Jan Paweł II
GŁOSZENIE EWANGELII DOTARŁO AŻ PO KRAŃCE ŚWIATA. HOMILIA PODCZAS KANONIZACJI DOMINIKA IBÁÑEZA DE ERQUICIA OP, WAWRZYŃCA RUIZA
I 14 TOWARZYSZY, MĘCZENNIKÓW W JAPONII
Rzym, Plac Św. Piotra, 18 października 1987 r.
„Dana Mi jest wszelka władza w niebie i na ziemi. Idźcie więc . . . nauczajcie wszystkie narody” (Mt 28, 18-19).
Po włosku:
1. Dziś Kościół po raz kolejny słucha tych słów Chrystusa przekazanych przez ewangelistę Mateusza. Zostały one wypowiedziane przez Jezusa w Galilei, na górze, gdzie zgromadzili się apostołowie. Nie są to po prostu słowa pożegnania. Są to słowa powierzające misję. Chrystus odchodzi po wypełnieniu mesjańskiego zadania na ziemi. A równocześnie pozostaje: „A oto Ja jestem z wami przez wszystkie dni, aż do skończenia świata” (Mt 28, 20).
Trzecia niedziela października nazywana jest Dniem Misyjnym. W tę niedzielę cały Kościół słucha tych słów Jezusa ze szczególnym wzruszeniem. Uświadamia sobie, że cały jest misyjny, że cały znajduje się „in statu missionis”. I nie może być inaczej. Właśnie ten fakt został podkreślony przez ostatni Sobór.
2. Dzisiaj tutaj, na Placu św. Piotra, biskupi zgromadzeni na Synodzie słuchają ze szczególną uwagą tych słów misyjnego nakazu. Synod dotyczy misji świeckich w Kościele. Na Dzień Misyjny zostali zaproszeni przedstawiciele katechistów ze wszystkich krajów i kontynentów. Przede wszystkim z krajów misyjnych.
Razem ze wszystkimi obecnymi tu pasterzami Kościoła pozdrawiam was, drodzy bracia i siostry. Misyjne orędzie Chrystusa wypowiedziane na górze w Galilei dotarło i nadal dociera w sposób szczególny właśnie do was. Wy urzeczywistniacie w wielkiej mierze misyjny charakter Kościoła. Zjednoczeni ze swoimi biskupami i kapłanami, uczestniczycie w wielkim, aktualnym i stale odnawiającym się dziele ewangelizacji świata.
Do was odnoszą się słowa Psalmu, które apostoł Paweł zastosował do pracowników Ewangelii pierwszego pokolenia: „Po całej ziemi rozszedł się ich głos, aż na krańce świata ich słowa” (Rz 10, 18).
3. Usłyszeli je jako skierowane do siebie przed trzema wiekami misyjni męczennicy, których Kościół dziś rano uroczyście wpisuje do katalogu świętych. Wśród nich byli także świeccy: Filipińczyk i dwóch Japończyków. Z odwagą potrafili wnieść swój wkład, aby głoszenie Ewangelii dotarło „aż po krańce świata”.
Te słowa rozbrzmiewają dziś dla was wszystkich, którzy służycie sprawie Ewangelii na terenach misyjnych. W szczególności dla was, świeckich, których powołaniem i misją w Kościele zajmuje się Synod w ciągu tych tygodni. Misyjny apostolat świeckich jest owocem wiary otwartej na świadectwo słowa: „Jeżeli więc ustami swoimi wyznasz, że Jezus jest Panem, i w sercu swoim uwierzysz, że Bóg Go wskrzesił z martwych, osiągniesz zbawienie” (Rz 10, 9).
Czy będziesz zbawiony może tylko ty? Nie, z pewnością nie.
Oto Bóg „jest Panem wszystkich, hojny dla wszystkich, którzy Go wzywają . . . Każdy bowiem, kto wezwie imienia Pańskiego, będzie zbawiony” (Rz 10, 12-13).
Każdy! . . .
Zbawienie jest dla wszystkich. „Bóg chce, aby wszyscy ludzie zostali zbawieni” (por. 1 Tm 2, 4).
Żniwo jest naprawdę wielkie. Jest bezkresne. Wy, drodzy bracia i siostry, jesteście wezwani przez Pana żniwa.
A wasze powołanie i wasza służba są bezcenne. Niezastąpione.
Posłuchajmy jeszcze raz natarczywości pytań, które Apostoł stawia nam w Liście do Rzymian w odniesieniu do misyjnego dzieła pierwszego pokolenia Kościoła: „Jakże więc mieli wzywać Tego, w którego nie uwierzyli? Jakże mieli uwierzyć w Tego, którego nie słyszeli? Jakże mieli usłyszeć, gdy im nikt nie głosił? Jakże mogliby im głosić, jeśliby nie zostali posłani? Jak to jest napisane: Jak piękne stopy tych, którzy zwiastują dobrą nowinę!” (Rz 10, 14-15).
4. Słuchajmy wszyscy słów Apostoła. Słuchajcie ich zwłaszcza wy, misjonarze i misjonarki, osoby konsekrowane i świeccy. Słuchajcie ich wy, katechiści i katechistki.
Te pytania apostoła Pawła odnoszą się bezpośrednio do was. Mówią o was. Kościół naszych czasów całkowicie przyjmuje jako własne pytania zawarte w tym fragmencie Listu do Rzymian. Obecny biskup Rzymu nosi je w swoim sercu za przykładem Apostoła.
A stając się echem słów apostolskich, głosi wraz z obecnymi tu biskupami synodalnymi pochwałę waszej misji, pochwałę, którą znajdujemy już w Starym Testamencie, w księdze proroka Izajasza (Iz 52, 7): „Jak piękne na górach nogi zwiastuna radosnej nowiny!”.
Po angielsku:
5. „Jak piękne na górach nogi zwiastuna radosnej nowiny!” (Iz 52, 7).
Dzisiejsza kanonizacja błogosławionego Wawrzyńca Ruiza i jego towarzyszy, umęczonych w pobliżu Nagasaki w latach 1633-1637, stanowi wymowne potwierdzenie tych słów. Szesnastu mężczyzn i kobiet dało świadectwo, przez swoje heroiczne cierpienia i śmierć, wierze w orędzie zbawienia w Chrystusie, które dotarło do nich po tym, jak było głoszone z pokolenia na pokolenie od czasów apostołów.
W ich cierpieniach miłość i naśladowanie Jezusa osiągnęły swoje spełnienie, a ich upodobnienie do Jezusa, jedynego Pośrednika, osiągnęło doskonałość. „Jeżeli bowiem przez śmierć, podobną do Jego śmierci, zostaliśmy z Nim złączeni, tak samo będziemy z Nim złączeni przez podobne zmartwychwstanie” (Rz 6, 5).
Ci święci męczennicy, różniący się pochodzeniem, językiem, rasą i pozycją społeczną, są zjednoczeni między sobą oraz z całym ludem Bożym w misterium zbawienia Chrystusa Odkupiciela. Razem z nimi także my, zgromadzeni tutaj wraz z ojcami synodalnymi z niemal wszystkich krajów świata, śpiewamy Barankowi nową pieśń z Księgi Apokalipsy:
„Godzien jesteś wziąć księgę i otworzyć jej pieczęcie,
bo zostałeś zabity i nabyłeś Bogu krwią twoją ludzi
z każdego pokolenia, języka, ludu i narodu,
i uczyniłeś ich Bogu naszemu królestwem i kapłanami,
a będą królować na ziemi” (Ap 5, 9-10).
Orędzie męczenników o najwyższej wierności Chrystusowi przemawia do Europy wraz z jej wspólnym chrześcijańskim fundamentem pozostawionym przez apostołów Piotra i Pawła: do Europy, która przez dwa tysiące lat była żyznym gruntem dla misjonarzy.
Przemawia do Filipin, które były miejscem bezpośredniego przygotowania i umocnienia wiary dla jedenastu nowych świętych. Filipińczycy, którzy, jak podkreśliłem podczas beatyfikacji męczenników w Manili w 1981 roku, z ewangelizowanych stali się ewangelizatorami w wielkim dziele niesienia Ewangelii ludom Azji. Niech to dzieło ewangelizacji rozpoczyna się w rodzinach filipińskich, idąc za przykładem Wawrzyńca Ruiza, męża i ojca trojga dzieci, który najpierw współpracował z ojcami w Manili, a następnie podzielił ich męczeństwo w Nagasaki, i który teraz jest pierwszym kanonizowanym świętym filipińskim. Święci męczennicy przemawiają do Kościoła w Japonii, szczególnie do archidiecezji Nagasaki, do Kościoła na Tajwanie i w Makau oraz do wszystkich wiernych Chrystusa w Azji. Niech przykład i wstawiennictwo nowych świętych pomagają szerzyć prawdę chrześcijańską i miłość od jednego krańca waszego kontynentu do drugiego!
Po francusku:
6. W tym Światowym Dniu Misyjnym Kościół uroczyście ogłasza świętość misyjnych kapłanów dominikańskich, ich współpracowników oraz dwóch młodych kobiet należących do Trzeciego Zakonu Dominikańskiego, którzy zostali aresztowani i zabici z powodu swojego dzieła ewangelizacji.
W czasie Synodu biskupów o roli i misji świeckich w Kościele i świecie ojciec rodziny z Filipin, dwóch świeckich Japończyków, wszyscy zaangażowani w katechezę, są czczeni za swoją całkowitą wierność łasce chrztu, podobnie jak dominikanie, do których należy Francuz Wilhelm Courtet.
Cały Kościół Boży raduje się ich zwycięstwem. Kościół we Włoszech, we Francji, w Hiszpanii, na Tajwanie, w Makau, na Filipinach i w Japonii jest pełen podziwu i radości z dobrej nowiny ogłoszonej przez mękę i śmierć tych dzielnych uczniów Jezusa Chrystusa, „świadka wiernego, pierworodnego umarłych” (Ap 1, 5).
Przez świadectwo swojego życia wielkodusznie ofiarowanego z miłości do Chrystusa nowi święci przemawiają dziś do całego Kościoła; angażują go i pobudzają w jego misji ewangelizacyjnej. Istotnie, według dekretu soborowego Ad Gentes (Tamże, n. 5), aby wypełnić swoją misję, Kościół, „posłuszny rozkazowi Chrystusa, poruszony łaską i miłością Ducha Świętego, staje się w pełni obecny dla wszystkich ludzi czy narodów, aby ich doprowadzić do wiary, wolności i pokoju Chrystusowego”.
Po hiszpańsku:
7. Nowi święci przemawiają również dziś do wszystkich misjonarzy, którzy przynaglani nakazem Chrystusa: „idźcie i nauczajcie wszystkie narody” (Mt 28, 19), poszli drogami świata, aby głosić dobrą nowinę zbawienia wszystkim ludziom, zwłaszcza najbardziej potrzebującym.
Oni, swoim orędziem i swoim męczeństwem, przemawiają do katechistów, do pracowników duszpasterstwa, do świeckich, którym Kościół poświęca szczególną uwagę i troskę podczas obecnego Synodu biskupów. Przypominają nam, że „umrzeć za wiarę jest darem udzielonym tylko niektórym; ale żyć wiarą jest wezwaniem skierowanym do wszystkich” (Jan Paweł II, Homilia w czasie Mszy beatyfikacyjnej bł. Wawrzyńca Ruiza i towarzyszy, 18 lutego 1981).
Wielka rodzina dominikańska, a w szczególności Prowincja Świętego Różańca, obchodząca czterechsetlecie swego powstania, przyjmuje dziś z uzasadnioną dumą w poczet swoich świętych tych męczenników, a niektórzy z nich byli w sposób szczególny związani z Kolegium św. Tomasza w Manili. Ten ośrodek, który stał się dziś uniwersytetem, podobnie jak inne zasłużone instytucje kościelne, wniósł znaczący wkład w formację i rozwój Kościoła na Dalekim Wschodzie.
Misjonarze, którzy dziś zostają kanonizowani, zwracają się do wszystkich wiernych chrześcijan w tym Dniu modlitwy za misje i zachęcają ich do ożywienia własnej świadomości misyjnej. „Wszyscy chrześcijanie – mówi nam Sobór – gdziekolwiek żyją, zobowiązani są ukazywać przykładem własnego życia i świadectwem słowa nowego człowieka, w którego przyoblekli się przez chrzest” (Ad Gentes, 11). Każdy ochrzczony powinien ponadto czuć się przynaglony przez swoje powołanie do świętości. W tym nowi święci mają nam służyć jako wzór, do którego należy dążyć z bezgranicznym oddaniem wobec Bożego wezwania. Jeden z nich, ojciec Łukasz od Ducha Świętego, pisał: „Dar, który cenię najbardziej, to ten, że zostałem posłany na tę ziemię w towarzystwie tak wielkich sług Bożych, spośród których niektórzy już radują się w Nim, a inni posiadają wielki skarb przed Jego Boskim Majestatem” (Lucas del Espíritu Santo, List do ojca Miguela Ruiza, 28 września 1630).
Po włosku:
8. „Chodźcie, wstąpmy na górę Pana … aby nauczył nas swoich dróg” (Iz 2, 3). Tak mówi prorok Izajasz w swoim widzeniu.
I to widzenie urzeczywistnia się, kiedy zmartwychwstały Chrystus wstępuje razem z apostołami na górę w Galilei. Mówi im: „Idźcie więc … nauczajcie wszystkie narody, udzielając im chrztu w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego, ucząc je zachowywać wszystko, co wam przykazałem” (Mt 28, 19-20).
To „wszystko” jest Ewangelią miłości i pokoju.
Czyż Izajasz nie prorokował o przekuciu mieczów na lemiesze, a włóczni na sierpy, aby ludzie nie ćwiczyli się już w sztuce wojny? (por. Iz 2, 4).
Głosił drogi prawdziwego postępu narodów już tutaj, na ziemi, a zarazem drogi zbawienia wiecznego, które jest przyszłym i ostatecznym przeznaczeniem człowieka w Bogu.
9. Do was wszystkich zatem się zwracam, do was, którzy słuchacie mnie tutaj dzisiaj, i do was wszystkich, którzy trudzicie się na niwie misyjnego Kościoła na całym świecie: niech waszą pociechą i nadzieją będzie Ewangelia miłości i pokoju.
„Chodźcie . . . domu Jakuba, chodź, postępujmy w światłości Pana” (Iz 2, 3.5).
Tak. Idźmy niestrudzenie! Chrystus idzie z nami!
Amen!
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
