Jan Paweł II
POZDROWIENIE SKIEROWANE DO MNISZEK DOMINIKANEK I BENEDYKTYNEK PODCZAS SPOTKANIA W PRATO
Prato, 19 marca 1986 r.
Najdroższe siostry dominikanki, najdroższe siostry benedyktynki!
1. Podczas mojej wizyty we wspólnocie Kościoła w Prato nie mogło zabraknąć spotkania z wami, które — jak powiedziała święta Teresa z Lisieux — żyjecie „w sercu Kościoła” z samego faktu waszego powołania.
Pozdrawiam was wszystkie z serdeczną miłością i dziękuję Panu za dar spotkania także z wami, które stanowicie tak znaczącą cząstkę Kościoła w Prato. Wasze ukrycie może sprawiać wrażenie, w oczach patrzących powierzchownie, że wasza misja na służbie Kościołowi i człowiekowi ma niewielkie znaczenie; tymczasem spojrzenie przeniknięte wiarą objawia, że jest zupełnie inaczej.
Wasza służba jest znacząca, a Kościół oczekuje dziś od was bardzo wiele. Wiele też znajdzie w waszym świadectwie ludzkie serce spragnione prawdy, dobra i tego, co absolutne. Wasze powołanie, oświecone światłem Ducha Świętego, wzywa, byście były wybitnymi znawczyniami ludzkiego serca i jego najczystszych pragnień transcendencji, sprawiedliwości, wolności i pełni życia. Wzywa was, byście w tym naśladowały wielką świętą Katarzynę de’ Ricci, która dzięki swojej głębokiej kontemplacji otrzymała dar mądrości i potrafiła ofiarować słowo — a to rady, a to pociechy, a to bratniego napomnienia — ludziom z różnych środowisk i stanów, mając serce naprawdę otwarte na potrzeby wszystkich i kierując sie natchnieniami płynącymi z płonącej i wielkodusznej miłości.
2. Wasze powołanie wzywa was, byście miały szczególną wrażliwość na problemy i wartości duchowe naszych czasów — zarówno w życiu jednostek, jak i w szerszym wymiarze społecznym oraz eklezjalnym — zawsze w odniesieniu do najwyższych wartości zbawienia i nadejścia Królestwa Bożego. Ta wasza duchowa wrażliwość powinna wypływać przede wszystkim z umiejętności odczytywania faktów i wydarzeń w świetle Słowa Bożego oraz ze wsłuchiwania się w głos Ducha Świętego.
Wy bowiem, drogie siostry, jesteście w sposób szczególny powołane, by być tym „człowiekiem duchowym”, o którym mówi święty Paweł w Pierwszym Liście do Koryntian (1 Kor 2,15) — tym „człowiekiem duchowym”, który, podobnie jak Paweł, „nie chce znać niczego innego, jak tylko Jezusa Chrystusa, i to ukrzyżowanego” (1 Kor 2,2). Wasze powołanie prowadzi do przeżywania w sposób wyjątkowy tego aktu ofiarowania siebie Ojcu, do którego każdy ochrzczony jest wezwany na wzór Jezusa Ukrzyżowanego. Wasze reguły zakonna dają wam tysiące okazji, by wypełniać to ofiarowanie owocnie i z wewnętrznym pokojem. Niech Duch Święty, wstawiennictwo Najświętszej Maryi Panny i waszych świętych Założycieli wspierają was w tej ofiarnej i niezastąpionej pracy w dziele zbawienia dla dobra świata i Kościoła. Nigdy nie zapominajcie, że cały Kościół pokłada ufność w waszej posłudze i waszej pomocy! Także Papież bardzo liczy na wasze modlitwy i wasze ofiary.
Z serca wam wszystkim błogosławię.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
