Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE PODCZAS SPOTKANIA Z MAŁYMI SIOSTRAMI ŚWIĘTEJ RODZINY
Z OKAZJI BEATYFIKACJI KSIĘDZA GIUSEPPE NASCIMBENIEGO
Negrar, Kaplica „Don Calabria”, 17 kwietnia 1988 r.
1. Najdroższe Siostry w Chrystusie! W tym dniu, naznaczonym szczególną radością, która udziela się wam i całemu Kościołowi z racji wyniesienia waszego założyciela, księdza Giuseppe Nascimbeniego, do chwały błogosławionych, nie mogłem nie przyjąć zaproszenia, by spotkać się z przedstawicielkami „Małych Sióstr Świętej Rodziny” w tym szpitalu, gdzie część z was pełni posługę z ewangelicznym oddaniem.
Pragnę wraz z moim pozdrowieniem wyrazić wam serdeczne gratulacje z powodu przyjęcia życia zakonnego w duchu i zgodnie z regułą człowieka Bożego, tak gorliwego i tak oświeconego. W waszej obecnej tu wspólnocie pozdrawiam wszystkie 1400 sióstr, które posługują w aż 190 domach rozsianych we Włoszech, w Szwajcarii, w Brazylii, w Urugwaju i w Paragwaju. Moje myśli kieruję w szczególny sposób ku waszym współsiostrom, które z poświęceniem oddają swe siły w szpitalach, domach opieki, domach spokojnej starości, w ośrodkach dla osób niepełnosprawnych oraz w 21 domach przeznaczonych dla starszych kapłanów. Nie mogę jednak – i nie powinienem – zapomnieć o waszej ofiarnej działalności na polu wychowania młodzieży, w prowadzeniu przedszkoli, szkół podstawowych, średnich i wyższych. To wspaniały obraz, który ukazuje, jak szeroko wasze zgromadzenie odpowiada na cele apostolskie, charytatywne i opiekuńcze, dla których zostało powołane do życia.
2. Najdroższe Siostry, w każdej waszej działalności zachowujcie zawsze ducha waszego założyciela, dziś wyniesionego do chwały ołtarzy. Starajcie się coraz głębiej rozumieć tajemnicę i wewnętrzną zasadę, która kierowała jego życiem i apostolskim działaniem. Z pewnością tą siłą, która poruszała całe jego istnienie i kształtowała wszystkie jego decyzje, była miłość do Chrystusa — miłość niepowstrzymana, która sprawiła, że przyjął jako program swego życia płomienne słowa św. Pawła:«Caritas Christi urget nos» — „Miłość Chrystusa przynagla nas” (2 Kor 5,14).
Z tej miłości, która jednoczyła go z Chrystusem Panem, wypływała jego miłość do braci potrzebujących, czyniąca z niego niezwykłego dobroczyńcę. Jak wielu dzieci, chorych, cierpiących, nieszczęśliwych, starszych i niepełnosprawnych patrzy dziś na niego z podziwem, umocnionych i zbudowanych jego promienną postawą apostoła miłości!
Także wy, najdroższe Siostry, uczyńcie ze swojego życia drogę świętości i miłości. Nie zatrzymujcie się w połowie tej drogi, ale bądźcie prawdziwymi uczennicami nowego błogosławionego: uczennicami czuwającymi i gorliwie działającymi w Kościele, z sercem pokornym i płonącym miłością.
Na tę drogę udzielam wam szczególnego błogosławieństwa.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
