Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO KAPŁANÓW, OSÓB KONSEKROWANYCH I ŚWIECKICH W CIVITAVECCHIA
Civitavecchia, Katedra św. Franciszka, 19 marca 1987 r.
Drodzy Bracia i Siostry,
kapłani, zakonnicy i zakonnice,
członkowie ruchów świeckich z Civitavecchii i Tarquinii!
1. To nasze spotkanie w katedrze jest szczególnym znakiem tego tajemniczego misterium komunii, o którym mówi św. Paweł: „Jedno jest Ciało i jeden Duch… jeden chrzest… każdemu zaś z nas dana została łaska według miary daru Chrystusowego” (Ef 4,4-5.7).
Dziękujmy Duchowi Świętemu, że właśnie dziś, w tym świętym miejscu, w sposób tak wymowny jaśnieje ta tajemnica jedności w różnorodności — cecha konstytutywna Kościoła, Mistycznego Ciała Chrystusa, a więc i znak waszego Kościoła lokalnego.
Ta tajemnica jedności w wielości ma swoje źródło w sakramencie chrztu, który upodabnia nas do Chrystusa i odciska w każdym z nas, w różnych formach i stopniach, Jego rysy: „Wy wszyscy, którzy zostaliście ochrzczeni w Chrystusie, przyoblekliście się w Chrystusa” (Ga 3,27).
Każdy z was jest powołany, pośród Ludu Bożego i wobec świata, do dawania szczególnego świadectwa o Chrystusie — do naśladowania Go z bliska, do coraz pełniejszego odzwierciedlania w sobie Jego życia, Jego orędzia, Jego śmierci i zmartwychwstania; do ukazywania oblicza Jego miłości, Jego bezgranicznego daru z siebie, Jego ofiary. Do uobecniania w świecie tajemnicy Jego obecności pośród nas.
Dziękujmy Duchowi Świętemu, który każdego z was wezwał do tego świadectwa według własnego, szczególnego charyzmatu, udzielonego „dla wspólnego dobra” (1 Kor 12,7).
Dzięki tym charyzmatom stajemy się nawzajem „członkami jedni drugich” (Rz 12,5), by tworzyć jedno Ciało, w którym „poszczególne członki troszczą się o siebie nawzajem” (1 Kor 12,25). Charyzmaty te są więc trwałym źródłem jedności, pojednania, misyjnego dynamizmu, odwagi w dawaniu świadectwa, a także inspiracją do wciąż nowych dzieł miłości i sprawiedliwości.
2. Z tymi myślami, które są nie tylko dziękczynieniem Bogu, ale także wyrazem wdzięczności wobec was, drodzy Bracia i Siostry tu zgromadzeni, pragnę was serdecznie pozdrowić i wyrazić radość z obecności pośród was. Jest to radość wypływająca z samego doświadczenia Kościoła, przypominająca słowa psalmisty: „O, jak dobrze i jak miło, gdy bracia mieszkają razem!” (Ps 133,1).
Szczególne podziękowanie kieruję do waszego Biskupa, Księdza Arcybiskupa Girolama Grillo, za słowa, którymi w imieniu wszystkich mnie powitał, wspominając o problemach, perspektywach i nadziejach waszej wspólnoty kościelnej.
Nasze spotkanie w katedrze ma znaczenie wyjątkowe, gdyż jest to duchowe serce diecezji. W tej pięknej świątyni, należącej niegdyś do synów św. Franciszka i wspaniale odbudowanej po zniszczeniach ostatniej wojny światowej, skupia się cała wasza wiara i historia. Jest ona także symbolem przywróconego w XIX wieku tytułu biskupiego dla waszego miasta Civitavecchia — tytułu, o którym wiadomo już od pierwszych wieków chrześcijaństwa.
W tym uroczystym i radosnym dniu, w tej świątyni tak drogiej wam wszystkim, pragnę umocnić was w powołaniu słowami św. Pawła: „proszę was, bracia, przez miłosierdzie Boże, abyście dali ciała swoje na ofiarę żywą, świętą, Bogu miłą, jako wyraz waszej rozumnej służby Bożej. Nie bierzcie więc wzoru z tego świata, lecz przemieniajcie się przez odnawianie umysłu, abyście umieli rozpoznać, jaka jest wola Boża: co jest dobre, co Bogu miłe i co doskonałe.” (Rz 12,1-2).
3. Chrzest upodabnia nas do ofiary, jaką Chrystus — Kapłan i Żertwa — składa z siebie Ojcu dla zbawienia świata. Ten sakrament czyni z nas „nowe stworzenia”, rodzi w nas „nowego człowieka”, „człowieka duchowego”, który posiada „myśl Chrystusową” (1 Kor 2,16) i który w Chrystusie zwycięża grzech i śmierć. W tym wzrastaniu „człowieka nowego” zawarty jest klucz do wszelkiej prawdziwej odnowy w Kościele — odnowy, która jest owocem łaski chrztu, wyrazem owej ofiary duchowej, przez którą człowiek oddaje siebie Bogu jako „ofiarę żywą, świętą i Jemu miłą”.
Wy, kapłani, jesteście wezwani, by żyć łaską chrztu, upodabniając się do samego Chrystusa-Kapłana poprzez sakrament święceń, działając — i można również powiedzieć— cierpiąc in persona Christi.
Wy, zakonnicy i zakonnice, prowadzący życie czynne bądź kontemplacyjne, jesteście powołani, aby przeżywać swoją chrzcielną konsekrację w sposób „doskonalszy” — jak uczy Sobór Watykański II (Perfectae Caritatis, 5) — przez profesję rad ewangelicznych, „wyrzekając się także świata”: odrzucacie „ducha tego wieku”, jego złudne uroki i niepokoje, by być dla ludzkości znakiem przyszłego zmartwychwstania.
Wy zaś, świeccy, którzy w ruchach i stowarzyszeniach pragniecie pełniej przeżywać swoje chrześcijaństwo, jesteście prowadzeni przez Ducha w „wolności dzieci Bożych”, aby ożywiać Ewangelią rzeczywistości doczesne, czyniąc je zapowiedzią nadchodzącego Królestwa Bożego.
4. Głębokie przemiany społeczne i kulturowe ostatnich lat sprawiają, że również w waszej wspólnocie kościelnej odczuwana jest potrzeba nowego ukierunkowania działalności ewangelizacyjnej, szczególnie w obliczu zjawiska sekularyzacji, problemów rodziny, młodzieży, ludzi starszych i świata pracy.
Jest rzeczą oczywistą, drodzy Bracia i Siostry, że w tej sytuacji właśnie wy, z racji powołania i podjętych zadań, jesteście na pierwszej linii frontu, aby stawić jej czoło. Macie być świadkami wartości nadprzyrodzonych w dzisiejszym społeczeństwie.
Dlatego tak ważne jest, by nigdy nie odchodzić od tej całościowej, eklezjalnej wizji opartej na łasce chrztu. Taka wizja wiary będzie zawsze dawała wam właściwe kryterium wierności powołaniu i zapewni nadprzyrodzoną skuteczność waszym działaniom, chroniąc was przed wpływem modeli, które oddalają od woli i od „myśli Chrystusowej”. Owszem, potrzeba dziś inicjatywy, potrzeba twórczej odwagi — ale zawsze w świetle zasad wiary. Potrzeba kontaktu z rzeczywistością współczesnego świata — zwłaszcza wam, świeckim — lecz niech ten kontakt zawsze będzie oświecony mądrością Ewangelii.
5. Dziś przypada pięćdziesiąta rocznica ogłoszenia encykliki Divini Redemptoris papieża Piusa XI, datowanej właśnie na 19 marca 1937 roku. W wielkim nurcie katolickiej nauki społecznej ten doniosły dokument ukazuje wciąż aktualne wskazania dotyczące przenikania świata współczesnego duchem Ewangelii, zwłaszcza w odniesieniu do problemów sprawiedliwości społecznej i przezwyciężenia materializmu ateistycznego, który odbiera wartość duchowemu wymiarowi pracy, techniki i przyrody.
Dzisiaj, dzięki Bogu, można dostrzec w wielu środowiskach oznaki nowej wrażliwości na wymiar transcendentny ludzkiego istnienia. Daje to nadzieję na odrodzenie świadomości o konieczności uznania pierwszeństwa Boga w życiu człowieka.
Wy wszyscy jesteście wezwani, by wnieść swój wkład w budowę społeczeństwa, które uznaje Boga za najwyższą wartość i które opiera się na prawdzie, miłości, sprawiedliwości i pokoju.
Niech św. Józef, którego uroczystość dziś obchodzimy, oraz Maryja — tak czczona w waszych sanktuariach Matki Bożej Łaskawej w Allumiere i w sanktuarium w Valverde w Tarquinii — wspierają was na drodze wiary i świadectwa.
Z serca udzielam wam wszystkim mojego apostolskiego błogosławieństwa.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
