Jan Paweł II
«INOPS EGO SUM». LIST APOSTOLSKI, W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEJ SŁUŻEBNICY BOŻEJ PIEDAD OD KRZYŻA
Rzym, 21 marca 2004 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. — „Jestem uboga i wraz z ubogimi nie mam nic, co mogłabym dać. Ofiarowuję swoją duszę, swoje serce i swoją miłość, ponieważ jałmużna miłości ma większą wartość niż pieniądze”.
Te słowa Czcigodnej Służebnicy Bożej Piedad od Krzyża, noszącej w świecie imię Tomasa Ortiz Real, ukazują miłość, z jaką oddała się potrzebującym, objawiając dobroć Boga, naszego Zbawiciela oraz Jego miłość do ludzi przez dzieła miłosierdzia względem ciała i ducha.
Ta duchowa córka św. Franciszka Salezego urodziła się 12 listopada 1842 roku w Bocairent, w prowincji Walencja w Hiszpanii, w rodzinie, która wychowała ją w wierze chrześcijańskiej. Już podczas nauki szkolnej wyróżniała się pobożnością i pilnością. Dalsze wykształcenie zdobywała w kolegium Matki Bożej Loretańskiej w Walencji, prowadzonym przez Siostry Świętej Rodziny z Bordeaux. Gdy zapragnęła wstąpić do nowicjatu, ojciec, ze względu na jej młody wiek oraz sytuację polityczną tamtych czasów, nakłonił ją do powrotu do domu rodzinnego, gdzie poświęciła się apostolstwu i dziełom miłosierdzia. Po śmierci ojca ponownie usiłowała wstąpić do zgromadzenia zakonnego, lecz nie pozwolił jej na to zły stan zdrowia.
Po różnych doświadczeniach, zachęcona przez biskupa Barcelony, postanowiła założyć nowe zgromadzenie zakonne. W marcu 1884 roku, w miejscowości Puebla de Soto w diecezji Kartagena, założyła Zgromadzenie Tercjarek Najświętszej Maryi Panny z Góry Karmel, którego celem była opieka nad ubogimi dziećmi i chorymi. Wkrótce jednak wszystkie siostry, z wyjątkiem jednej, opuściły założycielkę. Umocniona nadzieją pokładaną w Panu, 8 września 1890 roku w Alcantarilli, idąc drogą duchowości św. Franciszka Salezego i za aprobatą biskupa diecezjalnego, założyła Zgromadzenie Sióstr Salezjanek Najświętszego Serca Jezusowego i została jego pierwszą przełożoną generalną. Gorliwie służąc Chrystusowi i duszom, podejmowała liczne dzieła apostolskie. Zakładała szkoły niedzielne dla młodzieży pracującej, którą osobiście witała po wyjściu z fabryk, troszczyła się o budowę przytułków i domów opieki dla osób starszych oraz spieszyła z pomocą wielu rodzinom dotkniętym ubóstwem i trudnościami.
Z wielką stanowczością, a zarazem dobrocią, formowała swoje duchowe córki, budując je przykładem własnych cnót i gorliwym dążeniem do świętości. Nieustannie żyła wiarą, którą wyznawała całym swoim życiem. Swoją duchowość kształtowała przez modlitwę oraz nabożeństwo do Eucharystii, Męki Pańskiej, Najświętszego Serca Jezusowego i Najświętszej Maryi Panny, szczególnie czczonej pod wezwaniem Matki Bożej Loretańskiej. Ponad wszystko umiłowała Chrystusa, wiernie Mu służyła i zachowywała Jego przykazania. Była wierna nauczaniu i wskazaniom Kościoła oraz z dziecięcym oddaniem odnosiła się do Ojca Świętego i kapłanów. Z macierzyńską troską otaczała opieką zarówno swoje siostry, jak i wszystkich potrzebujących.
Kierowała swoją rodziną zakonną z wielką roztropnością i głębokim wyczuciem życia duchowego. Nie przywiązując się do dóbr doczesnych, nie zabiegała o żadne przywileje ani zaszczyty.
W 1914 roku złożyła urząd przełożonej generalnej. Umocniona modlitwą i nadzieją życia wiecznego przygotowywała się na spotkanie z Panem, który powołał ją do siebie 26 lutego 1916 roku.
Ze względu na szerzącą się opinię świętości, w 1982 roku w Murcji w Hiszpanii rozpoczęto proces poznawczy w sprawie jej beatyfikacji i kanonizacji. Po dopełnieniu wszystkich wymogów przewidzianych prawem, w Naszej obecności dnia 1 lipca 2001 roku został ogłoszony dekret o heroiczności jej cnót, a 12 kwietnia 2003 roku zatwierdzono dekret o cudzie. Postanowiliśmy zatem, aby uroczystość beatyfikacyjna odbyła się w Rzymie 21 marca 2004 roku.
Dzisiaj na placu przed Bazyliką Świętego Piotra na Watykanie, podczas uroczystej celebracji liturgicznej, ogłosiliśmy następującą formułę:
„Spełniając życzenie Naszych Braci Dionigio Kardynała Tettamanziego, arcybiskupa Mediolanu, Amadeo Rodrígueza Magro, biskupa Plasencji w Hiszpanii, Manuele Ureñi Pastora, biskupa Kartageny w Hiszpanii, oraz Paulo Urso, biskupa Ragusy, jak również wielu innych Braci w biskupstwie i licznych wiernych, po wysłuchaniu opinii Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, Naszą władzą apostolską zezwalamy, aby Czcigodni Słudzy Boży Alojzy Talamoni, Matylda od Najświętszego Serca Téllez Robles, Piedad od Krzyża Ortiz Real oraz Maria Kandyda od Eucharystii odtąd byli nazywani Błogosławionymi, a ich święta mogły być obchodzone każdego roku: dnia 3 października – święto błogosławionego Alojzego Talamoniego, dnia 30 maja – święto błogosławionej Matyldy od Najświętszego Serca Téllez Robles, dnia 26 lutego – święto błogosławionej Piedad od Krzyża Ortiz Real oraz dnia 14 czerwca – święto błogosławionej Marii Kandydy od Eucharystii, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
Ta Błogosławiona, która dokonała niezliczonych dzieł apostolskich i pozostawiła wspaniałe świadectwo cnót, zasługuje nie tylko na cześć wiernych, lecz także – i to szczególnie w naszych czasach – na naśladowanie, aby społeczność ludzka, odrywając się od tego, co przemijające, mogła wejść na drogę prowadzącą ku prawdziwemu dobru.
Chcemy, aby to, co dzisiaj postanowiliśmy, zachowało swoją moc na zawsze i było skuteczne, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 21 marca 2004 roku, w dwudziestym szóstym roku Naszego Pontyfikatu.
Z polecenia Ojca Świętego
ANGELUS Kard. SODANO
Sekretarz Stanu
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
