Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE W FORLI DO MNISZEK KONTEMPLACYJNYCH ROMANII
Forli, 08 maja 1986 r.
Najdroższe Siostry z klasztorów kontemplacyjnych Romanii
1. Z okazji mojej wizyty w Romanii pragnę skierować do was szczególne pozdrowienie oraz słowo zachęty. Pozdrowienie pełne wdzięczności — za to, kim jesteście, i za to, co czynicie w Kościele Bożym na tej ziemi; zachętę — aby wasze życie ukryte i pokorne, poświęcone miłości i chwale Ojca w modlitwie i ofierze, coraz bardziej upodabniało się do Jezusa ubogiego, pokornego i ukrzyżowanego. Ukształtowane na Jego wzór, dawajcie swoim życiem czytelne świadectwo wobec braci w tym społecznym kontekście, w który wpisał was miłosierny zamiar Ojca niebieskiego.
Na ziemi Romanii obecne są wielkie zakony życia kontemplacyjnego: benedyktynki, klaryski, dominikanki, augustianki, karmelitanki. Wy, drogie Siostry, jesteście widzialnym znakiem wspaniałego rozwoju eklezjalnego, który na przestrzeni wieków odcisnął w tej krainie niezatarte piętno — od najdawniejszych klasztorów, jak ten św. Umilty w Faenzie z roku 1266, aż po najnowszy, klasztor Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Rimini, w którym siostry klaryski rozpoczęły życie wspólnotowe w roku 1985.
2. „Skosztujcie słodyczy Eucharystii, zakochane w krzyżu” — oto dar, który pragnę wam pozostawić jako zachętę i umocnienie, aby wasza obecność w Kościele stawała się coraz bardziej płodna w obfite owoce dobra.„Adoracja – Ofiara”: oto dwa słowa, które streszczają wasze eklezjalne posłannictwo, wy, mniszki klauzurowe jesteście powołane do spełniania tej szczególnej misji w Mistycznym Ciele Chrystusa.
Cóż daje życie kontemplacyjne Kościołowi i społeczeństwu? Albo inaczej: czego Kościół i świat oczekują od mniszek klauzurowych? Tajemnica waszego życia ukryta jest w tajemnicy Chrystusa. Jak On, jesteście poświęcone miłości i chwale Ojca. Aby odpowiedzieć na ten Boży zamiar, nieustannie wpatrujecie się w Tego, którego przebito (por. Za 12,10), otaczacie się ciszą i samotnością, żyjecie modlitwą i karmicie się pokutą (Perfectae Caritatis, 7). Zakorzenione w Chrystusie i upodobnione do Niego, Baranka ofiarowanego, stajecie się świadectwem naśladowania Jezusa, darem miłości i ofiarą uwielbienia.
Oto, najdroższe Siostry, czego Kościół i świat oczekują od was: abyście były zaczynem od wewnątrz, niosącym wartości istotne, abyście były widzialnym znakiem miłosiernej obecności Boga w świecie. Z tego względu Sobór Watykański II uznaje życie kontemplacyjne za element o znaczeniu zasadniczym w budowaniu Królestwa Bożego jako rzeczywistość, która „dotyczy obecności Kościoła w jego najpełniejszej formie” (Ad Gentes, 18), i przyznaje mu „bardzo wzniosłe miejsce w Mistycznym Ciele Chrystusa” (Perfectae Caritatis, 7).
3. Aby odpowiedzieć w pełni na to wzniosłe powołanie, które stawia was „w sercu Kościoła”, potrzeba tylko jednego:zajmować się wyłącznie Bogiem, świadczyć o pierwszeństwie miłości przez całkowite oddanie się Temu, który jest najwyższą Miłością. W tym właśnie leży skuteczność waszej obecności i siła waszej działalności apostolskiej: w ewangelicznym radykaliźmie waszego życia. Nawet wtedy, gdy w waszych klasztorach otwieracie bramy dla wiernych, dając im możliwość modlitwy i skupienia, powinni oni odnaleźć w was i w waszym domuwidzialny znak obecności Boga.
Jakże wymagające i mocne są słowa św. Benedykta: „Nic absolutnie nie stawiać ponad Chrystusa” — aby iść naprzód z sercem poszerzonym przez wiarę i biec naprzód pod przemożnym porywem niewysłowionej słodyczy miłości (por. Reguła, 72). Jak głęboka jest nauka św. Augustyna, który ukazuje miłość jako moc upodabniającą, przez którą stajemy się tym, co kochamy: „Jeśli miłujesz Boga, będąc na ziemi, jesteś już w niebie” (In Ps 85,6), oraz „kochając, mieszkamy sercem w tym, co miłujemy” (In Ioann. 2,11). Jak żarliwa i całkowita jest rada św. Klary: „Raduj się zawsze w Panu. Nie pozwól, by cień smutku przesłonił twe serce. Umieść serce swoje w Tym, który jest obrazem Boskiej istoty i przemień się całkowicie przez kontemplację” (Listy, 8). Jak heroiczny jest duch św. Dominika, o którym historia Zakonu Kaznodziejskiego mówi, że „prosił Boga o żarliwą miłość i pragnął być ubiczowany, rozdarty i umrzeć za wiarę w Chrystusa”. Jak stanowcze i miłujące jest słowo św. Teresy od Jezusa, kobiety silnej i wiernej, która bez wahania mówi do siebie i do swoich córek: „Pójdźmy razem, Panie: pójdę wszędzie, dokąd Ty idziesz; gdziekolwiek Ty przejdziesz, tam i ja pójdę” (Droga doskonałości, 26,6).
4. Wiedzcie, że tej szlachetnej ziemi Romanii — jej Kościołowi, jej ludowi, jej przyszłości — w sposób szczególny zostały ofiarowane wasze modlitwy i świętość waszego życia. Spoczywa na was duchowa odpowiedzialność za tę ziemię. Mocą modlitwy wspierajcie Kościół lokalny i radujcie go owocami wiary ożywionej miłością. Jesteście powołane, aby tu dawać świadectwo opierwszeństwie miłości Bożej. Wiemy dobrze, że „świadek” znaczy tyle, co „męczennik”, a Kościół jest wierny poprzez swoje męczeństwo, czyli poprzez świadectwo. Czujcie się więc uczestniczkami tej samej misji, zwłaszcza wtedy, gdy doświadczacie samotności, oschłości ducha czy poczucia bezowocności — wówczas wasze cierpienie staje się ofiarą, która przynosi życie dla wielu.
Najdroższe Siostry, powierzam was opiece Najświętszej Maryi Panny. Z Nią będziecie mogły trwać jednomyślnie i wytrwale na modlitwie (por. Dz 1,14), napełniając się radością i mocą zmartwychwstania. Z Nią wasze wspólnoty będą wspólnotami wiary i nadziei, w których króluje miłość — ta najwyższa, Boża miłość. Niech wasza obecność pośród świata zwiastuje głośno wszystkim wokół, że Bóg jest, że Bóg jest miłością, że wciąż pociąga ludzkie serca i że tylko On nadaje sens i wartość każdej rzeczy.
Niech Błogosławiona Dziewica sprawi, aby Chrystus żył w was; a wy same, przez Nią i z Nią, stawajcie się matkami dusz. Z tym życzeniem z serca udzielam wam wszystkim mojego błogosławieństwa.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
