Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO WIERNYCH ZGROMADZONYCH Z OKAZJI KANONIZACJI JANA GABRIELA PERBOYRE’A, IDZIEGO MARII OD ŚW. JÓZEFA ORAZ JANA GRANDE ROMÁNA
Rzym, Aula Pawła VI, 03 czerwca 1996 r.
Czcigodni Bracia w biskupstwie i kapłaństwie,
Bracia i Siostry w Panu!
1. Z radością witam was serdecznie z okazji tej audiencji specjalnej, nazajutrz po kanonizacji Jana Gabriela Perboyre’a, kapłana Zgromadzenia Misji, Idziego Marii od św. Józefa, franciszkanina z Zakonu Braci Mniejszych, oraz Jana Grande Romána, zakonnika Zakonu Szpitalnego.
Dzisiejsze spotkanie odnawia i pogłębia w każdym z nas radość oraz uczucia uwielbienia i wdzięczności wobec Pana za wpisanie tych naszych braci do grona Świętych. Cały Kościół jest zaproszony, by kontemplować ich jako jaśniejące przykłady wiernej odpowiedzi na łaskę Bożą i by wzywać ich jako orędowników w potrzebach materialnych i duchowych. Dziękując Panu za cuda, których w nich dokonał, zatrzymujemy się, by rozważyć aktualność przesłania, jakie nadal kierują do nas i do całego świata.
2. Myślą swoją zwracam się najpierw ku franciszkaninowi Idziemu Marii od św. Józefa, pokornemu synowi tego południa Włoch, które wydało Kościołowi tak wielu Świętych. Pozdrawiam was, drodzy Bracia i Siostry, którzy przybyliście do Rzymu z Tarentu, Lecce, Neapolu i z innych miast, aby uczestniczyć w jego uroczystej kanonizacji. Mój pozdrowienie kieruję również do waszych Pasterzy oraz do drogich zakonników Zakonu Braci Mniejszych.
Nowy Święty, rodem z Apulii, a związany z Neapolem, był uległym narzędziem w rękach Boga, by wzywać ludzi do nawrócenia i objawiać im nieskończoną czułość Ojca niebieskiego, bogatego w dobroć i miłosierdzie. Z franciszkańską prostotą, w życiu autentycznie ubogim, św. Idzi Maria od św. Józefa był skutecznym głosicielem Ewangelii, którą przekazywał swoim współczesnym przede wszystkim świadectwem miłości, potrafiąc wziąć na siebie cierpienia najbardziej potrzebujących. „Pocieszyciel Neapolu”, jak go nazywano jeszcze za życia, przeżył swoje ludzkie losy w duchowej rodzinie Biedaczyny z Asyżu, inspirując się w szczególny sposób przykładem Matki Pana. Wraz z Maryją wyśpiewał „Magnificat”, wielbiąc swoim życiem Tego, który nasyca dobrami głodnych i zasiewa radość w sercach uciśnionych i cierpiących. Niech nowy Święty pomoże nam być radosnymi szafarzami radości pochodzącej z wysoka, odważnie świadcząc w społeczeństwie o żywej obecności Chrystusa i o przemieniającej mocy Ewangelii.
3. Z radością witam was, drodzy przyjaciele pielgrzymi przybyli do Rzymu na kanonizację św. Jana Gabriela Perboyre’a. Serdecznie pozdrawiam moich braci w biskupstwie, a zwłaszcza Jego Świątobliwość Patriarchę Stefanosa II, biskupów przybyłych z Chin, Makau, Francji i z wielu innych krajów. Kieruję również gorące pozdrowienie do czcigodnego ojca Roberta Maloneya, przełożonego generalnego Zgromadzenia Misji, do jego współbraci przybyłych ze wszystkich prowincji świata, do rodziny nowego Świętego oraz do członków i przyjaciół duchowej rodziny św. Wincentego a Paulo.
W osobie Jana Gabriela Perboyre’a, pochodzącego z diecezji Cahors, streszcza się wincentyńskie powołanie misyjne: całkowite oddanie się Chrystusowi w głoszeniu Dobrej Nowiny ubogim oraz w formacji duchowieństwa. Przez blisko dziesięć lat Jan Gabriel wykorzystywał swoje talenty wychowawcy młodzieży w diecezji Amiens, następnie w formacji przyszłych kapłanów diecezjalnych w Saint-Flour, a wreszcie nowicjuszy swojego Zgromadzenia w Paryżu. Lecz od bardzo młodego wieku odczuwał powołanie, by udać się aż na krańce ziemi, aby głosić Ewangelię, w samym duchu św. Wincentego. Urzeczywistni się ono wreszcie, gdy zostanie posłany do Chin. „Módlcie się do Boga – mówił – aby moje zdrowie się umocniło i abym mógł udać się do Chin, by tam głosić Jezusa Chrystusa i umrzeć dla Niego”. Wyruszy śladami własnego brata oraz błogosławionego Franciszka Régis Cleta, współbrata zamęczonego w 1820 roku w tym samym regionie. W tym kraju, który pokochał, przeżyje aż do heroizmu swoje zobowiązanie, by na zawsze iść za Chrystusem. Jan Gabriel dopełni tego świadectwa wiary, uczestnicząc w sposób wstrząsający w etapach Męki Chrystusa, na podobnej drodze krzyżowej.
Kapłani Zgromadzenia Misji oraz członkowie rodziny wincentyńskiej, gorąco was zachęcam, abyście zachowali miłość, jaką wasz brat Jan Gabriel żywił wobec narodu chińskiego, i abyście podtrzymywali w sobie to samo pragnienie głoszenia tam Dobrej Nowiny Pana Jezusa, które z taką mocą objawia się w męczeństwie Jana Gabriela oraz tych, którzy dziś, podobnie jak wczoraj, godzą się iść aż do kresu swojego świadectwa.
W naszym świecie, naznaczonym tyloma ubóstwami, nędzami i rozpaczą, rodzina wincentyńska, którą tutaj reprezentujecie, jest wezwana do tego, by z wielkodusznością kontynuować dzieło zapoczątkowane przez św. Wincentego. Kapłani Zgromadzenia Misji, Siostry Miłosierdzia, stowarzyszenia świeckich, które on założył lub które zrodziły się z jego ducha, obecne warunki zachęcają was do coraz lepszej koordynacji różnorodnych posług, które podejmujecie. Piękna postać Jana Gabriela Perboyre’a pozostaje źródłem inspiracji misyjnej, wezwaniem, by iść zawsze dalej drogami Ewangelii.
4. Pragnę teraz serdecznie pozdrowić Braci św. Jana Bożego, współpracowników Zakonu oraz licznych pielgrzymów hiszpańskojęzycznych.
W św. Janie Grande, zakonniku szpitalnym i patronie diecezji Jerez, odnajdujemy wspaniałą syntezę całkowitego poświęcenia się Bogu i bezwarunkowej służby braciom, zwłaszcza tym, którzy znajdują się w największych trudnościach. Pragnąc bowiem uczynić własnymi słowa swojego Założyciela: „Bóg nade wszystko i ponad wszystkie rzeczy świata”, nowy Święty bardzo wcześnie wszedł na drogę życia konsekrowanego i opierając się na głębokim życiu modlitwy i pobożności, szedł nią z wzorową wiernością aż do końca.
W bliskiej więzi z Panem nauczył się szacunku i uznania dla każdej osoby ludzkiej, niezależnie od jej kondycji i na każdym etapie życia. Idąc blisko za Jezusem, odkrył – jak dobry Samarytanin – piękno spotkania z potrzebującym bliźnim i niesienia mu pomocy wszelkimi środkami, ukazując w ten sposób nieskończenie miłosierne oblicze Boga. Jako kontemplatyk i gorliwy czciciel Eucharystii, nieustannie czerpał z Sakramentu miłości ducha służby i niezłomnej wierności wobec chorych i ubogich, ponad trudnościami i ryzykiem nawet dla własnego życia, aż po śmierć, której doznał jako ofiara swojej działalności miłosierdzia. W Najświętszej Maryi Pannie, której był gorącym czcicielem, zawsze znajdował macierzyńskie schronienie, a także niezrównaną Nauczycielkę łagodności i delikatności w relacjach z innymi, tak ważnych w opiece nad chorymi i w sztuce niesienia pocieszenia w najbardziej dramatycznych sytuacjach.
Człowiek całkowicie oddany Bogu i – jak Jezus – całkowicie poświęcony braciom, św. Jan Grande jest wzorem życia chrześcijańskiego i żywym wezwaniem do świętości. Wy, pielgrzymi z Jerez, którzy wraz z waszym biskupem Rafaelem Bellido, zechcieliście uczestniczyć w kanonizacji tego, który jest wspaniałym darem Boga dla waszej ziemi, zanieście wraz z moim serdecznym pozdrowieniem to przesłanie pozostałym wiernym diecezji; a wy zakonnicy Zakonu Szpitalnego, którzy z radością byliście świadkami wyniesienia na ołtarze jednego z waszych najwybitniejszych braci, idźcie za jego przykładem, aby osiągnąć ideał życia wskazany przez waszego Założyciela i nadal ubogacajcie Kościół darem życia konsekrowanego oraz szczególnym charyzmatem Braci św. Jana Bożego, przynosząc wspaniałe owoce świadectwa ewangelicznego, miłości chrześcijańskiej i świętości.
5. Drodzy Bracia i Siostry! Pan, który wzywa wszystkich bez wyjątku na drogę świętości, nieustannie czyni wielkie rzeczy w tych, którzy starają się hojnie odpowiedzieć na Jego łaskę. Powracając do waszych ojczyzn, zabierzcie ze sobą radosne wspomnienie uczestnictwa w Liturgii Kanonizacyjnej Jana Gabriela Perboyre’a, Idziego Marii od św. Józefa oraz Jana Grande Romána, wraz z postanowieniem naśladowania ich przykładów życia ewangelicznego.
Niech w tych postanowieniach umacnia was niebieska opieka Maryi, Królowej wszystkich Świętych. Niech towarzyszy wam także błogosławieństwo, którego z serca udzielam każdemu z was oraz waszym wspólnotom kościelnym i zakonnym, w szczególności młodym, chorym i rodzinom.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
