Jan Paweł II
KAŻDE POSŁUGIWANIE WYMAGA WSPARCIA CAŁEJ CHRZEŚCIJAŃSKIEJ WSPÓLNOTY. PRZEMÓWIENIE PODCZAS SPOTKANIA Z KSIĘŻMI, ZAKONNIKAMI I LAIKATEM KANADY
Halifax, 13 września 1984 r.
Drodzy Bracia i Siostry w Chrystusie.
1. Nawiedzenie przez Maryję jej krewnej, Elżbiety jest prawdziwie pięknym epizodem w Ewangelii św. Łukasza. Jest to dramatyczne spotkanie dwóch matek oczekujących dziecka, dwóch matek, których serca przepełnione są radością w oczekiwaniu na „ludzki cud” rozwijający się w ich ciele. Opowieść ta zawiera również doniosłe teologicznie przesłanie: ukazuje, jak Jan Chrzciciel, największy wśród proroków Starego Testamentu daje świadectwo Jezusowi już w łonie swej matki. Zwraca ona również uwagę na wiarę Maryi: „Błogosławiona jesteś, któraś uwierzyła, że spełnią się słowa powiedziane Ci od Pana” (Łk 1,45).
Refleksje te pozwalają uświadomić sobie jeszcze jedno znaczenie, jakie ma dla nas ten fragment Ewangelii. Dostrzegamy wzruszający ludzki gest Maryi, która z miłością wychodzi na spotkanie swej krewnej Elżbiety Daje nam Ona wzór służby dla innych, przykład tego, jak my, Jej duchowi synowie i córki, winniśmy otworzyć w miłości serca wobec tych, którzy gorąco pragną, aby poprzez nas przyszedł do nich Chrystus.
Idea służby bowiem, drodzy bracia i siostry, jest podstawą apostolatu świeckich i każdego posługiwania. Służba stanowi rdzeń każdego powołania w Kościele: służba Bogu i bliźniemu, służba jednocześnie gorliwa i pokorna, zawsze powodowana pragnieniem pełnienia woli Bożej, ujawniająca się poprzez kierującą moc Ducha Świętego, który działa w Kościele.
2. Pragnę powiedzieć wam, jak bardzo się cieszę, że mogę być z wami dzisiejszego wieczoru. Przybyliście z farm, wsi, miasteczek i miast Nowej Szkocji oraz Wyspy Księcia Edwarda. Dzięki łasce Bożej każdy z was został powołany do dawania w sposób szczególny świadectwa Chrystusowi. Usłyszeliście to wezwanie i szczodrze na nie odpowiedzieliście. Dziękuję wam za wasze aktywne oddanie się Kościołowi i pozdrawiam was w imię Pana naszego Jezusa Chrystusa oraz w imię Maryi, Jego Matki, w tej Bazylice w Halifax Jej poświęconej.
3. Czytamy w Ewangelii: „Tak bowiem Bóg umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał, aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne” (J 3,16). Jezus Chrystus, Syn Boży, przyjął ludzkie ciało nie po to, „żeby mu służono, lecz żeby służyć i życie swoje dać na okup za wielu” (Mk 10,45). Po Zmartwychwstaniu Chrystus ukazał się swoim uczniom, tchnął w nich swego Ducha i rozesłał, aby kontynuowali Jego misję: „Jak Ojciec Mnie posłał, tak i Ja was posyłam” (J 20,21).
Pojmujemy w ten sposób, że Kościół został zbudowany na fundamencie Apostołów, by kontynuować misję Chrystusa, to znaczy prowadzić całą ludzkość poprzez wiarę do życia wiecznego. Każda podejmowana w tym celu przez Kościół działalność stanowi część jego apostolatu, a apostolat ten jest jego odpowiedzią na misję powierzoną przez Chrystusa.
4. Poprzez Chrzest i Bierzmowanie każdy jest wezwany do uczestnictwa w zbawczej misji Kościoła. Jako członek żywego organizmu, jakim jest Mistyczne Ciało Chrystusa, żaden chrześcijanin nie może pozostawać bierny. Każda osoba winna czynnie uczestniczyć w życiu Kościoła. Chrześcijańskie powołanie jest, ze swej natury, powołaniem do apostolstwa.
To Chrystus, Głowa Ciała, osobiście zleca swym członkom apostolstwo. Uczestnicząc w misji Kościoła, wszyscy wierni uczestniczą w misji Chrystusa. Aby ich wkład był skuteczny, potrzeba, by żyli wiarą, nadzieją i miłością, którymi napełnia ich serca Duch Święty. A nakaz miłości, będący największym przykazaniem Pana, skłania każdego do pracy na chwałę Bożą i do głoszenia życia wiecznego wszystkim ludziom, aby wszyscy mogli poznać jedynego prawdziwego Boga i Jezusa Chrystusa, którego On posłał (por. J 17,3).
Wśród członków Kościoła istnieje wielorakość posług w ramach tej samej misji. Apostołom i ich następcom Chrystus powierzył zadanie nauczania, uświęcania; i kierowania w Jego imię i Jego mocą. Ludzie świeccy otrzymali jednak udział w kapłańskiej, prorockiej i królewskiej funkcji Chrystusa (por. Lumen gentium, 31). Aby wypełniać właściwą im rolę, muszą oni połączyć swe wysiłki z posługą całego Ludu Bożego i pracować w jedności z tymi, których Duch Święty ustanowił, by kierowali całym Kościołem (por. Dz 20,28). Równocześnie każdy chrześcijanin jest zobowiązany do pracy na rzecz szerzenia boskiego orędzia zbawienia wśród wszystkich ludzi całego świata.
Jako ludzie świeccy zostaliście wezwani do dawania świadectwa Chrystusowi w waszych domach, miejscach zamieszkania, miasteczkach i miastach. Wnosicie swój wkład w misję Kościoła przede wszystkim poprzez ukazywanie zgodności między swym postępowaniem i wiarą. Macie słowem i czynem głosić Chrystusa, światłość świata. Takie jest główne powołanie do apostolatu, jakie otrzymali wszyscy chrześcijanie. Jako ludzie świeccy otrzymaliście również specyficzne zadanie odnowy doczesnego porządku poprzez przepojenie go duchem Ewangelii.
Dzięki temu, że pochodzicie z różnych kulturowo i społecznie środowisk, możecie zaszczepić chrześcijańskiego ducha w umysłowości i postępowaniu, prawach i strukturach tych społeczności, w których żyjecie. Spoczywa również na was szczególne zadanie i odpowiedzialność za angażowanie się w apostolat „podobnych sobie”: rodziny ewangelizują rodziny, studenci ewangelizują studentów, młodzi prowadzą innych młodych ku Chrystusowi. Tutaj w sposób szczególny dopełnieniem świadectwa, jakie dajecie waszym życiem, jest wasze świadectwo słowa (por. Apostolicam actuositatem, 13). Poprzez życie, które ukazuje głęboką prawość, poprzez wytrwałe praktykowanie w postępowaniu z innymi braterskiej miłości, możecie istotnie oddziaływać na tych, których spotykacie w pracy i na różnych poziomach życia społecznego.
Posiadacie bardzo szczególną misję przemawiania do świata w sposób konkretny: ukazywania prawdy i sprawiedliwości we własnym życiu; głoszenia nie tylko słowem szacunku dla życia, troski o sprawy społeczne, odmowy wobec materializmu i konsumizmu. Jesteście wezwani do dawania przykładu czystości życia, a w przypadku małżonków – do bycia żywym znakiem wierności i nierozerwalności małżeństwa, jak tego nauczał Chrystus. Bądźcie pewni, drodzy przyjaciele, że słowo Boga posiada moc urzeczywistnienia w was tego: „Wy jesteście solą dla ziemi … Wy jesteście światłem świata” (Mt 5,13-14).
5. Każdy otrzymał ponadto charyzmat, dar Ducha Świętego, który uzdalnia was do wypełniania w Kościele posługi szczególnej. Jak mówi św. Paweł, Duch Święty został dany każdej osobie w sposób specjalny: „Mamy zaś według udzielonej nam łaski różne dary: bądź dar proroctwa – [do stosowania] zgodnie z wiarą: bądź to urząd diakona – dla wykonywania czynności diakońskich; bądź urząd nauczyciela – dla wypełniania czynności nauczycielskich” (Rz 12,6-7).
Chrześcijański apostolat może być rozwijany poprzez działalność ludzi jako jednostek lub jako członków grup, pracujących wspólnie dla tego samego, określonego celu. W ramach różnorodności apostolatu niektórzy powołani są do głoszenia słowa Bożego jako katecheci, nauczyciele lub ci, którzy prowadzą dorosłych poprzez obrzęd chrześcijańskiej inicjacji. Niektórzy służą rodzinom, chorym, więźniom, osobom niepełnosprawnym, młodzieży lub osobom starszym. Inni niosą pomoc w zakresie sprawiedliwości społecznej, służby zdrowia lub ekumenizmu. Jeszcze inni wykorzystują swe uzdolnienia administracyjne w radach diecezjalnych lub parafiach, bądź w różnych organizacjach obejmujących szersze wspólnoty chrześcijan. Wyspecjalizowane ruchy odnowy duchowej dla jednostek i grup, zwłaszcza dla rodzin, mogą wnieść poważny wkład w misję Kościoła.
Kościół odnosi się ze szczególnym szacunkiem do roli, jaką w służbie Ewangelii odgrywają rodziny. W adhortacji apostolskiej o zadaniach rodziny chrześcijańskiej w świecie współczesnym podkreśliłem, że „posługa ewangelizacyjna rodziców chrześcijańskich jest swoista i nie do zastąpienia” (Familiaris consortio, 53). Również dzieci mają tu swą rolę do odegrania i winny być zachęcane do wnoszenia własnego wkładu. Mówiąc słowami Soboru Watykańskiego II: „dzieci również mają własną działalność apostolską” (Apostolicam actuositatem, 12).
6. Ponieważ najważniejszym celem apostolatu jest głoszenie światu słowem i czynem Chrystusowego orędzia i przekazywanie mu zbawczej łaski Chrystusa, głównym środkiem w urzeczywistnianiu tego jest posługa słowa i sakramentów. Zadanie to wypełniane jest w specyficzny sposób przez tych, którym przez Sakrament Kapłaństwa zostały one urzędowo powierzone. Sam Chrystus ustanowił kapłaństwo urzędowe, aby całemu Ludowi Bożemu udostępnić Ofiarę Eucharystii, która jest „źródłem i zarazem szczytem całego życia chrześcijańskiego” (Lumen gentium, 11). Dlatego celem i ośrodkiem każdego posługiwania urzędowego jest ta Ofiara.
Niektóre osoby świeckie są powołane w sposób szczególny do stałej pracy z biskupami i diakonami, albo do wykonywania pewnych zadań duszpasterskich lub pełnienia urzędów właściwych księżom. Kiedy odczuwa się brak kleru, ten aspekt posługi świeckich okazuje się szczególnie opatrznościowy. Wszyscy jednakże świeccy są raz na zawsze przeznaczeni przez samego Chrystusa do służby Ewangelii w jednym Jego Kościele. Kościół raduje się, kiedy księża, zakonnicy i ludzie świeccy współpracują z sobą, każda grupa zgodnie ze swym specyficznym powołaniem, dając światu jednolite świadectwo wspólnej misji: misji Chrystusa.
7. Tak dużo jest do zrobienia. Istnieją całe dziedziny ludzkiego życia, które zdają się być wyjęte spod jakichkolwiek etycznych lub religijnych wpływów. W tej sytuacji przypominamy sobie Jezusa: „A widząc tłumy ludzi, litował się nad nimi, bo byli znękani i porzuceni, jak owce nie mające pasterza. Wtedy rzekł do swych uczniów: ‘Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało. Proście Pana żniwa, żeby wyprawił robotników na swoje żniwo’” (Mt 9,36-38). Prawdziwy uczeń z gorliwością głosi słowem Chrystusa, zarówno niewierzącym, aby pociągnąć ich do wiary, jak i wiernym, aby ich pouczyć, umocnić i pobudzić do żarliwego chrześcijańskiego życia (por. Apostolicam actuositatem,6). Istnieje dzisiaj w Kościele naprawdę nagląca potrzeba większej liczby świeckich, angażujących się w przekazywanie młodzieży doktryny chrześcijańskiej.
Różnorodność potrzeb człowieka wymaga od Kościoła zróżnicowanych odpowiedzi. Kościół jest zawsze ten sam, tak jak jego Ewangelia i Eucharystia, liczy on jednak na gorliwość swych członków, aby odkrywać skuteczne sposoby reagowania na nowe problemy i nowe potrzeby. Paweł VI jasno wyraził stanowisko Kościoła: „Z wielką wewnętrzną radością obserwujemy rzeszę pasterzy, osób zakonnych i świeckich, którzy powodowani gorliwością o przepowiadanie Chrystusa, usiłują skutecznie głosić Ewangelię w coraz odpowiedniejszy sposób” (Evangelii nuntiandi, 73).
8. Wiemy, że fundamenty i owocność każdego apostolatu i urzędu w Kościele zależą od przeżywanego przez nas zjednoczenia z Chrystusem, naszym Panem i Mistrzem, życie w ścisłym zjednoczeniu z Chrystusem jest podtrzymywane i karmione przez modlitwę. Możemy powiedzieć, w prawdziwym tego słowa znaczeniu, że apostolat jest objawianiem się w nas samych miłości Jezusa wobec innych. Jednak bez owego zjednoczenia z Chrystusem, pielęgnowanego poprzez modlitwę, nasze siły słabną, tracimy zapał i narażamy się na ryzyko stania się jak „miedź brzęcząca albo cymbał brzmiący” (1 Kor 13,1).
Ponadto każde posługiwanie wymaga wsparcia ze strony całej chrześcijańskiej wspólnoty, zwłaszcza poprzez wytrwałość we wzajemnej za siebie modlitwie. Jakże potrzeba nam wzajemnej modlitwy! Jakże cenię wasze modlitwy i ich potrzebuję! Jak bardzo liczą na wsparcie w modlitwie wasi biskupi, kapłani i diakoni! Wiedzą oni, jak ogromnie przyczyniacie się do dobra całego Kościoła, jak wiele czynicie, by szerzyć w świecie zbawczą misję Kościoła.
9. Wzór duchowego i apostolskiego życia odnajdujemy w pokornej Dziewicy z Nazaretu, Matce Jezusa, Królowej Apostołów. Sobór Watykański II tak o Niej mówi: „… w czasie życia ziemskiego, podobnego do innych, pełnego trosk rodzinnych i pracy, jednoczyła się zawsze najściślej ze swoim Synem i współuczestniczyła w całkiem szczególny sposób w dziele Zbawiciela; teraz zaś wniebowzięta, ‘dzięki swej macierzyńskiej miłości opiekuje się braćmi swego Syna, pielgrzymującymi jeszcze oraz narażonymi na niebezpieczeństwo i utrapienia, dopóki nie zostaną doprowadzeni do szczęśliwej ojczyzny’” (Apostolicam actuositatem, 4).
10. Bracia i siostry, dzięki składajcie Bogu za to, że dał wam sposobność służenia Chrystusowi i jego Kościołowi. Służcie z wdzięcznością i radością! Dziękujcie Bogu za wiarę, którą otrzymaliście w waszych domach rodzinnych i we wspólnotach, za wiarę, która rozszerzyła się po całym waszym kraju i w całym świecie. Dziękujcie Bogu za tych wszystkich, którzy służyli Mu przed wami, za wszystkich, którzy wzdłuż tych wybrzeży Atlantyku głosili Ewangelię naszego Pana, Jezusa Chrystusa. Dziękujcie Bogu za rodziców, wychowawców i duszpasterzy, którzy pierwsi wprowadzili was w Ewangelię!
Jako sługa Chrystusa, który kocha was wszystkich, wzywam was gorąco, moi towarzysze w wierze, współpielgrzymi w wędrówce do Ojca, abyście ponownie wysłuchali słów, jakie św. Paweł napisał do pierwszej wspólnoty chrześcijan: „Służcie sobie nawzajem tym darem, jaki każdy otrzymał. Jeżeli kto ma [dar] przemawiania, niech to będą jakby słowa Boże. Jeżeli kto pełni posługę, niech to czynią mocą, której Bóg udziela, aby we wszystkim był uwielbiony Bóg przez Jezusa Chrystusa. Jemu chwała i moc na wieki wiekowa Amen” (1 P 4,10-11).
Za: „L’Osservatore Romano”, wydanie polskie, Rok 5 /1984, nr 9, s. 22
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
