Jan Paweł II
«ET TUAM IPSIUS ANIMAM». LIST APOSTOLSKI, W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEJ SŁUŻEBNICY BOŻEJ ANNIE KATARZYNIE EMMERICK
Rzym, 03 października 2004 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. — «A Twoją duszę miecz przeniknie» (Łk 2, 35).
Boski Odkupiciel przez swoją mękę i śmierć zgładził grzech świata (por. J 1, 29) oraz nadał cierpieniu nowy sens, czyniąc je narzędziem odkupienia. Także Najświętsza Maryja Panna przez własne cierpienie w sposób czynny uczestniczyła w dziele Odkupienia. Podobnie na przestrzeni wieków liczni wierni przemieniali swoje cierpienia w skuteczne narzędzie szerzenia Królestwa Bożego. Do nich bez wątpienia należy Czcigodna Służebnica Boża Anna Katarzyna Emmerick, która wiedząc, że moc Chrystusa „w słabości się doskonali” (por. 2 Kor 12, 9), przyjęła swój krzyż i wraz z Chrystusem przeszła drogę na Kalwarię.
Urodziła się 8 września 1774 roku w Flamske, na terenie diecezji Münster, w rodzinie rolniczej. Do szkoły mogła uczęszczać jedynie przez kilka miesięcy, ponieważ mimo słabego zdrowia musiała pomagać rodzinie w pracach domowych i gospodarstwie. Wolny czas poświęcała lekturze książek religijnych i rozważaniu Pisma Świętego. Z wielką gorliwością oddawała się modlitwie oraz praktykowała umartwienie. Przez kilka lat pracowała również w jednym z gospodarstw. W wieku dwudziestu lat przyjęła sakrament bierzmowania. Pokładając niezachwianą ufność w Panu, przeżywała okresy oschłości duchowej oraz doświadczała licznych pokus ze strony złego ducha.
Umocniona powołaniem do życia konsekrowanego, w 1802 roku wstąpiła do klasztoru Kanoniczek Regularnych św. Augustyna w Dülmen, a w następnym roku złożyła śluby zakonne. Odznaczała się wiernym zachowywaniem reguły, gorliwą miłością wobec sióstr oraz cierpliwością w znoszeniu trudności i przeciwności. Pan obdarzył ją szczególnymi łaskami. Po kasacie klasztoru zarządzonej przez władze państwowe została przyjęta jako domowniczka do domu francuskiego kapłana, który wskutek wydarzeń rewolucyjnych musiał opuścić swoją ojczyznę. Dotknięta ciężką chorobą, pozostała już na zawsze unieruchomiona. Na jej ciele pojawiły się znaki Męki Chrystusa, którym towarzyszyły również inne nadzwyczajne dary. Wieść o tych znakach, które Służebnica Boża przyjmowała z pokorą i wdzięcznością, szybko się rozeszła. Wielu pobożnych ludzi, ale także kierowanych ciekawością, przybywało do jej łoża. Ona zaś, mimo cierpienia, wszystkich przyjmowała z życzliwością i zachęcała do wiernego podążania drogą Chrystusa.
Przez ofiarowanie swojego cierpienia i wytrwałą modlitwę z każdym dniem coraz ściślej jednoczyła się z Chrystusem, którego umiłowała ponad wszystko. Pragnąc podobać się Jemu samemu, wiernie pełniła wolę Bożą, odrzucała wszelkie zło i wytrwale oraz z radością praktykowała cnoty chrześcijańskie, dążąc do doskonałości ewangelicznej. Wiara była światłem oświecającym jej drogę i oparciem w doświadczeniach. Swoje życie duchowe umacniała lekturą i rozważaniem Pisma Świętego, nabożeństwem do Eucharystii, którą codziennie przyjmowała, czcią oddawaną Najświętszej Maryi Pannie oraz innymi praktykami pobożności, zwłaszcza Drogą Krzyżową. Miłowała Kościół, wspierała apostolską posługę kapłanów, nieustannie modliła się i ofiarowywała swoje cierpienia za nawrócenie grzeszników. Okazywała miłość współsiostrom oraz wszystkim, którzy przy niej czuwali i ją odwiedzali. Lekarzowi powiedziała, aby swoją posługę wobec bliźnich uważał za najwznioślejszą cnotę. Wielkodusznie poświęcała się innym, niosąc pociechę strapionym i szyjąc ubrania dla ubogich dzieci.
Udzielała zbawiennych rad wszystkim, którzy zwracali się do niej o pomoc i odznaczała się roztropnością w ukazywaniu najwłaściwszych dróg prowadzących do postępu w życiu duchowym. Wolna od przywiązania do dóbr i zaszczytów ziemskich, całą chwałę przypisywała Bogu. Była bezwzględnie posłuszna rodzicom, przełożonym kościelnym oraz lekarzom, którzy się nią opiekowali. W sposób wzorowy praktykowała męstwo, umiarkowanie i czystość. Po wielu cierpieniach odeszła do Chrystusa, swojego Oblubieńca, 9 lutego 1824 roku.
Wraz ze wzrastającą opinią świętości biskup Münsteru rozpoczął proces beatyfikacyjny i kanonizacyjny, przeprowadzając proces zwyczajny informacyjny w latach 1892–1899. W toku długiego postępowania wykazano ponad wszelką wątpliwość, że pisma przypisywane Służebnicy Bożej są dziełem niemieckiego pisarza Clemensa Brentano. Po starannym dopełnieniu wszystkich wymogów przewidzianych przez prawo, dnia 24 kwietnia 2001 roku w Naszej obecności został ogłoszony dekret o heroiczności cnót teologalnych, kardynalnych i z nimi związanych, praktykowanych przez Annę Katarzynę Emmerick. Dnia 7 lipca 2003 roku w Naszej obecności został ogłoszony dekret o cudzie przypisywanym wstawiennictwu tej Czcigodnej Służebnicy Bożej. Postanowiliśmy zatem, aby obrzęd beatyfikacji odbył się w Rzymie dnia 3 października 2004 roku.
Dzisiaj zatem, na placu przed Patriarchalną Bazyliką Watykańską, podczas uroczystej Mszy Świętej wypowiedzieliśmy następującą formułę:
„Spełniając życzenie naszych Braci Jeana-Christopha Lagleize, biskupa Valence, Émile Marcusa, arcybiskupa Tuluzy, Reinharda Lettmanna, biskupa Münsteru, Héctora Rubéna Aguera, arcybiskupa La Platy, oraz Teodoro de Farii, biskupa Funchal, jak również wielu innych Braci w biskupstwie i licznych wiernych, po wysłuchaniu opinii Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, Naszą władzą apostolską zezwalamy, aby Czcigodni Słudzy Boży Piotr Vigne, Józef Maria Cassant, Anna Katarzyna Emmerich, Maria Ludwika De Angelis i Karol Austriacki odtąd byli nazywani Błogosławionymi, a ich święto mogło być obchodzone każdego roku: Piotra Vigne – 8 lipca, Józefa Marii Cassanta – 17 czerwca, Anny Katarzyny Emmerich – 9 lutego, Marii Ludwiki De Angelis – 25 lutego oraz Karola Austriackiego – 21 października, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
Czcigodna Służebnica Boża Anna Katarzyna Emmerick dała niezwykłe świadectwo miłości do Chrystusa i Jego Kościoła oraz pozostawiła wybitny przykład głębokiej pobożności. Rozważając jej życie, w którym wiernie szła za Odkupicielem także pośród najcięższych doświadczeń, otrzymujemy zachętę do coraz pełniejszego naśladowania Zbawiciela w codziennym życiu oraz wezwanie do dążenia do świętości i doskonałego wypełnienia własnego powołania.
Chcemy, aby to, co postanowiliśmy tymi słowami, zachowało swoją moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 3 października 2004 roku, w dwudziestym szóstym roku Naszego Pontyfikatu
Z polecenia Ojca Świętego
ANGELUS Kard. SODANO
Sekretarz Stanu
Tłumaczenie OKM
AAS XCVIII (2006), nr 8, s. 619-622
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
