Jan Paweł II
«VITAE SENSUS». LIST APOSTOLSKI, W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEJ SŁUŻEBNICY BOŻEJ MARII OD JEZUSA UKRZYŻOWANEGO PETKOVIĆ
Dubrownik, 06 czerwca 2003 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę – „Sens życia odnajduje się w poznawaniu miłości Boga, w oddawaniu Mu chwały i odpowiadaniu na tę miłość.”
Te słowa Matki Marii od Jezusa Ukrzyżowanego, noszącej w świecie imię Maria Petković, były programem jej życia. Już od najmłodszych lat przeniknięta miłością Chrystusa całkowicie Mu się poświęciła i oddała się dziełom duchowego i materialnego miłosierdzia wobec potrzebujących, przynosząc wielki pożytek Kościołowi i społeczeństwu.
Czcigodna Służebnica Boża urodziła się 10 grudnia 1892 roku w miejscowości Blato, na wyspie Korčula, w diecezji dubrownickiej. W rodzinnym domu nauczyła się kroczyć drogami Bożymi, a w parafii dawać świadectwo wiary i miłości przez działalność apostolską. Gdy miała czternaście lat i uświadomiła sobie, że pragnie całkowicie należeć do Chrystusa, złożyła Mu prywatny ślub dozgonnej czystości. Z Eucharystii i modlitwy czerpała siłę do gorliwego zaangażowania w stowarzyszenia Córek Maryi i Chrześcijańskich Matek Dobrego Pasterza, do służby bliźnim oraz do pracy w kuchni dla ubogich. Szczególną troską otaczała ludzi starszych, przy których zwykła z miłością i oddaniem czuwać, a także ubogich, sieroty i opuszczone dzieci. W 1909 roku jej życie uległo całkowitej zmianie. Biskup i kierownik duchowy, Józef Marčelić, poprosił ją, aby nie opuszczała Blata i poświęciła się służbie potrzebującym. W tej prośbie Służebnica Boża rozpoznała wolę Pana, za którą podążyła z życzliwością i bez wahania. Razem z kilkoma towarzyszkami przejęła prowadzenie domu oraz dzieł, którymi do tej pory zajmowały się Służebnice Miłości, mające opuścić miejscowość. Tak więc 25 marca tego roku Maria rozpoczęła opiekę nad ochronką dla dzieci oraz kuchnią dla ubogich. Był to początek Zgromadzenia Córek Miłosierdzia Trzeciego Zakonu Regularnego św. Franciszka, którego celem było szerzenie poznania Bożej miłości przez dzieła miłosierdzia. Instytut, oficjalnie erygowany 4 października 1920 roku, pozostawał pod kierownictwem Założycielki przez czterdzieści lat. We wszystkim szukała chwały Bożej i zbawienia dusz. Szczególną troską otaczała formację sióstr oraz rozwój młodzieży, dzieci, ubogich i chorych, oparty na wartościach ludzkich i chrześcijańskich. W 1936 roku Zgromadzenie zostało agregowane do Zakonu Braci Mniejszych. W tym samym roku wysłała kilka sióstr na misje do Ameryki Łacińskiej, dokąd sama udała się w 1940 roku i pozostała tam do 1952 roku. Po powrocie do Europy przeniosła zarząd generalny Zgromadzenia do Rzymu. W 1954 roku doznała trwałego niedowładu połowiczego. W 1956 roku jej Instytut, ubogacony licznymi siostrami i rozwijającymi się dziełami apostolskimi, otrzymał zatwierdzenie Stolicy Apostolskiej. Z powodu stanu zdrowia zrezygnowała z urzędu przełożonej generalnej.
Ostatnie lata życia przeżyła w pokorze i na modlitwie, urzeczywistniając to, czego nauczała swoje duchowe córki, którym zwykła powtarzać: „Im mniejsze i bardziej pokorne jesteście, tym droższe jesteście Jezusowi”. Nadal wspierała swoje siostry sercem matki, słowem i przykładem cnót, których nauczyła się od Jezusa i które wytrwale, wiernie i z radością praktykowała. Umocniona wiarą, nadzieją i miłością szła z Bogiem, wierzyła Jego słowu, była posłuszna Jego woli, czerpała siłę ze źródeł łaski i poświęcała się budowaniu Królestwa Chrystusa. Z radością prowadziła dusze do Boga, czerpiąc siłę z miłości do Eucharystii, Najświętszej Maryi Panny, Kościoła i modlitwy. Nie brakowało jej trudności, lecz wszystko ofiarowywała Panu. Mawiała bowiem: „Prawdziwa miłość okazuje się w ofierze, cierpieniu i krzyżu”. Gorąco pragnąc oglądać chwalebne oblicze Jezusa, zmarła 9 lipca 1966 roku.
Ze względu na szeroko rozpowszechnioną opinię świętości, którą cieszyła się już za życia, Wikariat Rzymu rozpoczął proces beatyfikacyjny i kanonizacyjny. Dnia 5 lipca 2003 roku został w Naszej obecności ogłoszony dekret o heroiczności jej cnót, a 20 grudnia tego samego roku promulgowano dekret o cudzie przypisywanym wstawiennictwu tej Czcigodnej Służebnicy Bożej. Postanowiliśmy zatem, aby obrzęd beatyfikacji odbył się w Dubrowniku podczas Naszej podróży apostolskiej do Chorwacji.
Dzisiaj zatem podczas liturgii ogłosiliśmy następującą formułę:
„Spełniając życzenie naszego Brata Želimira Puljicia, biskupa dubrownickiego, jak również wielu innych Braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, po wysłuchaniu opinii Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, Naszą władzą apostolską zezwalamy, aby Czcigodna Służebnica Boża Maria od Jezusa Ukrzyżowanego Petković odtąd nazywała się Błogosławioną, a jej święto mogło być obchodzone każdego roku dnia 9 lipca, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
Ta wybitna niewiasta dała znakomite świadectwo życia zakonnego i wiary. Całkowicie poświęciła swoje życie Bogu i przeżyła je w miłości do Chrystusa oraz Jego Kościoła. Pragniemy zatem, aby przykład jej życia przyniósł obfite duchowe owoce ludziom naszych czasów i pomógł im jeszcze pełniej osiągnąć dobra zbawienia.
Chcemy, aby to, co postanowiliśmy, zachowało swoją moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Dubrowniku, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 6 czerwca 2003 roku, w dwudziestym piątym roku Naszego Pontyfikatu.
Z polecenia Ojca Świętego
ANGELUS Kard. SODANO
Sekretarz Stanu
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
