Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO PASJONISTÓW Z OKAZJI BEATYFIKACJI BŁ. IZYDORA DE LOOR
Rzym, Sala Klementyńska, 01 października 1984 r.
Najdrożsi Bracia!
1. Pragnę wyrazić wam moją wielką radość, że mogę się dziś spotkać z wami, przybyłymi ze wszystkich stron świata z okazji niedawnej beatyfikacji waszego współbrata, Izydora De Loor. Wszyscy radowaliśmy się, dziękując Panu, który zechciał ukazać nam nowy wzór świętości w tym, który dla waszego zgromadzenia jest pierwszym bratem współpracownikiem wyniesionym do chwały ołtarzy.
Nasze spotkanie nabiera także szczególnego znaczenia ze względu na fakt – bardzo ważny – że właśnie w tym roku nastąpiło formalne zatwierdzenie waszych nowych konstytucji, które mają wskazywać sposób realizacji Reguły św. Pawła od Krzyża w obecnej sytuacji historycznej oraz zgodnie z wytycznymi ostatniego Soboru i nowego Kodeksu Prawa Kanonicznego.
Moje serdeczne pozdrowienie pragnę skierować również do wszystkich członków waszego zasłużonego i znakomitego zgromadzenia, ze szczególnym uwzględnieniem tych, którzy na ciele i duchu najbardziej odczuwają ciężar krzyża. Do nich w szczególności pragnę dziś skierować całe moje słowo zachęty, wdzięczności – mojej i całego Kościoła – za wkład, tajemniczy, lecz rzeczywisty, jaki wnoszą w rozwój i szerzenie królestwa Bożego oraz w zbawienie świata.
2. Wczoraj czciliśmy postać błogosławionego Izydora, lecz odczuwam potrzebę uczynić to ponownie tutaj, choćby kilkoma słowami. Przykład, który płynie od nowego błogosławionego, ma tak uniwersalny charakter, że jest bardzo pożyteczny nie tylko dla braci współpracowników z waszej lub innych rodzin zakonnych, ale także dla wszystkich członków ludu Bożego, gdyż w pewien sposób skupia w sobie wartości zasadnicze: więzi rodzinne, przyjaźń, życie społeczne i wspólnotowe, pracę, wypoczynek, szacunek dla natury, kult Pana. We wszystkich tych fundamentalnych wymiarach życia – nie tylko chrześcijańskiego, lecz także ludzkiego – błogosławiony Izydor potrafił wnieść światło i mądrość krzyża. Dzięki temu, bez robienia czegoś na pokaz, lecz z wielką prostotą, równowagą i naturalnością – jako prawdziwy chrześcijanin i zakonnik – umiał wszystko przemienić, wszystko wynieść w górę, wszystkiemu nadać wartość zbawczą w Chrystusie i z Chrystusem.
A cóż innego, zasadniczo, powinien i musi czynić każdy z nas – jakiekolwiek byłoby jego powołanie czy stan życia – jeśli nie właśnie to?
Uniwersalna chrześcijańska przykładność błogosławionego Izydora sprowadza się w gruncie rzeczy do tego podstawowego wskazania, które streszcza całe orędzie mądrości chrześcijańskiej: uczynić z krzyża „sól ziemi”, to znaczy sprawić, aby rzeczywiście „nadawał smak” temu życiu i kierował jego dzieje ku ostatecznemu celowi – ku niebu.
3. Świat potrzebuje prawdziwej mądrości. Często szuka jej tam, gdzie jej nie ma, a nie umie jej rozpoznać tam, gdzie naprawdę się znajduje. Dlaczego tak się dzieje? Jedną z przyczyn może być ta, o której wspomina św. Paweł w Pierwszym Liście do Koryntian (1 Kor 1, 1-2): prawdziwa mądrość, czyli ta płynąca z krzyża, jawi się czasem jako „głupstwo” czy „szaleństwo”. A jednak – jak dalej wyjaśnia apostoł – „nauka bowiem krzyża jest głupstwem dla tych, co idą na zatracenie” (1 Kor 1,18), czyli dla tych, którzy zaślepieni pychą uważają się za mądrych, podczas gdy w rzeczywistości w oczach Boga są głupcami. Prawdziwa mądrość – mądrość krzyża – ukazuje się jedynie oczom pokornych i tym, którzy szukają prawdy, odrzucając jej próżne pozory. Oto odważna i prosta nauka błogosławionego Izydora. Jego „mądrość” nie była owocem głębokich studiów ani prestiżowych tytułów akademickich, a mimo to była niezwykle cenna: była bowiem darem Ducha Świętego, do którego on przygotował się surowym wysiłkiem ascetycznym, doskonale zachowując regułę i dyscyplinę swego zgromadzenia.
Błogosławiony Izydor był bratem, który potrafił głęboko zrozumieć wartość i płodność krzyża, realizując w sposób wzniosły ideał waszego zgromadzenia. Umiał dostrzec w krzyżu źródło wszelkiej pociechy, inspirację do najwznioślejszych dzieł sprawiedliwości, miłości i miłosierdzia; potrafił przeżywać tajemnicę krzyża jako główną drogę zbawienia i świętości.
4. Najdrożsi Bracia! Widzę dziś razem z wami, w sposób duchowy, ponad trzy tysiące pasjonistów rozsianych po świecie, aby głosić i żyć orędziem nieskończonej miłości Boga, objawionej w szczególny sposób w męce Jego Jednorodzonego Syna. Do was i do nich kieruję moją szczerą wdzięczność – moją i Kościoła – za dobro, jakie wasze zgromadzenie uczyniło w ciągu dwóch i pół wieku swego istnienia; za dary łaski i świętości, potwierdzone przez tak wielu jego członków, a szczególnie przez św. Pawła od Krzyża, waszego ojca i przewodnika; przez św. Wincentego Marię Strambiego, biskupa, świetlany przykład dla pasterzy ludu Bożego; przez błogosławionego Dominika od Matki Bożej, niestrudzonego prekursora i apostoła ekumenizmu w ubiegłym stuleciu i dziś, z radością dodajemy, przez błogosławionego Izydora De Loor.
Patrząc na te postacie, które przynoszą zaszczyt waszemu Instytutowi, nie mogę zakończyć inaczej, jak tylko szczerym życzeniem, które zaczerpnąłem z listu skierowanego przez waszego Założyciela do współbraci w roku 1751: „Niech ta najmniejsza kongregacja, dzieło Bożego miłosierdzia, rozwinie się na całym świecie, aby… w każdym miejscu byli święci robotnicy, którzy jak donośne trąby ożywione Duchem Świętym, będą budzić dusze uśpione w grzechu przez święte głoszenie najświętszych cierpień Syna Bożego, Chrystusa Jezusa, aby – skruszone – wylewały zbawienne łzy pokuty i przez nieustanną pobożną medytację nad tymi samymi najświętszymi cierpieniami coraz bardziej zapalały się świętą miłością Bożą, żyjąc święcie zgodnie ze swoim stanem” (św. Paweł od Krzyża, List IV, 229).
Te życzenia powierzam matczynemu sercu Bolesnej Dziewicy, Królowej waszego zgromadzenia i Jej polecam każdego z umiłowanych pasjonistów.
Moje apostolskie błogosławieństwo niech wam towarzyszy teraz i zawsze.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
