Jan Paweł II
«CARITAS CHRISTI URGET». BULLA KANONIZACYJNA, W KTÓREJ BŁOGOSŁAWIONY DANIEL COMBONI ZOSTAJE WPISANY DO KATALOGU ŚWIĘTYCH
Rzym, 05 października 2003 r.
Jan Paweł, Biskup, Sługa Sług Bożych, na wieczną rzeczy pamiątkę
„Miłość Chrystusa przynagla nas, pomnych na to, że skoro Jeden umarł za wszystkich, to wszyscy pomarli” (2 Kor 5, 14).
Słowa Apostoła w pełni odnoszą się do tego wybitnego głosiciela Ewangelii, którym był błogosławiony biskup, misjonarz i założyciel Daniel Comboni. Całe jego życie pozostawało pod wpływem jednego pragnienia Pana Jezusa: „Mam także inne owce, które nie są z tej owczarni. I te muszę przyprowadzić, i będą słuchać głosu mego, i nastanie jedna owczarnia i jeden pasterz” (J 10, 16). Przede wszystkim miłość Chrystusa pobudzała go do niestrudzonego poświęcenia się ewangelizacji Afryki, a mocna nadzieja kierowała jego licznymi przedsięwzięciami, gdyż był głęboko przekonany, że Kościół zaliczy w końcu także ludy Afryki do grona swoich umiłowanych dzieci.
Obdarzony głęboką wrażliwością i niezwykłymi zdolnościami umysłu, Daniel Comboni urodził się 15 marca 1831 roku w miejscowości Limone sul Garda, należącej do diecezji Brescia. Wykształcenie humanistyczne i teologiczne zdobył jednak w Weronie, gdzie zrodziło się również jego powołanie misyjne, zwłaszcza w Instytucie założonym przez ks. Nicolo Mazza, do którego został przyjęty. 31 grudnia 1854 roku w Trydencie otrzymał święcenia kapłańskie. Kilka lat później udał się do Afryki Środkowej. Chociaż wyprawa ta trwała krótko i przyniosła niespodziewane rozczarowania, rozpaliła w nim jeszcze większe pragnienie ukazania Kościołowi nowej i pewniejszej drogi ewangelizacji, aby Ewangelia została zaniesiona do Afryki. Bóg, który w swojej Opatrzności nieustannie nad nim czuwał, niespodziewanie wskazał mu drogę. Gdy bowiem 15 września 1864 roku modlił się przy grobie Apostoła Piotra, zrodził się w nim plan odnowy Afryki, wyrażony słowami: „Ocalić Afrykę przez Afrykę”. Od tego czasu jego dzieło nabierało coraz większego znaczenia w Kościele. Zyskiwało coraz większą dojrzałość i skuteczność dzięki nowym, już ukształtowanym instytucjom życia duchowego oraz przedsięwzięciom o doniosłym znaczeniu dla życia duchowego. Ten gorliwy misjonarz odbył liczne podróże misyjne do najważniejszych diecezji i krajów Europy. Uczestniczył również w Soborze Watykańskim I, przedstawiając Ojcom soborowym memoriał „Postulatum Pro Nigris Africae Centralis”.
Tymczasem, dzięki pomocy biskupa Werony Alojzego Canossy, 1 czerwca 1867 roku założył Instytut Misji dla Nigricji, którego członkowie noszą dziś nazwę Misjonarzy Kombonianów Serca Jezusowego, a 1 stycznia 1872 roku utworzył Instytut Pobożnych Matek Nigricji, którego członkinie są dziś znane jako Siostry Misjonarki Kombonianki. Stolica Piotrowa wspierała i uznała tak wielkie oddanie sprawie misyjnej. Dnia 26 maja tego samego roku powierzyła podupadający Wikariat Afryki Środkowej Instytutowi Misji dla Nigricji oraz mianowała Daniela Comboniego prowikariuszem apostolskim z siedzibą w Chartumie. Następnie 31 lipca 1877 roku został mianowany biskupem oraz wikariuszem apostolskim tegoż Wikariatu, otrzymując tytuł biskupa Klaudianopolis.
Daniel Comboni czerpał siłę do swojej działalności misyjnej z niewyczerpanego źródła miłości Trójcy Świętej, objawionej w przebitym Sercu Jezusa. Powierzył się także macierzyńskiej opiece Najświętszej Maryi Panny, którą wzywał pięknymi tytułami Matki i Królowej Nigricji, Niepokalanej oraz Matki Bożej Najświętszego Serca, a także oddał się pod opiekę św. Józefa. Poświęcił swój Wikariat Najświętszemu Sercu Jezusa i Matce Bożej Najświętszego Serca. Nieustannie żył w miłości do Kościoła i jego pasterzy oraz w jedności z nimi. Celem całej jego działalności było głoszenie Ewangelii, rozwój autentycznego Kościoła lokalnego, wspólne działanie na rzecz jego odrodzenia oraz usuwanie wszelkich form niewoli. Idąc tą drogą, odkrył znaczenie krzyża Chrystusa i całkowicie je przyjął. Z niego czerpał siłę, aby bez reszty poświęcić się służbie „najuboższym i najbardziej opuszczonym”. Znajdował również odwagę do podejmowania i przezwyciężania licznych trudności oraz nadzieję, dzięki której z ufnością patrzył w przyszłość.
W wieku pięćdziesięciu jeden lat, po całkowitym oddaniu swego życia Bogu, Kościołowi i Afryce, odszedł z tego świata 10 października 1881 roku w Chartumie, pozostawiając po sobie owoce, których spodziewał się dla założonych przez siebie instytutów oraz dla Kościoła w Sudanie. Opinia o jego świętości i pamięć o jego działalności do dziś pobudzają misyjną gorliwość Kościoła, budzą podziw społeczeństwa oraz wzywają świat do wytrwałego budowania bardziej sprawiedliwych warunków życia.
Proces beatyfikacyjny i kanonizacyjny został rozpoczęty przez biskupa Werony w 1928 roku. My sami zaliczyliśmy Sługę Bożego do grona Błogosławionych dnia 17 marca 1996 roku. Na potrzeby kanonizacji zbadano następnie drugie cudowne uzdrowienie, które dokonało się w Chartumie i którego doznała muzułmanka Lubna Abdel Aziz. Dnia 20 grudnia 2002 roku w Naszej obecności został ogłoszony dekret o tym cudzie. Na Konsystorzu, który odbył się 7 marca 2003 roku, postanowiliśmy, że obrzęd kanonizacji zostanie odprawiony dnia 5 października tego samego roku.
Dzisiaj zatem na placu św. Piotra podczas uroczystej liturgii ogłosiliśmy następującą formułę:
„Na chwałę Świętej i Nierozdzielnej Trójcy, dla wywyższenia katolickiej wiary i wzrostu chrześcijańskiego życia, na mocy władzy naszego Pana Jezusa Chrystusa i Świętych Apostołów Piotra i Pawła, a także Naszej, po uprzednim dojrzałym namyśle, po licznych modlitwach i za radą wielu naszych Braci w biskupstwie, orzekamy i stwierdzamy, że Błogosławieni Daniel Comboni, Arnold Janssen i Józef Freinademetz są Świętymi, i wpisujemy ich do Katalogu Świętych, polecając, aby doznawali czci jako Święci w całym Kościele. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
Pragniemy wobec wszystkich ludzi ukazać cnoty tego Świętego, który niestrudzenie poświęcił się głoszeniu Ewangelii, aby wiara katolicka i gorliwość apostolska nieustannie się szerzyły i docierały do jak największej liczby ludzi, tak aby wszyscy, ubogaceni pomocą z wysoka, mogli obficiej dostąpić zbawiennych darów Pana.
Chcemy, aby to, co postanowiliśmy, zachowało swoją moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u św. Piotra, dnia 5 października roku Pańskiego 2003, w dwudziestym piątym roku Naszego Pontyfikatu.
JA, JAN PAWEŁ II
Biskup Kościoła Katolickiego
Marcellus Rossetti, Protonotariusz Apostolski
Tłumaczenie OKM
AAS XCVI (2004), nr 10, s. 617-619
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
