Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO SIÓSTR BENEDYKTYNEK NAJŚWIĘTSZEGO SAKRAMENTU
Alatri, Klasztor Zwiastowania, 02 września 1984 r.
Pragnę wyrazić wobec was wszystkich, siostry, moje wzruszenie związane z tą wizytą w Alatri. Zostałem zaproszony, aby uczcić IV stulecie odnalezienia szczątków papieża Sykstusa I świętego męczennika, który był jednym z pierwszych następców świętego Piotra na stolicy rzymskiej. Święty Sykstus jest nam wszystkim dobrze znany, ponieważ jego imię przywoływane jest w modlitwie eucharystycznej rzymskiej, w pierwszym kanonie, zaraz po Klemensie. Żył za czasów cesarza Hadriana, na początku II wieku po Chrystusie.
Odczuwam głębokie wzruszenie podczas tej wizyty, która przenosi nas do czasów tak odległych – a zarazem tak bliskich. Kiedy pomyślę, że tutaj, jak w każdej kaplicy, znajdujemy się przed Najświętszym Sakramentem, który jest tym samym pokarmem Bożym, jakim żywili się chrześcijanie dawnych czasów, wtedy ukazuje się nam Kościół w swoich wymiarach historycznych i jednocześnie mistycznych. Jest tajemnicą, że to samo ciało przez tyle wieków, przez tyle pokoleń karmiło i nadal karmi tak wiele osób, tylu wiernych, tylu świadków, tylu wyznawców, tylu męczenników.
Co więcej, to samo ciało – eucharystyczne Ciało Chrystusa – czyni nas jednym ciałem, ponieważ Kościół jest Ciałem Chrystusa. To zostało wielokrotnie potwierdzone – nauczał o tym papież Pius XII w encyklice Mystici Corporis i jasno stwierdza to tradycja pawłowa. Oto w tym Mistycznym Ciele Chrystusa wy, najdroższe siostry, macie szczególny, uprzywilejowany udział. Ale ten przywilej kosztuje, ten przywilej wiąże się z ofiarą – ofiarą waszego życia, całkowicie oddanego Panu, bez zastrzeżeń. I właśnie to jest szczególnym przywilejem każdej z was: to szlachetne powołanie, dzięki któremu Kościół może coraz pełniej żyć darem odkupienia. Przypomnicie sobie, że tymi słowami – Redemptionis Donum – rozpocząłem specjalny list skierowany do wszystkich zakonników i zakonnic Kościoła w czasie Roku Świętego Odkupienia.
Raduję się z tego spotkania, jestem szczęśliwy, że mogę być pośród was, w waszej klauzurze, w tym miejscu modlitwy, gdzie Chrystus eucharystyczny jest nieustannie – dniem i nocą – adorowany, uwielbiany w waszych sercach, w waszych słowach, w waszych uczuciach i w waszych duszach. Jednoczę się z wami w tej adoracji, w tej modlitwie, która jest modlitwą całego Kościoła na całym świecie. Wy w swoich modlitwach, w swoich sercach, powiedziałbym – w swoich dłoniach – niesiecie losy i przyszłość Kościoła oraz całego świata.
Polecam samego siebie i cały Kościół waszej modlitwie, waszemu całkowitemu oddaniu się Panu, waszemu powołaniu kontemplacyjnemu i benedyktyńskiemu. Mówię to do was tutaj obecnych, ale mówię to również do wszystkich innych sióstr kontemplacyjnych, zwłaszcza waszej federacji i waszej Reguły benedyktyńskiej, do wszystkich sióstr kontemplacyjnych jakiejkolwiek reguły, jakichkolwiek konstytucji, żyjących na świecie. A mówię to również, mając przed oczyma ten wizerunek Dziewicy, Matki Jezusa i Matki Kościoła.
Z moim błogosławieństwem.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
