Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO SIÓSTR BENEDYKTYNEK OD OPATRZNOŚCI
Rzym, 29 marca 1985 r.
1. Cieszę się z tego spotkania z wami, siostry z Instytutu Sióstr Benedyktynek od Opatrzności, zgromadzonymi tutaj wraz z waszymi uczniami, ich rodzinami, a także z byłymi wychowankami szkoły „Benedetta Cambiagio”, aby uczcić 50. rocznicę założenia waszego domu rzymskiego. Składam wszystkim serdeczne pozdrowienie.
Wspólnie błogosławimy Pana za liczne dary udzielone waszemu Instytutowi, za obfite łaski, którymi was obdarzył w tych latach służby apostolskiej w Kościele Rzymu. Historia tych pięćdziesięciu lat pozwala wam rozpoznać, że w swojej pełnej miłości Opatrzności Pan nie przestawał wychodzić wam naprzeciw, wspierać wasze dzieł i wasz wysiłek miłości.
Obecność tak licznej młodzieży wraz z rodzinami dowodzi, że nie siałyście na próżno w dziedzinie wychowania i chrześcijańskiej formacji sumień dzieci i młodych, którzy uczęszczali do waszych szkół i mogli korzystać z waszej katechezy i waszej opieki.
2. W tej szczególnej chwili pragnę zatrzymać waszą uwagę na pewnym sformułowaniu, którego używa Sobór Watykański II – potwierdzając wartość i aktualność szkół katolickich – by wskazać główną cechę, jaką szkoły katolickie powinny posiadać. Mają one bowiem „tworzyć wspólnotowe środowisko szkolne przeniknięte duchem ewangelicznej wolności i miłości” (por.Gravissimum educationis, 8).
Co znaczy być naprawdę wolnym? W moim liście apostolskim do młodych wyjaśniłem, co znaczy „umieć korzystać ze swojej wolności w prawdzie”. „Wolność zawiera w sobie kryterium prawdy, dyscyplinę prawdy” (Jan Paweł II, Epistula Apostolica ad iuvenes, z okazji Międzynarodowego Roku Młodzieży, 13, 31 marca 1985: Insegnamenti di Giovanni Paolo II, VIII/1 [1985] 788).
Szkoła katolicka powinna pamiętać, że jej misja wychowawcza zmierza do formowania wolnych sumień, ludzi naprawdę zdolnych żyć odpowiedzialnie swoimi wyborami zgodnie z prawdą.
Obecność osób konsekrowanych Bogu w instytucji szkolnej może być bardzo wymownym znakiem, ukierunkowującym umysł dzieci i młodzieży ku znaczeniu prawdy, która pochodzi od Chrystusa. Prowadzeni waszym świadectwem zakonnym, powierzeni wam chłopcy i dziewczęta znajdą częste inspiracje, aby budować swoją osobowość w świetle Ewangelii, wybierając prawdziwe dobro – z wytrwałością i cierpliwością, w nieustannym wysiłku woli.
3. Duchowi ewangelicznej prawdy towarzyszy duch miłości. Wspólnota szkoły katolickiej powinna pomagać młodym zrozumieć wartość daru z siebie, jak nauczył nas Jezus Chrystus.
Wzór Jezusa, świadectwo Jego miłości do każdego człowieka, niech zawsze będzie przed waszymi oczami, abyście na Nim mogły opierać swój projekt wychowawczy.
Szkoła – sama w sobie – jako środowisko wspólnotowe, uczy dzieci już od najmłodszych lat życia razem z innymi, współpracy, poszanowania bliźniego. Przedszkole i szkoła podstawowa przyczyniają się do zasiania w sercu i umyśle dziecka pierwszych zalążków formacji intelektualnej, pierwszych przekonań o wartościach, które będą podstawą jego rozwoju i dojrzewania osobowości. To właśnie w realnie wspólnotowym środowisku szkolnym uczy się rozumieć znaczenie przyjaźni i współpracy.
Ale cały ten projekt musi zawsze czerpać inspirację z przykładu Jezusa, który umiłował ludzi aż do daru z samego siebie dla nich. Chrześcijanin powinien mieć zawsze przed oczyma obraz Chrystusa Odkupiciela, fundamentu wszelkiej miłości.
4. Życzę wam wszystkim, abyście zawsze potrafili inspirować całe swoje życie tym dwumianem: wolność i miłość – zgodnie z duchem, który ożywiał służebnicę Bożą Benedyktę Cambiagio. Nadchodzące święta Paschy Pana niech pomogą wam rozważać te wartości właśnie w świetle najwyższej ofiary Chrystusa, który umarł, aby dać świadectwo prawdzie – jak mówi nam Ewangelia Jana – i który oddał swoje życie za nas, aby obdarzyć nas odkupieniem przez swój krzyż i zmartwychwstanie.
Niech wam towarzyszy moje błogosławieństwo.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
