Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO SIÓSTR ŚWIĘTEJ MARII DZIECIĄTKA PODCZAS WIZYTY PASTERSKIEJ W LOMBARDII I PIEMONCIE
Mediolan, 04 listopada 1984 r.
Drogie siostry
1. Zanim opuszczę Mediolan, pragnąłem odbyć tę krótką wizytę w waszym domu generalnym i w tym sanktuarium, tak bardzo wam drogim, ponieważ stanowi ono centrum duchowe waszej rodziny zakonnej.
Podstawowym etapem waszej drogi wiary pozostaje wejście zgromadzenia do tego miasta w roku 1842, aby nieść pomoc chorym w szpitalu Ciceri. I oto, jakby na podtrzymanie waszego chrześcijańskiego oddania, powierzono wam czczony, wspaniały posąg Maryi Dzieciątka, za pośrednictwem którego Najświętsza Dziewica wielokrotnie zechciała dać odczuć moc swego wstawiennictwa i macierzyńskiej opieki. Tymi nadzwyczajnymi interwencjami Matka Boża pragnęła w pewien sposób dać wam zrozumieć swoje pragnienie, aby wasza duchowość otrzymała tę szczególną „tonację” maryjną, która sprawiła, że zaczęto was powszechnie nazywać: siostrami Maryi Dzieciątka.
Tak więc błogosławieństwo Boże zstępowało obficie na was w takiej mierze, w jakiej wielkodusznie odpowiadałyście na te delikatną troskliwość Matki Niebieskiej, która ukazuje się każdej z was jako najwyższy wzór miłosiernej miłości i konkretnej wrażliwości na najcięższe nędze i nieszczęścia ludzi naszych czasów.
2. Znaczne zasługi, jakie wy, jako narzędzia Najświętszej Dziewicy, osiagnęłyście w rozległej i zróżnicowanej diecezji mediolańskiej, były tak wielkie, że sam arcybiskup, czcigodny i świętej pamięci kardynał Ildefons Schuster, zatroszczył się o odbudowę sanktuarium zniszczonego podczas wojny, z pewnością wyrażając w ten sposób pragnienia mieszkańców Mediolanu, i osobiście przybył, aby je konsekrować po zakończeniu prac.
Dowody miłości Matki Bożej i znaki wdzięczności otrzymane od ludu Bożego za wasze owocne i zasłużone dzieło niech będą dla was zawsze bodźcem i zachętą, by wytrwać z determinacją i duchem inicjatywy, z niezłomną wiarą i w wielkodusznej komunii kościelnej i wierności Bożemu wezwaniu, na wzór świętych założycielek.
W tych dniach wspominaliśmy wielkiego świętego Karola. Także z niego – oczywiście zgodnie z waszym własnym charyzmatem – możecie i powinniście brać przykład gorliwości pasterskiej i oddania potrzebom bliźniego, jako odpowiedź na miłość, którą nas umiłował Jezus ukrzyżowany i zmartwychwstały.
3. Wasze zgromadzenie jest już obecne na całym świecie, w krajach o bardzo różnej liczbie ludności, kulturze, tradycjach. To jest znak uniwersalizmu, prawdziwie „katolickiego” i płodności ducha, która was ożywia. Opierając się na tej mocnej i autentycznej nadprzyrodzonej żywotności, będziecie mogły z nadzieją i gwarancją powodzenia stawić czoło pewnym trudnym sytuacjom, w których – jak we Włoszech – gdzie obok wielkiej liczby starszych zakonnic, zauważa się dotkliwy brak nowych powołań.
Trzeba zapytać, dlaczego takie sytuacje mają miejsce, starając się im zaradzić poprzez zastosowanie odpowiednich rozwiązań. Dlatego konieczne jest także, aby pozostawał żywy wśród was duch dyspozycyjności i posłuszeństwa, który pozwala na taką mobilność personelu, aby mógł on sprostać sytuacjom największej potrzeby. W ten sposób będziecie mogły coraz głębiej przeżywać – jako doskonałe zakonnice – radykalne wymagania Ewangelii.
Takie są życzenia i uczucia, które pragnąłem wam wyrazić przy tej radosnej okazji. Pan dał wam wiele, a zatem nie obawiajcie się angażować zawsze całych waszych sił. Miłość zwycięża wszystkie przeszkody. Niech Błogosławiona Dziewica Maryja, którą czcicie w sposób szczególny w Jej najczystszej dziecięcej niewinności, coraz bardziej uczy was dróg ewangelicznej małości i świętości.
Z serca wam wszystkim udzielam błogosławieństwa ze szczególną serdecznością.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
