Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO UCZESTNICZEK ZGROMADZENIA GENERALNEGO SIÓSTR MIŁOSIERDZIA ŚW. WINCENTEGO À PAULO (SZARYTEK)
Rzym, 20 czerwca 1985 r.
Czcigodna Matko,
Czcigodny Ojcze,
Siostry!
To rodzinne spotkanie napełnia nas wszystkich wielką radością eklezjalną. Niech będzie błogosławiony Bóg za Kapitułę, która właśnie się zakończyła, i za trzydzieści trzy tysiące Sióstr Miłosierdzia, które tutaj reprezentujecie! Niech będzie uwielbiony Bóg za waszych tak wspaniałych Założycieli – świętego Wincentego à Paulo i świętą Luizę de Marillac! Kościół odnosi się do was – podobnie jak do wszystkich zgromadzeń zakonnych – z troską pełną szacunku, zaufania i wymagań.
Pragnę najpierw pozdrowić Czcigodną Matkę Annę Dauzan, wybraną 28 maja, i złożyć jej gorące życzenia, wspierane modlitwą, aby jej posługa – podjęta w duchu wincentyńskiej wiary – była owocna. Pragnę również podziękować, w imieniu Kościoła, Matce Łucji Rogé za jej odważną służbę Kościołowi i zgromadzeniu, idącą śladami wielu zasłużonych przełożonych generalnych, jak Matka Guillemin, której pamięć wciąż żyje.
Kapituła może podejmować różne tematy, ale zawsze zmierza do tego, by ożywić pierwotny duchowy nurt instytutu zakonnego. W tym spotkaniu, które jest kolejnym znakiem waszego wzorowego – nie boję się tego podkreślić – przywiązania do następcy Piotra i do Kościoła, oczekujecie moich słów zachęty. Mógłbym je streścić w lapidarnej formule, trochę na wzór świętego Wincentego: „Na przekór wichrom i falom – strzeżcie waszej tożsamości!”. Chcę podzielić się kilkoma myślami, odwołując się do waszego Założyciela. Święty Wincenty często przedstawiał portret Siostry Miłosierdzia, zwłaszcza przy okazji posyłania sióstr na misję: „Bądźcie całkowicie oddane Bogu dla służby ubogim…” (P. Coste, CM, Écrits et Conférences de saint Vincent, t. IX, 1925). Każde słowo jest tu ważne. Komentatorzy zwracają uwagę szczególnie na przyimek „dla”. To właśnie on nadaje sens konsekracji i równocześnie konsekruje samą posługę. Służba ubogim nie jest bowiem jakimś „drugim etapem” konsekracji – ona jest już w nią wpisana. Czy można w ogóle zrozumieć konsekrację bez odniesienia do służby ubogim? I czy służba ubogim nie zostałaby zafałszowana, a nawet pozbawiona swej natury, gdyby odcięto ją od konsekracji? Dla świętego Wincentego oczywiste było, że to konsekracja jest fundamentem. Z tego powodu – między innymi – proponował jej coroczne odnowienie, właśnie 25 marca.
Aby to radykalne oddanie się Panu dla sprawy ubogich i samych ubogich zachowało świeżość i codzienny zapał, Wincenty à Paulo – poruszony odejściami sióstr w roku 1647 – powrócił z całą mocą 31 maja 1648 roku do kwestii modlitwy: „To prawda, moje siostry, że Siostra Miłosierdzia nie może istnieć, jeśli nie modli się. To niemożliwe, by wytrwała. Może wytrzyma jakiś czas, ale świat ją porwie. Zbyt trudna wyda się jej praca… osłabnie… i w końcu odejdzie” (tamże, s. 416). Święty Założyciel odważył się dodać gorzką prawdę: „A wiecie, moje córki, dlaczego tyle z nich utraciło powołanie? Ach, dlatego, że zaniedbywały modlitwę” (tamże, s. 416). I chociaż święty Wincenty często powtarzał, że przerwać modlitwę dla służby to znaczy porzucić Boga dla Boga, to jednak nie można używać tego powiedzenia, by pomniejszać wagę modlitwy. Cieszę się, że wasze zgromadzenie przeżywa dziś odnowienie wierności modlitwie.
Działanie i modlitwa – odrębne, a jednak głęboko zjednoczone w myśli wincentyńskiej – znajdują swą siłę we wspólnocie. Od dwudziestu lat instytuty zakonne podejmowały często refleksję i wiele doświadczały w dziedzinie życia wspólnotowego. Wydaje się, że nadmierne rozdrobnienie wspólnot – ich „atomizacja”, jak mówią niektórzy – rodzi nowe trudności. Rozważając Boży zamysł wobec ludzkości, widać jasno: człowiek nie osiągnie pełni, jeśli nie zgodzi się wyjść poza siebie, by włączyć się w rodzinę, w społeczność, w Kościół. Życie wspólnotowe, nierozdzielnie związane z życiem zakonnym, przeżywane na co dzień i okresowo poddawane refleksji, wnosi i naprawdę zmienia wiele w życiu swych członków – dzięki aktywnemu i mądremu wkładowi każdej siostry, dzięki bogactwu różnorodności i wzajemnemu wsparciu, które są znakami miłości w Panu. To życie wspólnotowe jest także – jak przypomina czwarty rozdział Lumen gentium – zapowiedzią i znakiem świata przyszłego, już obecnego w historii. Jeśli świadectwo jednostki ma swoją wartość, to wspólnota zakonna szczególnie poszerza pole ewangelicznego świadectwa, zwielokrotnia jego moc oddziaływania. Grupa jest czymś więcej niż sumą jednostek. Świat współczesny bardzo potrzebuje świadectwa i przejrzystości duchowej wspólnot zakonnych.
Chcę wam jeszcze powierzyć życzenie, które święty Wincenty à Paulo z pewnością wypowiedziałby na waszej ostatniej Kapitule: Moje siostry, czyńcie wszystko, co możliwe, aby iść ku najuboższym! Dziś jest ich tak wielu! W imieniu Kościoła wskazuję wam – a właściwie wskazuje wam je płonąca w waszych sercach miłość Boga – uchodźców, bezrobotnych, głodnych, ofiary narkotyków i wykluczenia. Im bardziej będziecie otwarte na nieszczęśliwych, tym bardziej same odczujecie potrzebę życia w tej materialnej prostocie, o której z pasją mówił Wincenty à Paulo: „Macie prawo jedynie do ubrania i do pożywienia; reszta należy do ubogich” (P. Coste, Écrits et Conférences de saint Vincent, t. X). Cały Kościół musi pamiętać, że choć ewangelizacja nie może rezygnować ze środków tego świata, to jednak ewangelizatorzy powinni jawić się jako uczniowie Chrystusa ubogiego.
Idźcie więc, drogie siostry, na cały świat! Kościół bardzo na was liczy. Wie, że apostolska dyspozycyjność należy do waszej konsekracji. Kościół na różne sposoby dzieli się z wami bogactwem Chrystusa, abyście mogły iść coraz dalej w tej cennej posłudze wobec ubogich. Kościół daje wam również swoje nauczanie, aby rozjaśniało złożone sytuacje społeczne i polityczne oraz kwestie etyczne, z którymi tak wiele Sióstr Miłosierdzia spotyka się w swojej służbie ubogim. Niech każda z was korzysta z tych darów w pełni!
Na zakończenie naszego spotkania zwróćmy się wspólnie do Chrystusa Odkupiciela. Prośmy Go, aby wzbudzał liczne powołania do waszego zgromadzenia. Tyle młodych dziewcząt, poruszonych nędzą świata, może odnaleźć w nim swoje miejsce, ofiarować wszystkie swe talenty w służbie najuboższym a przez to zakosztować ewangelicznego szczęścia błogosławieństw! Prośmy także Matkę Odkupiciela – jedyną Matkę waszego zgromadzenia – aby towarzyszyła wszystkim siostrom w ich oddaniu się Panu i w ich spotkaniach z ubogimi.
Z serca udzielam wam mojego Apostolskiego Błogosławieństwa.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
