Jan Paweł II
«MISERICORS EST DOMINUS». LIST APOSTOLSKI, W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEMU SŁUDZE BOŻEMU WALENTEMU PAQUAYOWI
Rzym, 09 listopada 2003 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. — „Miłosierny jest Pan i łaskawy” (Jk 5, 11).
Kapłan Walenty Paquay, naśladując dobrego ojca, który przebaczył skruszonemu synowi (por. Łk 15, 11–32), ukazywał grzesznikom miłosierdzie Boga. Pociągani jego świętością i gorliwością pasterską tłumnie przybywali do niego, aby przystąpić do sakramentu pojednania i szukać kierownictwa duchowego.
Ten pokorny naśladowca św. Franciszka z Asyżu urodził się 17 listopada 1828 roku w Tongeren w Belgii, w religijnej rodzinie. Po ukończeniu szkoły średniej rozpoczął naukę w kolegium Kanoników Regularnych św. Augustyna. Jako chłopiec głęboko przejął się kazaniem o miłosierdziu Bożym i wówczas postanowił całkowicie poświęcić się Chrystusowi jako osoba konsekrowana i kapłan.
W 1845 roku został przyjęty do seminarium w Sint-Truiden, gdzie studiował retorykę i filozofię. Następnie wstąpił do belgijskiej prowincji Zakonu Braci Mniejszych, a w 1849 roku rozpoczął nowicjat w klasztorze w Tielt. Dnia 4 października następnego roku złożył śluby zakonne, a 10 czerwca 1854 roku otrzymał święcenia kapłańskie. Przełożeni skierowali go do klasztoru w Hasselt, w którym pozostał aż do śmierci. Z wielką sumiennością pełnił obowiązki wikariusza, gwardiana oraz przez dziewięć lat definitora prowincjalnego.
Wypełniając wiernie codzienne obowiązki i poddając się woli Ojca, osiągnął wysoki stopień doskonałości ewangelicznej. Odznaczał się szczególnie wiarą, która nieustannie oświecała drogę jego życia. Wzorowo zachowywał prawa Kościoła oraz regułę swojego Zakonu. Umiłował Pismo Święte, które nieustannie czytał, rozważał i często przywoływał w swoich kazaniach. Wierni chętnie przychodzili go słuchać. Swoje życie duchowe nieustannie umacniał modlitwą, której nigdy się nie wstydził i którą odmawiał także głośno. Szczególnym nabożeństwem otaczał Eucharystię, Najświętsze Serce Jezusa, Mękę Pańską oraz Najświętszą Maryję Pannę, którą codziennie wzywał modlitwą różańcową. Bóg zajmował pierwsze miejsce w całym jego życiu i apostolskiej działalności. Pragnął wyjechać na misje, aby prowadzić dusze do Boga, jednak z powodu słabego zdrowia pozostał w ojczyźnie, wspierając działalność misjonarzy gorliwą modlitwą. Z miłością służył współbraciom, tercjarzom oraz chorym, których często odwiedzał, i podczas jednej z takich posług zaraził się ospą w 1864 roku. Chętnie czuwał przy umierających, przygotowując ich na spotkanie z Chrystusem.
Roztropnie i z wielką rozwagą pełnił posługę kierownictwa duchowego. Był wstrzemięźliwy w jedzeniu, swojemu ciału dawał tylko tyle odpoczynku, ile było konieczne, a już od młodości przez praktyki pokutne ćwiczył się w opanowaniu zmysłów. Jego cela była uboga i niemal pusta, a jako prawdziwy duchowy syn Biedaczyny z Asyżu nie korzystał z żadnych przywilejów.
W ostatnich latach życia cierpiał z powodu owrzodzenia nogi i niemal całkowicie utracił wzrok. Pomimo słabego zdrowia pragnął w 1904 roku uroczyście uczcić pięćdziesiątą rocznicę ogłoszenia dogmatu o Niepokalanym Poczęciu Najświętszej Maryi Panny. Z pogodą ducha znosił cierpienia i z nadzieją oczekiwał spotkania z Chrystusem, któremu służył przez całe życie. Dnia 1 stycznia 1905 roku pobożnie odszedł z tego świata.
Ze względu na powszechną opinię świętości jego proces beatyfikacyjny i kanonizacyjny rozpoczęto w 1908 roku. Po dopełnieniu wszystkich czynności przewidzianych przez prawo Nasz Poprzednik, Paweł VI, błogosławionej pamięci, dnia 4 maja 1970 roku ogłosił dekret o heroiczności jego cnót. Dnia 20 grudnia 2002 roku został w Naszej obecności ogłoszony dekret o cudzie. Postanowiliśmy zatem, aby obrzęd beatyfikacji odbył się w Rzymie dnia 9 listopada 2003 roku.
Dzisiaj zatem, podczas uroczystej Mszy Świętej sprawowanej na placu św. Piotra przed Bazyliką Watykańską, wypowiedzieliśmy następującą formułę:
„Spełniając życzenie naszych Braci Antonia Dorado Soto, biskupa Malagi, Paula Schruersa, biskupa Hasselt, Dionigiego kardynała Tettamanzi, arcybiskupa Mediolanu, Casimira Lópeza Llorente, biskupa Zamory, oraz Jeana-Marie kardynała Lustigera, arcybiskupa Paryża, jak również wielu innych Braci w biskupstwie, oraz licznych wiernych, po wysłuchaniu opinii Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, Naszą władzą apostolską zezwalamy, aby Czcigodni Słudzy Boży Jan Nepomucen Zegrí y Moreno, Walenty Paquay, Alojzy Maria Monti, Bonifacja Rodríguez Castro oraz Rozalia Rendu odtąd byli nazywani Błogosławionymi, a ich święto mogło być obchodzone każdego roku, w miejscach i w sposób określony przez prawo: Jana Nepomucena Zegrí y Moreno dnia 11 października, Walentego Paquaya dnia 14 stycznia, Alojzego Marii Montiego dnia 22 września, Bonifacji Rodríguez Castro dnia 6 czerwca oraz Rozalii Rendu dnia 7 lutego. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
Chcemy, aby to, co postanowiliśmy, zachowało swoją moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 9 listopada 2003 roku, w dwudziestym szóstym roku Naszego Pontyfikatu.
Z polecenia Ojca Świętego
ANGELUS Kard. SODANO
Sekretarz Stanu
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
