Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO PIELGRZYMÓW PRZYBYŁYCH DO RZYMU NA BEATYFIKACJĘ JEDENASTU HISZPAŃSKICH MĘCZENNIKÓW
Rzym, 30 kwietnia 1990 r.
Najmilsi bracia w biskupstwie, drodzy synowie i córki,
1. Uroczysta beatyfikacja jedenastu Sług Bożych, męczenników Chrystusa, synów szlachetnej ziemi hiszpańskiej, daje mi okazję do tego wdzięcznego spotkania z wami, którzy przybyliście do Rzymu, by uczcić nowych błogosławionych, uczestnicząc w tym wielkim świadectwie wiary i jedności kościelnej. W tej radosnej okoliczności pragnę w szczególny sposób pozdrowić braci ze Zgromadzenia Braci Szkół Chrześcijańskich, którym towarzyszy wielu uczniów i byłych uczniów, jak również zakonników pasjonistów. Jesteście tu wszyscy zgromadzeni, aby wspólnie uczcić ośmiu współbraci oraz ojca Innocentego od Niepokalanego, męczenników z Turón (Asturia), a także współbrata Jaime Hilario, który przelał krew dla Chrystusa w Tarragonie. Pozdrawiam również serdecznie siostry zakonne ze Zgromadzenia św. Teresy od Jezusa, które wraz z wieloma osobami związanymi z ich szkołami i instytutem celebrują beatyfikację swojej współsiostry Marii Mercedes Prat, która z oddaniem ofiarowała swoje życie Panu poprzez męczeństwo w Barcelonie.
2. Jedenastu męczenników, oprócz niezwykle bogatych osobowości duchowych, ukształtowanych w wierności i oddaniu swojemu powołaniu, łączy także fakt, że byli wychowawcami młodzieży. Szkoła dawała im możliwość pozostawania blisko dzieci i młodych, słuchania ich, kochania, towarzyszenia im i wspierania ich w rozwoju ludzkim i chrześcijańskim. Tak czynili bracia ze Zgromadzenia La Salle oraz siostra Maria Mercedes, ponieważ wierzyli w wielką wartość swojej misji zakonnej i edukacyjnej w służbie dzieciom i młodzieży. Starali się być wierni szlachetnej misji szkoły katolickiej, której „cechą charakterystyczną” — jak naucza Sobór Watykański II — „jest tworzenie szkolnej wspólnoty wychowawczej, przenikniętej duchem wolności i miłości zgodnym z Ewangelią… tak aby poznanie świata, życia i człowieka, jakie stopniowo zdobywają uczniowie, było oświecone wiarą” (Gravissimum educationis, 8). Dlatego nie wahali się przelać własnej krwi, dając w ten sposób najwyższe świadectwo wiary. Ci męczennicy powinni być przykładem dla wszystkich chrześcijańskich wychowawców, zwłaszcza dla zakonników i zakonnic, aby całkowicie poświęcać się pracy tak szlachetnej i potrzebnej w naszych czasach. W tym duchu św. Jan Chrzciciel de La Salle mówił do braci swego zgromadzenia: „Wiedzcie… że łaska, jaką otrzymaliście, by nauczać dzieci, głosić im Ewangelię i kształtować ich ducha religijnego, jest wielkim darem Boga, który was powołał do tego zadania”(Meditatio, 201).
3. Te słowa ukazują nam szkołę katolicką jako miejsce uprzywilejowane, gdzie dzieci i młodzi odkrywają Boga w swoim życiu i formują się jako autentyczni chrześcijanie, świadkowie wiary i naśladowcy Chrystusa. Jednakże tę misję wychowawczą i ewangelizacyjną mogą wypełnić tylko ludzie wiary — mężczyźni i kobiety — którzy czerpią ze swojej konsekracji zakonnej i dzielą swoje doświadczenie Boga z młodymi, a więc są gotowi oddać za Niego i za nich swoje życie, jak uczynili to nowi błogosławieni. Tego rodzaju heroiczne czyny nie rodzą się nagle. Muszą być bowiem poprzedzone całym życiem wyrzeczenia i ofiarności. Tego świadectwa udziela nam w sposób szczególny błogosławiona Maria Mercedes Prat, pamiętana jako siostra zakonna pokorna, łagodna i zawsze gotowa do służby wszystkim. W tym kontekście budujące jest także świadectwo oddania Bogu, które błogosławiony Jaime Hilario pozostawił w swoim ojczystym języku: „W dniu, w którym nauczycie się całkowicie oddać się Bogu, wejdziecie w nowy świat, jak to stało się ze mną. Doświadczycie pokoju i ukojenia, jakiego dotąd nie smakowaliście nawet w najszczęśliwsze dni waszego życia”.
4. Zanim zakończę, pragnę skierować słowo do was, nauczyciele, ojcowie i matki rodzin, uczniowie i uczennice tak blisko związani z braćmi Szkół Chrześcijańskich lub Zgromadzeniem św. Teresy od Jezusa. Jako chrześcijanie i jako członkowie społeczeństwa hiszpańskiego, musicie być świadomi, że szkoły zakładane z inicjatywy społecznej — prowadzone przez Kościół lub inne instytucje — nie ograniczają się w swojej działalności do wymiaru czysto religijnego czy moralnego, lecz niewątpliwie pełnią zasłużoną służbę publiczną dla całego społeczeństwa, rozwijając życie kulturalne, obywatelskie i religijne, zgodnie z potrzebami współczesnego postępu.
Sobór Watykański II, uznając rodziców za pierwszych odpowiedzialnych za wychowanie dzieci, broni ich prawa do pełnej wolności w wyborze szkół. Dzięki temu można przeciwstawić się pokusie narzucania jednolitego systemu edukacyjnego, który wykluczałby konieczną wolność rodziców w ramach zdrowego pluralizmu i który byłby sprzeczny „z naturalnymi prawami osoby ludzkiej, z rozwojem i rozpowszechnianiem kultury, z pokojowym współżyciem oraz z pluralizmem, istniejącemu dziś w wielu społeczeństwach” (Gravissimum educationis, 6). Dlatego Kościół z uznaniem patrzy i chwali wysiłek tych instytucji publicznych, które — biorąc pod uwagę „pluralizm istniejący w społeczeństwie współczesnym i gwarantując należną wolność religijną — pomagają rodzinom, aby wychowanie ich dzieci mogło odbywać się w każdej szkole — a więc także w szkołach publicznych i w odpowiednich warunkach — zgodnie z moralnymi i religijnymi zasadami tychże rodzin” (Gravissimum educationis, 7). W ten sposób ustawodawstwo wzbogaca się zarówno o wielkie wartości duchowe, jak i moralne. Z ufnością i nadzieją, że umiłowane społeczeństwo hiszpańskie, wierne swym chrześcijańskim korzeniom, nadal będzie dziś promotorem kultury i pokojowego współistnienia, udzielam z serca mojego Apostolskiego Błogosławieństwa — wam wszystkim, waszym rodzinom oraz wspólnotom szkolnym waszych Instytutów.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
