Jan Paweł II

PRZEMÓWIENIE DO PIELGRZYMÓW PRZYBYŁYCH NA KANONIZACJĘ O. ALFONSA DE OROZCO, O. IGNACEGO Z SANTHIA, BR. UMILEGO Z BISIGNANO, S. PAULINY OD SERCA JEZUSA KONAJĄCEGO I S. BENEDYKTY CAMBIAGIO FRASSINELLO

Watykan, 20 maja 2002 r.

Najdrożsi Bracia i Siostry!

1. Światło i radość Pięćdziesiątnicy, które wczoraj towarzyszyły uroczystemu ogłoszeniu pięciorga nowych Świętych, trwają i jakby jeszcze się pogłębiają w naszym dzisiejszym radosnym spotkaniu, podczas którego zatrzymujemy się, aby rozważyć działanie Ducha w ich życiu i uczyć się, jak z kolei my sami mamy być otwarci na łaskę Pana.

Zaprawdę świętość jest owocem Ducha Świętego, który działa w człowieku, przemieniając go w nowe stworzenie i udzielając mu samego życia Bożego. Wszystkim ponownie wyrażam moje najserdeczniejsze powitanie!

2. Najpierw pozdrawiam pielgrzymów przybyłych z Piemontu, którzy wraz z drogimi kapucynami radują się z kanonizacji Ignacego z Santhià. Miłość do Chrystusa, pragnienie doskonałości i wola służenia braciom skłoniły tego waszego rodaka do pozostawienia już dobrze rozwiniętej posługi kościelnej, aby przyjąć ubóstwo i surowość Zakonu Kapucyńskiego.

Kroniki wspominają go zawsze jako troskliwego i gotowego do przyjęcia wielkiej liczby osób, które zwracały się do niego. Wsłuchiwał ich problemów i trudności i dla nich stawał się każdego dnia szafarzem Bożego przebaczenia, do tego stopnia, że nazywano go „ojcem grzeszników i zrozpaczonych”.

3. Z radością pozdrawiam także was, drodzy zakonnicy Zakonu Braci Mniejszych oraz grupę wiernych reprezentujących tutaj szlachetną ziemię Kalabrii. Świętujecie kanonizację brata Umilego z Bisignano. Działanie Ducha Świętego stopniowo objawiło bratu Umilemu piękno wyboru życia ewangelicznego według stylu Franciszka z Asyżu, upodabniając go coraz bardziej — poprzez nieustanną drogę oczyszczenia i ascezy — do Chrystusa czystego, ubogiego i posłusznego.

Pokorny z imienia i z czynu, jest on ukazany wszystkim wierzącym jako wzór heroicznej wierności Miłości, przeżywanej w pokorze życia ukrytego i w zawierzeniu świętej woli Boga.

4. Z miłością pozdrawiam teraz pielgrzymów hiszpańskich przybyłych na uroczystą kanonizację Alfonsa de Orozco, augustiańskiego zakonnika, syna ziemi kastylijskiej o uniwersalnym znaczeniu. Bogate przymioty, które go wyróżniają, pozwalają dostrzec w nim postać człowieka pióra i pobożności, służby i miłości, kultury i ofiarności.

Spośród pochwał, jakie mu poświęcono, chciałbym podkreślić określenie „żywy obraz Ewangelii”, ponieważ do tego właśnie celu powołani są chrześcijanie: by być naśladowcami Jezusa, idąc za Nim każdy zgodnie z własnym powołaniem. Święty Alfons de Orozco uczynił to jako zakonnik augustiański. Niech życie i nauczanie tego nowego Świętego będą dla wszystkich pomocą i zachętą do naśladowania Jezusa Chrystusa.

5. Z serdecznością pozdrawiam pielgrzymów brazylijskich, którzy przybyli do Rzymu, aby uczestniczyć w uroczystej kanonizacji świętej Pauliny od Serca Jezusa Konającego, założycielki Zgromadzenia Małych Sióstr Niepokalanego Poczęcia. Jej chrześcijańskie świadectwo, prowadzące ją do heroicznych gestów wyrzeczenia i ofiarności dla dobra dusz, zwłaszcza ubogich i chorych, było jak małe ziarno zasiane przez Boskiego Siewcę, które dziś — niczym rozłożyste drzewo — rozprzestrzenia się po tej szczodrej ziemi Brazylii.

Taki był charyzmat pozostawiony przez Matkę Paulinę jej Zgromadzeniu: gotowość do służby w Kościele wobec najbardziej potrzebujących i tych, którzy znajdują się w sytuacji największej niesprawiedliwości, z prostotą, pokorą i bogatym życiem wewnętrznym. Stąd rodzi się jej przykład wiary, aby zawsze i we wszystkim szukać oraz przyjmować wolę Boga oraz miłości — nici przewodniej łączącej wszystkie etapy życia Matki Pauliny, z całkowitym oddaniem samej siebie braciom, szczególnie najbardziej potrzebującym.

6. Pozdrawiam teraz pielgrzymów przybyłych do Rzymu, zwłaszcza z Ligurii, na kanonizację Benedykty Cambiagio Frassinello, a w szczególności Siostry Benedyktynki Opatrzności przez nią założone. Nowa Święta przez całe życie starała się wiernie pełnić wolę Bożą, patrząc zawsze na Chrystusa ukrzyżowanego, wzór doskonałego posłuszeństwa Ojcu niebieskiemu.

W wymagającej szkole Krzyża, zarówno w doświadczeniu małżeńskim, jak i w życiu zakonnym, Benedykta dawała świadectwo „Miłującej Opatrzności Boga”, który troszczy się o potrzeby swoich dzieci. Życzę wam, drogie Siostry Benedyktynki Opatrzności oraz wszystkim, którzy inspirują się duchowością i przykładem nowej Świętej, abyście dalej ofiarnie kroczyli drogą przez nią wytyczoną. W ten sposób będziecie mogli ukazywać młodym pokoleniom piękno życia całkowicie oddanego Panu i braciom.

7. Najdrożsi Bracia i Siostry, wraz z całym Kościołem dziękujemy Panu za tych pięcioro nowych Świętych. Są oni naszymi przyjaciółmi i opiekunami, orędownikami i wzorami życia. Wzywajmy ich w modlitwie, pogłębiajmy ich poznanie, naśladujmy cnoty, które uczyniły ich mistrzami człowieczeństwa i ewangelicznej ascezy.

Niech Dziewica Maryja, którą w tym miesiącu maju błagamy z jeszcze większą miłością i pobożnością, wspiera was i zawsze chroni. Niech towarzyszy wam także moje błogosławieństwo, którego z miłością udzielam każdemu z was tutaj obecnych, chętnie rozszerzając je na wszystkich waszych bliskich.

Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va

Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana