Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO UCZESTNIKÓW KAPITUŁY GENERALNEJ BRACI SZKOLNYCH MARYSTÓW (MAŁYCH BRACI MARYI)
Rzym, 26 października 1985 r.
Drodzy Bracia
1. W tym dniu, przypadającym na końcowy okres waszej kapituły generalnej, cieszę się w sposób szczególny, że mogę spotkać się z jej kompetentnymi przedstawicielami, zgromadzonymi w samym sercu chrześcijaństwa, aby rozważać sprawy dotyczące waszego instytutu i ostatecznie dopracować wasze konstytucje odnowione zgodnie z prośbą Soboru.
Pragnę najpierw pozdrowić brata Charlesa Howarda, waszego nowego przełożonego generalnego i złożyć mu życzenia owocnego apostolatu podczas posługi, którą przyjął w duchu wiary i służby. Chcę również, w imieniu Kościoła, podziękować bratu Basile’owi Ruedzie, który przez cały ten okres posoborowy pracował pośród trudności, nieustannie starając się wspierać swoich braci w wierności ich wspaniałemu powołaniu osób konsekrowanych i apostołów.
Stanowicie tutaj w pewnym sensie prawdziwą reprezentację świata, ponieważ jesteście obecni w ponad siedemdziesięciu krajach, w których – zgodnie z wolą błogosławionego Marcelego Champagnata – poświęcacie się wychowaniu młodzieży, zwłaszcza w szkołach, oraz formacji katechistów.
2. Po Soborze pragnęliście pogłębić i ożywić wasze powołanie braci zakonnych w Kościele, coraz bardziej inspirując się duchowością waszego błogosławionego Założyciela. Chciałbym tu przypomnieć niektóre elementy tej duchowości: wielką miłość do Boga i całkowite zaangażowanie na rzecz rozszerzania Jego królestwa. „Kochać Boga – mawiał – i pracować nad tym, by był kochany: na tym powinna polegać życie brata marysty”. Tej miłości Boga towarzyszyła i podtrzymywała go dziecięca ufność wobec Najświętszej Maryi Panny, którą pragnął uczynić szczególną patronką swego instytutu.
Bądźcie zatem zawsze wierni tym podstawowym fundamentom waszego życia zakonnego i nieustannie starajcie się je podtrzymywać modlitwą, o absolutnej konieczności której wiecie: niech całe wasze życie przemienia się w modlitwę, aby urzeczywistniać jedność kontemplacji, apostolatu i życia wspólnotowego.
3. Dzieci tego samego Ojca, spadkobiercy tego samego dziedzictwa, niosący piękne miano braci – starajcie się budować życie wspólnotowe ożywiane miłością Chrystusa. Niech będzie można o was powiedzieć, jak o pierwszych chrześcijanach: „Patrzcie, jak oni się miłują!”. Życie wspólnotowe, nierozerwalny element życia zakonnego, jest dla każdego z was wielkim bogactwem dzięki dobrodziejstwu wzajemnie się uzupełniających darów; będzie ono dla młodych, do których jesteście posłani, znakiem i zapowiedzią świata, który ma nadejść. Ludzie naszych czasów bardzo potrzebują czytelności i przejrzystości wspólnot zakonnych.
4. Zakładając instytut przeznaczony do wychowania młodych i ich formacji chrześcijańskiej, Marceli Champagnat ziścił prawdziwie proroczą intuicję: mnożenie się waszych szkół nie tylko w Europie, lecz na całym świecie umożliwiło działalność formacyjną o wielkim znaczeniu wśród młodzieży, zwłaszcza w państwach mniej rozwiniętych. W naszej epoce endemicznego bezrobocia posiadacie także żywą troskę o to, by pomagać młodym, których kształcicie, w znalezieniu zatrudnienia.
To dzieło wychowania jest dziś bardziej aktualne niż kiedykolwiek. Młodzi są coraz bardziej zagubieni w świecie często pozbawionym duszy, poszukują absolutu, którego część dorosłych nie potrafi im wskazać. Wasza misja wobec nich jest zatem niezastąpiona: oczekują, że przygotujecie ich do życia mającego wartość i że objawicie im Chrystusa oraz Jego Ewangelię.
Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało. Z pomocą łaski Bożej umiejcie współpracować ze świeckimi: nauczycielami, rodzicami uczniów, dawnymi wychowankami – tworząc wielką rodzinę marystyczną, która stara się coraz lepiej żyć swoim humanistycznym i chrześcijańskim powołaniem.
5. Konstytucje, które przygotowujecie, pomogą wam w urzeczywistnianiu waszego powołania: wasz dar z siebie dla Chrystusa, umiłowanego ponad wszystko; wasze oderwanie od dóbr tego świata; naśladowanie Chrystusa i wasze posłuszeństwo – wszystko to pozwoli wam lepiej rozumieć ubogich i oddać się im na służbę, by prowadzić ich ku autentycznemu rozwojowi.
Wiem, że – wierni także i w tym punkcie nauczaniu waszego Założyciela – jesteście głęboko przywiązani do Kościoła katolickiego i jego Magisterium; trwajcie zawsze niezłomnie w postawie dyspozyjności, lojalnie współpracując, gdziekolwiek się znajdujecie, z Kościołem lokalnym i jego pasterzami.
Na zakończenie proszę Najświętszą Maryję Pannę, Wychowawczynię z Nazaretu, aby była wymownym i skutecznym wzorem waszego powołania wobec młodych. Niech uprosi u swego Syna dla waszego instytutu liczne i ofiarne powołania, abyście mogli kontynuować wasze dzieło ewangelizacji! Z całego serca wam błogosławię.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
