Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO PIELGRZYMÓW UCZESTNICZĄCYCH W BEATYFIKACJACH MĘCZENNIKÓW HISZPAŃSKIEJ WOJNY DOMOWEJ ORAZ MARII KRUCYFIKSY SATELLICO
I MARII FRANCISZKI OD JEZUSA
Rzym, 11 października 1993 r.
Drodzy bracia w biskupstwie,
dostojne władze,
najmilsi synowie i córki!
1. Sprawia mi radość to spotkanie z wami wszystkimi, którzy wczoraj uczestniczyliście w uroczystej beatyfikacji dwóch biskupów oraz siedmiu Braci Szkół Chrześcijańskich, wszystkich zamęczonych w Almeríi na początku hiszpańskiej wojny domowej.
W tej okoliczności pragnę w sposób szczególny pozdrowić grupę biskupów hiszpańskich, zwłaszcza pielgrzymki z Almeríi i Guadix, diecezji, którymi kierowali nowi Błogosławieni. W ich biografiach w sposób szczególny uwydatnia się niestrudzona gorliwość apostolska, dzięki której umacniali i ożywiali wiarę swoich diecezjan w chwilach kryzysu i napięć politycznych; doprowadziło ich to aż do heroicznego gestu oddania życia, jak wynika ze złożonych świadectw.
Serdeczne pozdrowienie pragnę skierować również do Braci de La Salle, którym towarzyszy liczna grupa uczniów i byłych uczniów, obecnych na beatyfikacji tych siedmiu męczenników z Kolegium św. Józefa w Almeríi.
2. Jak właśnie ukazałem w encykliceVeritatis splendor, „Męczeństwo to wspaniały znak świętości Kościoła: wierność wobec świętego prawa Bożego, poświadczona śmiercią, jest uroczystym przepowiadaniem i posługą misyjną, posuniętą usque ad sanguinem, aby blask prawdy moralnej nie został przyćmiony w obyczajach i w mentalności poszczególnych ludzi i całego społeczeństwa. Świadectwo to ma niezwykłą wartość, ponieważ pomaga uniknąć — i to nie tylko w społeczności cywilnej, ale także wewnątrz samych wspólnot kościelnych — najgroźniejszego niebezpieczeństwa, jakie może dotknąć człowieka: niebezpieczeństwa zatarcia granicy między dobrem a złem, co uniemożliwia budowę i zachowanie porządku moralnego jednostek i społeczności.” (Veritatis splendor, 93).
3. Wspólną cechą nowych Błogosławionych było ich oddanie dziełu wychowania. Dwaj biskupi kierowali kolejno „Szkołami Ave María” księdza Andrésa Manjóna. Praca wychowawcza Braci Szkół Chrześcijańskich była opromieniona ich życiem w głębokiej jedności z Bogiem, a także miłością do uczniów. Nie ulega wątpliwości, że ich działalność dydaktyczna, podejmowana zwłaszcza w czasach trudnych, stanowi przykład i zachętę dla was wszystkich, chrześcijańskich wychowawców, w epoce naznaczonej religijnym indyferentyzmem i sekularyzmem.
W tym momencie pragnę zwrócić się także do ojców i matek rodzin, jako pierwszych i głównych odpowiedzialnych za wychowanie dzieci. Jest to obowiązek niezbywalny: współpracować i uczestniczyć w sposób czynny w funkcjonowaniu instytucji Kościoła, aby młodzież otrzymywała w nich integralne wychowanie, oparte na solidnych zasadach chrześcijańskich i humanistycznych, przygotowujące ją do przyszłego włączenia się w życie zawodowe i społeczne.
Z gorącą nadzieją, że społeczeństwo hiszpańskie będzie nadal podtrzymywać płomień wiary, za którą ci Błogosławieni ponieśli męczeństwo, wypraszam dla wszystkich ich opiekę, a w szczególności dla diecezji Almería i Guadix oraz dla szkół La Salle.
4. Moja myśl zwraca się teraz ku pielgrzymom zgromadzonym z okazji beatyfikacji Marii Krucyfiksy Satellico, klaryski oraz Marii Franciszki od Jezusa, Założycielki Sióstr Tercjarek Kapucynek z Loano.
Najmilsi Bracia i Siostry, hymn uwielbienia i dziękczynienia, który w tych dniach wznosi się do Pana za przykłady świętości i cnót, ofiarowane przez te dwie duchowe córki Franciszka i Klary, jest ponownym wezwaniem do zaangażowania w naśladowanie ich ewangelicznego życia oraz świadectwa miłości, którym naznaczone było ich istnienie.
Powołanie Boże do konsekracji zakonnej dosięgło Annę Marię Rubatto w ostatnich latach minionego stulecia, gdy miała już trzydzieści dziewięć lat, po przebyciu znaczącej drogi pracy i solidarności. Od skromnych początków pierwszej fundacji w Loano, pod duchowym kierownictwem Braci Kapucynów, niestrudzona służba ubogim była stałym zobowiązaniem nowej Kongregacji i najwymowniejszym znakiem wielkiej miłości do Chrystusa ubogiego i ukrzyżowanego.
Powołanie misyjne, które naznaczyło ostatni okres życia nowej Błogosławionej, pozostaje do dziś jednym z zasadniczych wyborów Kongregacji i wyraża się w działalności apostolskiej i opiekuńczej prowadzonej zarówno w Ameryce Łacińskiej, jak i w Etiopii.
5. Również Maria Krucyfiksa Satellico, żyjąca w pierwszej połowie XVIII wieku, przekazuje nam orędzie, które nie utraciło nic ze swej aktualności: mówi nam o konieczności skupienia, modlitwy i pokuty dla życia chrześcijańskiego zakorzenionego w autentycznych wartościach Ewangelii.
Błogosławiona Maria Krucyfiksa, zarówno jako zwykła zakonnica, jak i jako ksieni swojego klasztoru, potrafiła zawsze żyć w pełnej jedności z Pasterzami wspólnoty chrześcijańskiej, pozwalając, aby sam Bóg – poprzez głos Kościoła – wskazywał jej drogę doskonałości. Cisza i pokój klauzury nie ograniczały jej miłości do ludzi, lecz strzegły intensywności jej doświadczenia duchowego.
Jej przykład z mocą przypomina wartość powołania do życia klauzurowego oraz, w szczególności, franciszkańskiej tradycji klarysek, które właśnie w tym roku obchodzą VIII stulecie urodzin świętej Klary.
6. Najmilsi Bracia i Siostry, Kościół raduje się dziś ogłoszeniem tej nowej grupy Błogosławionych. Powracając do waszych ziem ojczystych, zabierzecie ze sobą wspomnienie uroczystych celebracji, w których uczestniczyliście w tych dniach. Niech na waszej drodze wspiera was niebieskie wstawiennictwo świadków wiary i Ewangelii, wyniesionych właśnie do chwały ołtarzy. Niech towarzyszy wam macierzyńska opieka Maryi, Królowej Męczenników i Dziewic, a wraz z nią moje Apostolskie Błogosławieństwo.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
