Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO WSPÓLNOTY PASJONISTÓW W SANKTUARIUM ŚW. GABRIELA
W TERAMO
Teramo, 30 czerwca 1985 r.
Najdrożsi zakonnicy Pasjoniści!
1. Podczas tej mojej wizyty w świątyni, w której czci się waszego świętego współbrata, Gabriela od Matki Bożej Bolesnej, do którego co roku przybywają rzesze pobożnych pielgrzymów, z radością kieruję do was moje słowo. Pozdrawiam przełożonego generalnego i jego współpracowników, ojców odpowiedzialnych za to sanktuarium oraz was wszystkich – kapłanów i braci. Moje serdeczne, pełne życzeń pokoju i łaski pozdrowienie kieruję również do wszystkich pasjonistów rozsianych po świecie, a także do sióstr pasjonistek.
2. W tym miejscu wiary i modlitwy, gdzie wokół doczesnych szczątków świętego Gabriela od Matki Bożej Bolesnej w sposób szczególny rozbłyska wasza duchowość i wasza misja w Kościele, pragnę przypomnieć wam dwie rzeczywistości, które was wyróżniają i powinny was pobudzać do wytrwania i do coraz większego postępu na drodze doskonałości.
a) Jesteście duchowymi synami świętego Pawła od Krzyża, wielkiego mistyka XVIII wieku. Znacie jego życie, przykład i naukę; jesteście przekonani, że naprawdę otrzymał on od Boga misję w Kościele i w społeczeństwie – misję potrzebną jego czasom, a zarazem ważną na zawsze. Był on genialnym człowiekiem ducha, który – oświecony przez Najwyższego i doświadczony długimi wewnętrznymi cierpieniami – głosił i świadczył o zbawczej wartości męki Chrystusa, z którą związana jest także każda osobista i wspólna ludzka pasja cierpienia. Głosił otwarcie i ukazywał, że dzieje ludzkości, podobnie jak los każdego człowieka, są tajemnicą miłości i bólu, której prawdziwy wzór odnajdujemy w Chrystusie Ukrzyżowanym na Kalwarii. „Życie jest czasem walki” – mawiał – i pragnął, aby jego synowie byli „dębami, a nie trzcinami”. Dlatego starajcie się wiernie, na ile to możliwe, naśladować jego przykład; nade wszystko zaś przyjmijcie gorliwie jego naukę i wcielajcie w życie jego duchowość, nie pozwalając się zwieść nowym opiniom i interpretacjom, które sprzeciwiają się tradycyjnemu nauczaniu Kościoła i konkretnemu przykładowi naszych wielkich świętych.
„Nasze Zgromadzenie – pisał – jest całkowicie oparte na modlitwie i poście, na prawdziwej samotności, zgodnie z najświętszymi radami naszego Boskiego Zbawiciela… Jeśli to zostanie obalone, cały gmach runie” (św. Gabriel od Matki Bożej Bolesnej, List do kanonika F. Pagliariego, 13 lutego 1858).
I pisał jeszcze: „W Męce Jezusa jest wszystko; ona jest najskuteczniejszym środkiem, abyśmy stali się świętymi!”. Niech więc, drodzy bracia pasjoniści, to właśnie będzie waszym programem, szczególnie w głoszeniu misji i rekolekcji oraz w gorliwej posłudze sakramentu pokuty.
b) Jesteście współbraćmi świętego Gabriela od Matki Bożej Bolesnej! Wokół postaci tego młodego świętego, chluby waszego zakonu, widać wyraźnie, że to sam Bóg działa w dziejach ludzi i Kościoła – swoją łaską, darami, tajemniczym i nieprzewidywalnym sposobem. Kto mógłby przypuszczać, że Francesco Possenti, który w 1856 roku, mając osiemnaście lat, wstąpił do pasjonistów i przyjął imię „Gabriel od Matki Bożej Bolesnej”, a kilka lat później zmarł, otrzymawszy zaledwie niższe święcenia, stanie się patronem dwóch świątyń w Isola del Gran Sasso – właśnie dlatego, że tłumy pielgrzymów przybywają tu, by się modlić, zmieniać życie i powracać do łaski, by wzywać jego pomocy i wstawiennictwa? Czytamy w jego biografii, że był młodym człowiekiem nowoczesnym, wrażliwym, kochającym życie niezależne i światowe, lubiącym sport, o usposobieniu towarzyskim… Co więcej, aż do 1882 roku, gdy dokonano ekshumacji jego ciała, pamięć o nim właściwie nie istniała. A jednak Pan powołał go wyraźnymi znakami, ukształtował w świętości w wielkiej i niezawodnej szkole swojej Męki, prowadząc go śladami świętego Pawła od Krzyża, i chciał go ukazać jako przykład oraz mistrza dla młodych, dla przygotowujących się do kapłaństwa, dla rodzin chrześcijańskich, dla tych wszystkich, którzy poważnie dążą do doskonałości. Jakże nie wspomnieć, że był duchowym bratem świętej Gemmy Galgani? Czcigodnej pamięci Jan XXIII w setną rocznicę jego śmierci przypomniał wielkość i misję świętego Gabriela w liście apostolskimSanctitatis Altrix, który stanowi cudowną syntezę jego życia duchowego, nadal aktualną – zarówno dla was, jego współbraci, jak i dla każdego chrześcijanina (por. Discorsi, Messaggi, Colloqui del Santo Padre Giovanni XXIII, 27 lutego 1962, IV [1962] 993–997).
Przykład tego umiłowanego młodego pasjonisty, który w krótkim czasie osiągnął świętość oficjalnie uznaną przez Kościół – kanonizowany przez Benedykta XV 13 maja 1920 roku – uczy, że trzeba całkowicie powierzyć się Bogu z pokorną uległością i duchem posłuszeństwa Jego łasce: On pragnie naszej miłości!
3. Najdrożsi! W swoim „Testamencie duchowym” święty Paweł od Krzyża, zanim zakończył swoje przemyślenia i wskazania, skierował modlitwę do Najświętszej Maryi Panny: „A Ty, o Dziewico Niepokalana, Królowo męczenników, Ty – przez boleści, które odczuwałaś podczas Męki i Śmierci Twego najmilszego Syna – udziel wszystkim Twojego macierzyńskiego błogosławieństwa, podczas gdy ja wszystkich powierzam i pozostawiam pod płaszczem Twojej opieki!”.
Jego słowa i jego przykład – podobnie jak przykład waszych świętych – niech was nieustannie pobudzają, abyście całą waszą ufność pokładali w Najświętszej Maryi Pannie, wzywając jej matczynej pomocy i zawierzając jej pełnej miłości obecności.
Na znak mojej stałej życzliwości z serca udzielam wam Apostolskiego Błogosławieństwa, które rozciągam na całą waszą Kongregację.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
