała się pod opiekę Wikariusza Apostolskiego Coimbatore. Z jego zachęty udała się następnie do Rzymu, aby przedstawić błogosławionemu papieżowi Piusowi IX swoją gotowość do dalszego życia zakonnego. Dnia 6 stycznia 1877 roku Ojciec Święty udzielił wymaganej aprobaty i w ten sposób powstało Zgromadzenie Misjonarek Maryi. Czcigodna Służebnica Boża otworzyła nowicjat nowego zgromadzenia w Saint-Brieuc we Francji.
Mimo że w 1883 roku, wskutek gwałtownych ataków, została pozbawiona urzędu przełożonej, po przeprowadzeniu dochodzenia zarządzonego przez Leona XIII i wykazaniu jej całkowitej niewinności ponownie wybrano ją na to stanowisko. Dnia 12 sierpnia 1885 roku założone przez nią zgromadzenie zostało powierzone Zakonowi Braci Mniejszych i przyjęło nazwę Franciszkanek Misjonarek Maryi. Tego samego dnia wydano dekret pochwalny, a następnie zatwierdzono konstytucje zgromadzenia. W kolejnych latach powstały liczne domy zakonne zarówno w Europie, jak i poza jej granicami, które Służebnica Boża często odwiedzała.
W roku 1900 głęboko przeżyła wiadomość o męczeńskiej śmierci siedmiu sióstr swojego zgromadzenia w Chinach. To właśnie te zakonnice zaliczyliśmy do grona Świętych 1 października Roku Jubileuszowego 2000 wraz z licznym gronem innych świadków wiary. Wszędzie, gdzie przyszło jej pełnić posługę, dawała czytelne świadectwo wiary w Chrystusa i Kościół. Swoje życie duchowe karmiła adoracją Najświętszego Sakramentu, gorliwą i wytrwałą modlitwą oraz lekturą i rozważaniem słowa Bożego i pism Ojców Kościoła. Z dziecięcą miłością czciła Najświętszą Maryję Pannę, pragnąc naśladować Jej przykład całkowitego zawierzenia się Bożym zamiarom. Pokój serca odnajdywała zawsze w pełnym zaufaniu wobec Boga. Na wzór Chrystusa ofiarowała samą siebie jako ofiarę, czerpiąc z tajemnicy Jego Paschy siłę do całkowitego oddania wszystkich swoich sił dla Królestwa Bożego i zbawienia ludzi. Z wielką miłością otaczała ubogich, opuszczonych i odrzuconych. Roztropnie kierowała założonym przez siebie zgromadzeniem i z wielką troską czuwała nad formacją swoich duchowych córek. Wzorowo zachowywała prawa Kościoła oraz regułę własnego instytutu. Angażowała się również na rzecz sprawiedliwości społecznej, będąc przekonaną, że w ten sposób skuteczniej rozwija się dzieło ewangelizacji. Zabiegała o godność kobiety i o poprawę losu wszystkich należących do najuboższych warstw społecznych. W trudnościach pozostawała niezłomna, żyjąc autentycznym duchem franciszkańskim, wolna od przywiązania do siebie i do dóbr materialnych. Żyła w pokorze, prostocie i wiernie realizowała rady ewangeliczne. Wyczerpana licznymi podróżami i całkowitym oddaniem swojego życia służbie Bogu i ludziom, po krótkiej chorobie zmarła 15 listopada 1904 roku w Saint-Rémy.
Ze względu na szerzącą się opinię świętości w 1918 roku rozpoczęto proces informacyjny. Po przeprowadzeniu wszystkich czynności przewidzianych prawem, 28 czerwca 1999 roku został ogłoszony w Naszej obecności dekret o heroiczności jej cnót, a następnie, 23 kwietnia 2002 roku, zatwierdziliśmy dekret o cudzie i jednocześnie postanowiliśmy, że obrzęd beatyfikacji odbędzie się w Rzymie 20 października tegoż roku.
Dzisiaj zatem, podczas uroczystej Mszy Świętej na placu św. Piotra, wypowiedzieliśmy następującą formułę:
„Spełniając życzenie naszych Braci: Johna Baptisty Odama, arcybiskupa Gulu, Paolo Magnaniego, biskupa Treviso, kardynała Severino Poletto, arcybiskupa Turynu, Giacomo Barabina, biskupa Ventimiglia–San Remo, oraz Antonio Mattiazzo, arcybiskupa-biskupa Padwy, jak również wielu innych Braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, Naszą Władzą Apostolską pozwalamy, aby Czcigodni Słudzy Boży Dawid Okelo i Gildo Irwa, Andrzej Jacek Longhin, Marek Antoni Durando, Maria od Męki Pańskiej Helena Maria de Chappotin de Neuville oraz Liduina Meneguzzi byli odtąd nazywani Błogosławionymi, a ich święto: Dawida Okelo i Gilda Irwy – dnia 20 października, Andrzeja Jacka Longhina – dnia 26 czerwca, Marka Antoniego Durando – dnia 10 grudnia, Marii od Męki Pańskiej Heleny Marii de Chappotin de Neuville – dnia 15 listopada, a Liduiny Meneguzzi – dnia 2 grudnia, mogło być obchodzone co roku w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
Po wypowiedzeniu tych słów wygłosiliśmy homilię, w której wysławialiśmy życie nowej Błogosławionej i ukazaliśmy piękno jej chrześcijańskich cnót. Następnie, wspólnie ze wszystkimi obecnymi, oddaliśmy jej należną cześć i jako pierwsi odpowiednią modlitwą publicznie wezwaliśmy jej wstawiennictwa za nami wszystkimi.
Chcemy, aby to, co postanowiliśmy, zachowało swoją moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 20 października 2002 roku, w dwudziestym piątym roku Naszego Pontyfikatu.
Z polecenia Ojca Świętego
Kardynał Angelo Sodano
Sekretarz Stanu
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
