Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO UCZESTNIKÓW BEATYFIKACJI MATKI KANDYDY ORAZ SIOSTRY MARII ANTONII
Rzym, 13 maja 1996 r.
Drodzy bracia i siostry!
1. Wielu z was przybyło na ceremonię beatyfikacji Matki Kandydy Marii od Jezusa Cipitria y Barriola oraz Marii Antonii Bandrés Elósegui, przede wszystkim z Kraju Basków — ich ziemi ojczystej — oraz z Salamanki, miejsca ich śmierci, gdzie są zachowane ich groby. Przybyliście również z innych regionów Hiszpanii, a także z Brazylii, Boliwii, Argentyny, Kolumbii, Wenezueli, Republiki Dominikańskiej, Kuby, Filipin, Tajwanu i Japonii, gdzie żyją i pracują Córki Jezusa. Wszystkich was pozdrawiam z serdecznością i witam jak najserdeczniej.
2. Nowe Błogosławione są przykładem służby. Matka Kandyda, jeszcze jako młoda dziewczyna, musiała troszczyć się o młodsze rodzeństwo w licznej rodzinie, a jednocześnie stawiała pierwsze kroki na drodze życia duchowego. Następnie, w Valladolid, służąc w jednej z rodzin, podjęła życie pokuty i modlitwy — które są dwiema niezbędnymi drogami przy podejmowaniu każdej ważnej decyzji — rozważając założenie Zgromadzenia pod nazwą Córek Jezusa, poświęconego zbawieniu dusz. Ostatecznie w Salamance czyni decydujący krok, pod opieką i szczególną ochroną Najświętszej Maryi Panny.
Z gorącym pragnieniem świętości błogosławiona Kandyda Maria od Jezusa oddała się Bogu, poświęcając się chrześcijańskiemu wychowaniu dzieci i młodzieży, odpowiadając w ten sposób na pilną potrzebę duszpasterską Kościoła oraz na społeczne zapotrzebowanie tamtych czasów. Istotnie, integralne wychowanie jest niezbędnym warunkiem wzrostu moralnego osób i rozwoju narodów, a zarazem stanowi część dzieła ewangelizacyjnego Kościoła.
3. Jednym z pierwszych i najbardziej znamiennych owoców tego dzieła wychowawczego była postać błogosławionej Marii Antonii Bandrés, która od młodości ofiarowała się Bogu, wiernie idąc śladami Matki Kandydy i przeżywając z radością oraz gorliwością swoją służbę Panu. Jej umiłowanymi byli ubodzy: już jako dziecko dzieliła się z nimi wszystkim, co posiadała. Nauczyła się tego od rodziców, którzy wpajali jej, że miłość bliźniego jest obowiązkiem, ona zaś potrafiła wypełniać uczynki miłosierdzia z prostotą i naturalnością, tak aby nikt nie czuł się dotknięty. Wyrzeczenie się samej siebie, posiadania rzeczy oraz całkowite zawierzenie Opatrzności Bożej umocniły jej siłę ducha i nadzieję. W ten sposób przygotowała swoją duszę, by ofiarować życie za kogoś, kogo kochała i kogo widziała dalekim od praktyk wiary.
Jej świadectwo powinno pomóc dziewczętom i młodzieńcom odkryć piękno życia całkowicie poświęconego Panu, lepiej zrozumieć sens modlitwy oraz płodność cierpienia ofiarowanego Chrystusowi z miłości do innych.
Wielka radość kontemplacji obu Błogosławionych w chwale ołtarzy niech stanie się dla wszystkich Córek Jezusa, dla ich uczennic i uczniów oraz dla wszystkich współpracujących w różnych dziełach apostolskich prowadzonych przez rodzinę jezuitek, stosowną okazją do wiernego wcielania ich charyzmatu w dzisiejszym społeczeństwie, poprzez urzeczywistnianie własnym przykładem nauk, które wam pozostawiły. Z tymi uczuciami z serca udzielam wam wszystkim, a także waszym rodzinom i bliskim, Błogosławieństwa Apostolskiego.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
