Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO WIKARIUSZY BISKUPICH DS. ŻYCIA ZAKONNEGO ZE STANÓW ZJEDNOCZONYCH AMERYKI
Rzym, 10 marca 1986 r.
Drodzy bracia i siostry w Chrystusie,
Pragnę serdeczne powitać wszystkich, którzy zgromadzili się w tym tygodniu w Rzymie na XX Zgromadzeniu Wikariuszy Biskupich ds. Zakonników i Zakonnic w Stanach Zjednoczonych. Cieszę się, że mogę być dziś z wami. Nie zamierzam mówić długo o samej naturze życia zakonnego ani o szczególnych problemach, z jakimi spotykają się osoby konsekrowane w naszych czasach. Pragnę raczej wykorzystać tę okazję, aby dodać wam odwagi w waszym delikatnym i ważnym zadaniu.
1. Jest rzeczą oczywistą, że życie zakonne stanowi samo serce życia Kościoła, jego świadectwo o świętości, jego służbę ubogim i potrzebującym, jego misję pojednania oraz jego wysiłek w głoszeniu Ewangelii zbawienia. Jako wikariusze i delegaci biskupów ds. zakonnych w waszych diecezjach, zajmujecie miejsce, które daje wam szczególny przywilej — możecie widzieć wyraźniej eklezjalny wymiar życia zakonnego oraz pomagać innym w docenieniu tej prawdy. Wspieracie biskupa w jego posłudze wobec zakonników i zakonnic diecezji. Informujecie go o ich szczególnych potrzebach i troskach, pomagacie w rozwiązywaniu problemów, które się pojawiają, bądź koordynujecie działalność zakonów na terenie diecezji. Poprzez waszą pracę, a jeszcze bardziej poprzez osobistą miłość do życia zakonnego, wspomagacie biskupa w jego wielkiej odpowiedzialności — umacniania i wspierania życia zakonnego w Kościele.
2. W „Raporcie końcowym” Nadzwyczajnego Synodu Biskupów z 1985 r. (Synodi Extraordinariae Episcoporum, 1985, Relatio finalis, II, A, 1) znajdujemy uwagę szczególnie istotną dla życia zakonnego. Czytamy tam: „Dziś widzimy oznaki nowego głodu i pragnienia rzeczy transcendentnych i Bożych. Aby sprzyjać temu powrotowi do sacrum, by przezwyciężyć sekularyzm, musimy otworzyć drogę dla wymiaru Bożego, dla tajemnicy i dać współczesnej ludzkości przystęp do wiary.”
Któż jest bardziej powołany, aby odpowiedzieć na to wezwanie Synodu, jeśli nie zakonnicy i zakonnice? Radykalne przylgnięcie do Chrystusa, wyrażone w ślubach czystości, ubóstwa i posłuszeństwa, stanowi głęboki i pełny wyraz wiary osób konsekrowanych w rzeczywistość nadprzyrodzoną — jest świadectwem ich absolutnej ufności w miłość samego Boga, szczególnie wtedy, gdy ich życie naznaczone jest radością oddania i wielkodusznej służby.
3. Konsekracja zakonna objawia w sposób konkretny i wymowny miłość uprzywilejowaną — miłość skierowaną ku Chrystusowi. Ku Chrystusowi obecnemu w Najświętszej Eucharystii, ku Chrystusowi żyjącemu dziś w ubogich, chorych, starszych, dzieciach, rodzinach i w tych, którzy cierpią z powodu rozbicia rodzin. A ta miłość uprzywilejowana wobec Chrystusa oznacza zarazem szczególną miłość do wszystkiego, co Chrystus kocha — pragnienie, by mieć takie same uczucia, jakie miał On sam (por. Flp 2,5n), by pragnąć zobaczyć Królestwo Boże przychodzące „na ziemi, tak jak w niebie”.
W tym kontekście warto przywołać słowa św. Pawła: „Chrystus umiłował Kościół i wydał za niego samego siebie, aby go uświęcić, oczyściwszy obmyciem wodą, któremu towarzyszy słowo, aby osobiście stawić przed sobą Kościół jako chwalebny, nie mający skazy czy zmarszczki, czy czegoś podobnego, lecz aby był święty i nieskalany” (Ef 5,25-27). Jakże głęboki sens mają dziś te słowa, które przypominają o miłości Chrystusa do Kościoła — i o tym, że wszyscy jesteśmy powołani, a zwłaszcza zakonnicy i zakonnice, których powołanie ma charakter publiczny, do miłości natchnionej i ożywionej tą samą miłością, jaką Chrystus umiłował swój Kościół.
4. Drodzy bracia i siostry, wiecie dobrze, jak wielką troskę okazuję wobec życia zakonnego w Stanach Zjednoczonych: poprzez różne inicjatywy, które podejmowałem, by umacniać moich braci biskupów w ich pasterskiej służbie wobec zakonników i zakonnic oraz poprzez gorące pragnienie, by bezpośrednio wyrazić moją osobistą bliskość i troskę wobec każdego zakonnika i zakonnicy. Zapewniam was więc, że w sposób szczególny będę się za was modlił. Nie wątpcie w znaczenie waszej posługi w Kościele. Wspierając życie zakonne, przybliżacie się do samej „sprawiedliwości Bożej” (2 Kor 5,21).
Niech Bóg będzie waszą pociechą i waszą siłą; niech Chrystus napełni was swoim głębokim i niekończącym się pokojem.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
