Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO UCZESTNIKÓW KAPITUŁY GENERALNEJ BRACI SZKÓŁ CHRZEŚCIJAŃSKICH
Rzym, 16 maja 1986 r.
Drodzy synowie św. Jana Chrzciciela de La Salle
1. Błogosławiona niech będzie Boża Opatrzność, która umożliwiła to eklezjalne spotkanie! Pozdrawiam serdecznie wszystkich braci uczestniczących w kapitule i – poprzez was – cały wasz Instytut, kraje, w których jesteście obecni, oraz liczne ośrodki edukacyjne, które reprezentujecie. Rodzina lasaliańska pozostaje nadal liczna: obejmuje ponad dziewięć tysięcy członków i przynajmniej tysiąc dwieście placówek. Pozwólcie, że zwrócę się szczególnie do drogiego brata José Pablo Basterrechea. Pragnę bardzo serdecznie podziękować mu w imieniu Kościoła. W czasie swego generalatu nie przestawał on ofiarowywać tego, co najlepsze, w służbie synom św. Jana Chrzciciela de La Salle, a także w służbie diecezjom, w których wasi bracia współpracują z pasterzami w dziele ewangelizacji. Wniósł również cenny i stały wkład we współpracę z Kongregacją ds. Instytutów Życia Konsekrowanego i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego. Niech Pan będzie jego nagrodą i napełni go swoją łaską! Z serca kieruję również moje gorące życzenia do nowo wybranego przełożonego generalnego, drogiego brata Johna Johnstona, którego zawierzam mojej modlitewnej pamięci.
2. Kapituła, którą postanowiliście odbyć w Rzymie, ma na celu dalsze udoskonalenie tekstu waszych Konstytucji, już odnowionych zgodnie z duchem i wskazaniami Soboru Watykańskiego II. Wraz z wami dziękuję Bogu za te tygodnie modlitwy, refleksji, braterskiej wymiany doświadczeń i roztropnych decyzji. Cieszę się, że ten czas łaski – dla was i dla całego Instytutu – doprowadził was do ponownego odkrycia życiodajnych źródeł pism pozostawionych przez waszego Założyciela.
Jego ideał – pozostaje niezapomniany przez trzy stulecia, które minęły od założenia waszego Instytutu w roku 1680, doskonale też odpowiada potrzebom naszej epoki. Jest to ideał, który domaga się uczniów zafascynowanych Bogiem, przepełnionych zapałem do wychowania młodzieży poszukującej sensu życia, zbyt często zwodzonej przez pozorne prawdy, ubogiej w autentyczną i trwałą miłość, a zarazem zbyt słabo wprowadzonej w misterium Boga.
Nie trzeba wam przedstawiać młodego kanonika katedry w Reims, który – mając zaledwie trzydzieści lat – odkrył palące potrzeby młodzieży, zwłaszcza tej z uboższych środowisk, w dziedzinie nauczania i wychowania. Wraz z wami pragnę podziwiać jego głębokie współczucie dla ubogich, jego realizm i metodyczność, jego równowagę i entuzjazm, a nade wszystko jego ewangeliczną odwagę. Wszystkie te cnoty nie zostały nigdy nadwątlone przez próby, jakie napotykał na drodze swojego apostolskiego powołania wobec młodzieży. Myślę tu o niezrozumieniu ze strony rodziny, o pewnych zastrzeżeniach hierarchii, o intrygach administracji, o odejściach z szeregu jego pierwszych braci. Jan Chrzciciel de La Salle doświadczył także wewnętrznego bólu i zwątpienia co do dzieła, które rozpoczął i co do samego siebie. Wszystko to – często, jeśli nie zawsze – stanowi drogę ku świętości. Ten wielki człowiek, ten geniusz wychowania, może wydawać się zarazem bardzo bliski i bardzo odległy od nas. Jest on wspaniałym owocem Bożej łaski, która działa bez przeszkód w głębi natury ludzkiej – jak słońce, które rozświetla barwy słynnych witraży średniowiecznej katedry.
3. Z wielką radością zauważyłem, że wasze zgromadzenie kapitulne postawiło sobie za pierwszy cel ożywienie wymiaru kontemplacyjnego w waszym życiu konsekrowanym. Oby oratoria i inne miejsca modlitwy w waszych domach stały się jeszcze bardziej ogniskiem, epicentrum waszej codziennej misji! Krótkie nawiedzenia i dłuższe czuwania, osobiste medytacje i wspólnotowe celebracje — wszystkie te formy poznania Pana dla Niego samego oczyszczają, oświecają i umacniają powołanie braci oraz ich służbę Kościołowi. Gdy Bóg zajmuje pierwsze miejsce w życiu wspólnoty zakonnej, gdy Jego słowo i Jego nauka są rozumiane, przyjmowane z żarliwością i bez pośpiechu, całe życie wspólnotowe i apostolskie zostaje przez to głęboko ukształtowane. Św. Jan Chrzciciel de La Salle wzywa was również dziś do tej nieustannej zażyłości z Panem — to uprzywilejowana droga, by nieustannie odnawiać spojrzenie na młodych ludzi, na godność każdego z nich, uszlachetnioną przez łaskę chrztu i na ich jedyne powołanie w planie Bożej Opatrzności. Jakość waszego życia duchowego jest także decydująca dla tego, byście potrafili kochać wszystkich młodych sercem Boga — Jego cierpliwością, Jego czułością i Jego mocą — w całkowitej przejrzystości i w ewangelicznym duchu bezinteresowności, który tylko Bóg może udzielić wychowawcom.
4. Wszystko to ukazuje realizm i twórczy zapał waszego Założyciela, które winny was pobudzać do wypracowania nowych lub przynajmniej odnowionych struktur edukacyjnych. Zasadniczym celem dla św. Jana Chrzciciela i jego synów, jak również dla całej szkoły katolickiej, pozostaje ewangelizacja rozumu. Wiem, że troszczycie się o poziom i jakość katechezy. Nauki szkolne nigdy nie były przez Braci Szkolnych zaniedbywane — potwierdza to zarówno wasza renoma, jak i sukcesy waszych instytucji. Jeszcze bardziej — jeśli to możliwe — starajcie się ukazywać specyficzny charakter szkoły katolickiej. Musi ona czynić wszystko, aby Ewangelia Chrystusa była źródłem światła i rozeznania, zdolnym pomóc młodym w konfrontacji z nadmiarem bodźców i treści współczesnej kultury, by umieli je oceniać według prawdziwej hierarchii wartości. Ewangelia jest Prawdą — jedyną Prawdą, która jednoczy człowieka w całej jego integralności.
5. Wreszcie gorąco zachęcam, aby we wszystkich szkołach była umacniana współpraca braci z osobami świeckimi, które dzielą lasaliański ideał. Potrzebujecie kompetentnych współpracowników — mężczyzn i kobiety zdolnych wnieść wiele w rozwój i żywotność waszych instytucji. Niech ta współpraca będzie klarowna i jednoznaczna. Mówię to, ponieważ przełożeni ponoszą wielką odpowiedzialność przy doborze świeckich nauczycieli. Chrześcijański projekt wychowawczy musi być wspólnie realizowany przez wszystkich. Zdarza się, że przełożeni, z zachowaniem szacunku i sprawiedliwości, muszą pomóc jednemu czy drugiemu nauczycielowi w podjęciu decyzji, lub zrezygnować z powierzenia mu odpowiedzialności, której nie jest w stanie w pełni udźwignąć.
6. To pogłębione zjednoczenie w duchu i w działaniu — między braćmi i nauczycielami świeckimi z jednej strony, a rodzinami wybierającymi wasze szkoły oraz dawnymi uczniami z drugiej — przyczyni się do urzeczywistnienia postulatów waszej Kapituły, które Kościół w pełni popiera: troski i służby wobec środowisk ubogich, promocji sprawiedliwości społecznej zgodnie z nauczaniem Magisterium Kościoła, oraz – dzięki zaangażowaniu rodzin i dawnych wychowanków – niesienia większego wsparcia młodym Kościołom, które zmagają się z licznymi problemami, nie tylko edukacyjnymi. Wszędzie, gdzie jesteście, pomagajcie w rozwoju i podnoszeniu jakości stowarzyszeń rodziców uczniów, w aktywizacji dawnych wychowanków i przyjaciół waszych szkół. Postępując w ten sposób, przyczyniacie się do lepszego promieniowania Kościoła. On nie pragnie żadnego monopolu w dziedzinie wychowania — pragnie jedynie poszanowania swoich praw oraz świętego prawa rodzin do tego, by mogły utrzymywać i rozwijać szkoły inspirowane wartościami Ewangelii.
7. Drodzy Bracia, nawet jeśli odczuwacie starzenie się waszych wspólnot i trudności w integracji nowych członków, powróćcie z tej Kapituły z odwagą i entuzjazmem św. Jana Chrzciciela de La Salle. W gruncie rzeczy współcześni młodzi ludzie są bardziej otwarci i podatni na przyjęcie dobra, niż sądzą niektórzy. Oznaki nowego pokolenia — zdrowego, spragnionego prawdy, wymagającego braterskiej miłości — dostrzegamy na wszystkich kontynentach. Nie umniejszając innych ludzkich obowiązków, również koniecznych i ofiarnie pełnionych, mogę stwierdzić, że posiadacie jedno z najpiękniejszych powołań: powołanie do wydobywania i rozwijania osobowości młodych powierzonych wam ludzi, w nieustannym zjednoczeniu z Bogiem, dla dobra społeczeństwa i na chwałę Pana. Niech Duch Pięćdziesiątnicy i Maryja,Sedes Sapientiae– Stolica Mądrości – towarzyszą wam w waszym życiu zakonnym i apostolskim! Z radością błogosławię was i całą wielką rodzinę lasaliańską w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
