Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO ZAKONNIKÓW I SIÓSTR ZAKONNYCH KANADY
Québec, 09 września 1984 r.
Drodzy bracia i siostry,
W tym pierwszym dniu mojej pielgrzymki cieszę się, że mogłem oddać cześć grobowi błogosławionego Franciszka de Laval, pierwszego biskupa Quebecu i całej Ameryki Północnej, którego miałem radość beatyfikować w 1980 roku wraz z Marią od Wcielenia i Kateri Tekakwitha.
Franciszek de Laval w 1639 roku dołączył do rodzącego się Kościoła, owocu odważnej działalności kapłanów, zakonników i zakonnic – głosicieli Ewangelii na tej ziemi. Jako wikariusz apostolski przyczynił się, bez oszczędzania siebie, do zjednoczenia pierwszych nawróconych mieszkańców i chrześcijańskich kolonistów w jedności tej wspólnoty, która miała wkrótce stać się diecezją. Osobiście uczestniczył w dziele misyjnym i dzielił trudy pionierów.
We Francji znał on żywotność chrześcijaństwa, które odnawiało się pod wpływem wielu założycieli i licznych ludzi wielkiej duchowości, z którymi dzielił poczucie Boga i miłość. Chciał mocno zakorzenić Kościół w tym nowym kraju, w komunii z Biskupem Rzymu. Jednym z jego najważniejszych dzieł było założenie seminarium wyższego i małego seminarium, w którym teraz się znajdujemy, aby umożliwić szybki rozwój duchowieństwa w Quebecu.
Razem z wami pragnę dziś dziękować za dar, który objawił się na tej ziemi, szczególnie za świętość tego pierwszego biskupa, jak również za świętość wszystkich innych założycieli.
Myślę w szczególny sposób o wspólnotach zakonnych, których gorliwość misyjna przyniosła tyle owoców świętości: jezuici, rekolekci, urszulanki, augustianie szpitalnicy Miłosierdzia byli jednymi z pierwszych, którzy przybyli z Francji do Ameryki Północnej. Wkrótce dołączyli do nich sulpicjanie wraz z wieloma innymi. Następnie powstały liczne instytucje, świadczące o rozkwicie wielkodusznej wspólnoty kościelnej.
Drodzy zakonnicy i zakonnice zgromadzeni w tej kaplicy, chwalmy Pana za wszystko, co pozwolił spełnić waszym poprzednikom.
A teraz pragnę wam powiedzieć – i powiem to jeszcze w innych miejscach podczas mojej podróży – że Kościół mocno liczy na wasze działanie i wasze świadectwo. Niewątpliwie, wasza rola zmieniła się w ostatnich latach, lecz istota waszego szczególnego powołania pozostaje: dar z siebie w życiu konsekrowanym w celibacie, życie modlitwy i czynna miłość są znakami dla wszystkich. Konkretne posługi, które pełnicie, są niezastąpione: w życiu duszpasterskim, w różnorodnych potrzebach formacji młodzieży i dorosłych, a szczególnie w pomocy, jaką niesiecie najbardziej pokrzywdzonym przez los. Modlę się do Boga, aby powoływał wielu młodych, którzy z ofiarnością przyłączą się do was, aby wasze misje były kontynuowane i nieustannie odnawiane.
Pozwólcie mi skierować szczególnie serdeczne pozdrowienie do kapłanów, którzy ponoszą odpowiedzialność za seminaria w Quebecu, i wyrazić im moje zaufanie i nadzieję co do zadania o kapitalnym znaczeniu, którego się podjęli.
Z wielką serdecznością udzielam wam wszystkim apostolskiego błogosławieństwa.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
