Jan Paweł II
«QUI MAIOR EST VESTRUM». LIST APOSTOLSKI, W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEJ SŁUŻEBNICY BOŻEJ MARII DOMINICE MANTOVANI
Rzym, 27 kwietnia 2003 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – „Największy z was niech będzie waszym sługą” (Mt 23, 11).
Idąc za przykładem Pana Jezusa, który przyszedł na świat nie po to, aby Mu służono, lecz aby służyć (por. Mk 10, 45), Czcigodna Służebnica Boża Maria Dominika Mantovani już od najmłodszych lat z prostotą i gorliwością pełniła duchowe i materialne dzieła miłosierdzia, a Błogosławionemu Józefowi Nascimbeniemu, założycielowi Zgromadzenia Małych Sióstr od Świętej Rodziny, pokornie i wiernie pomagała w jego dziele. Nieustannie naśladując jego ducha w całym swoim życiu, stała się wszystkim dla wszystkich (por. 1 Kor 9, 22), każdego dnia służąc Kościołowi i ludziom.
Maria Dominika Mantovani urodziła się dnia 12 listopada 1862 roku w miejscowości Castelletto di Brenzone, na terenie diecezji Werona, w rodzinie rolniczej, od której otrzymała solidne wychowanie chrześcijańskie. W październiku 1870 roku przyjęła sakrament bierzmowania, a wkrótce potem przystąpiła do Pierwszej Komunii Świętej. Od najmłodszych lat odznaczała się głęboką pobożnością. Codziennie uczestniczyła we Mszy Świętej i umacniała się Chlebem eucharystycznym. Następnie wstąpiła do Pobożnego Związku Córek Maryi i wraz z innymi dziewczętami rozwijała nabożeństwo do Najświętszej Maryi Panny.
Gdy była jeszcze bardzo młoda, do Castelletto przybył jako nauczyciel i wikariusz ksiądz Józef Nascimbeni. Stał się on kierownikiem duchowym Marii Dominiki i z wielkim oddaniem troszczył się o chrześcijańską formację młodych kobiet, zachęcając je do czynnego udziału w życiu parafii. Służebnica Boża coraz bardziej wzrastała na drodze świętości, gorliwie ucząc dzieci katechizmu oraz opiekując się ubogimi i chorymi. Dnia 7 grudnia 1886 roku złożyła ślub dziewictwa. Kiedy jej kierownik duchowy, będący już wówczas proboszczem tej parafii, poprosił ją o współpracę przy założeniu Instytutu poświęconego wychowaniu młodzieży i opiece nad chorymi, ona – gorąco pragnąc całkowicie oddać się Panu – z radością i gotowością przyjęła tę propozycję. W ten sposób została współzałożycielką Zgromadzenia Małych Sióstr od Świętej Rodziny. Dnia 4 listopada 1892 roku wraz z innymi siostrami w Weronie przywdziała habit zakonny i otrzymała imię Maria. Następnego dnia nowa wspólnota zakonna udała się do wspomnianego Castelletto, gdzie została z wielką radością powitana przez mieszkańców. Święta Rodzina stała się wzorem zarówno dla jej całkowitego oddania Chrystusowi i ludziom, jak i dla rozwoju nowego Instytutu zakonnego. Zgodnie z zamysłem założyciela Służebnica Boża, żyjąc we wspólnocie i we współpracy z Kościołem, poświęciła się służbie ubogim, dzieciom, sierotom i wszystkim potrzebującym, którzy zwracali się do niej z ciężarami codziennego życia.
Instytut szybko rozszerzył swoją działalność na różne regiony Włoch, a następnie także poza ich granice. W 1903 roku uzyskał aprobatę diecezjalną, a w 1910 roku otrzymał Decretum laudis. Po śmierci założyciela, która nastąpiła w 1922 roku, Służebnica Boża pozostała jedyną osobą kierującą Zgromadzeniem jako przełożona generalna. Z niezłomną wytrwałością i ufnie spoglądając w przyszłość wiernie pełniła powierzoną jej posługę. Powierzając się Bogu z ufnością, czerpała od Niego siłę do pełnienia tak odpowiedzialnego obowiązku.
Jej mocna i głęboka wiara oraz czynna miłość już od młodości pobudzały ją do bezwarunkowego podążania za Bożymi zamysłami. Stała się uległym narzędziem w rękach Boga i Błogosławionego Józefa Nascimbeniego w dziele budowania Królestwa Chrystusowego. Drogą cnót kroczyła dzięki wytrwałej modlitwie, pobożności eucharystycznej, nabożeństwu do Najświętszej Maryi Panny i św. Józefa oraz wiernemu zachowywaniu rad ewangelicznych i praktykowaniu pokuty. Oświecona światłem chrześcijańskiej nadziei kierowała swoje życie ku wiecznej szczęśliwości, zachowując wolność wobec dóbr doczesnych. Idąc śladami Matki Bożej, która w Nazarecie nazwała siebie służebnicą Pańską i z wiarą przyjęła słowo zwiastowania, odznaczała się pogodą ducha i męstwem. Siała radość zarówno wśród swoich duchowych córek, jak i wszystkich, których spotykała na swojej drodze. Utrzymywała głęboką więź z Panem, a wpatrując się w Świętą Rodzinę z Nazaretu i pozostając zawsze wrażliwą na potrzeby ubogich, całkowicie oddała się Bogu, przeżywając każdy dzień w duchu niezwykłej miłości. Duch Święty, któremu pozwalała się prowadzić, obdarzał ją wewnętrzną radością i uzdalniał do ukazywania braciom miłosiernego oblicza Ojca. Z wielką dobrocią i macierzyńską troską odnosiła się do swoich duchowych córek, prowadząc je z łagodnością i stanowczością do wierności konsekracji zakonnej oraz duchowi założyciela.
W styczniu 1934 roku zachorowała na zapalenie opłucnej. Po kilku dniach jej stan gwałtownie się pogorszył. Dnia 2 lutego następnego miesiąca zasnęła spokojnie w pokoju Chrystusa.
Ze względu na szerzącą się opinię świętości biskup Werony rozpoczął jej proces beatyfikacyjny i kanonizacyjny. Po dopełnieniu wszystkich wymogów przewidzianych przez prawo dnia 24 kwietnia 2001 roku został w Naszej obecności ogłoszony Dekret o heroiczności cnót. Następnie dnia 5 lipca 2002 roku został zatwierdzony Dekret o cudzie. Postanowiliśmy zatem, aby obrzęd beatyfikacji odbył się w Rzymie dnia 27 kwietnia następnego roku.
Dzisiaj zatem, na placu przed Bazyliką św. Piotra, podczas uroczystej celebracji Eucharystii wypowiedzieliśmy następującą formułę beatyfikacji:
„Spełniając życzenie Naszych Braci Camillo kardynała Ruiniego, Naszego Wikariusza dla diecezji rzymskiej, Christopha kardynała Schönborna, arcybiskupa Wiednia, Michele kardynała Giordana, arcybiskupa Neapolu, Tarcisio Bertonego, arcybiskupa Genui, oraz Flavio Roberto Carrary, biskupa Werony, jak również wielu innych Braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, Naszą Władzą Apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodnym Sługom Bożym Jakubowi Alberionemu, Markowi z Aviano, Marii Krystynie Brando, Eugenii Ravasco, Marii Dominice Mantovani i Julii Salzano przysługiwał tytuł Błogosławionych, a ich święta: Jakuba Alberionego dnia 26 listopada, Marka z Aviano dnia 13 sierpnia, Marii Krystyny Brando dnia 20 stycznia, Eugenii Ravasco dnia 24 października, Marii Dominiki Mantovani dnia 3 lutego oraz Julii Salzano dnia 17 maja mogły być obchodzone każdego roku w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
Następnie, złożywszy dziękczynienie najłaskawszemu Panu, z głęboką pobożnością podziwialiśmy ludzkie i chrześcijańskie cnoty tej Błogosławionej oraz ukazaliśmy ją wszystkim wiernym jako wzór godny naśladowania. Wezwaliśmy również jej niebieskiego wstawiennictwa dla dobra całego Kościoła, który nadal pielgrzymuje na ziemi.
Chcemy, aby to, co postanowiliśmy, zachowało swoją moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 27 kwietnia 2003 roku, w dwudziestym piątym roku Naszego Pontyfikatu.
Z polecenia Ojca Świętego
ANGELUS kard. SODANO
Sekretarz Stanu
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
