Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO DUCHOWIEŃSTWA, ZAKONNIKÓW, ZAKONNIC, SEMINARZYSTÓW ORAZ ŚWIECKICH W FOGGII
Foggia, Katedra, 24 maja 1987 r.
Drodzy kapłani, zakonnicy, zakonnice, seminarzyści,
Bracia i siostry należący do laikatu katolickiego!
1. W tej czcigodnej katedrze, której początki sięgają XI wieku i która stanowi trwały znak głębokiej chrześcijańskiej religijności mieszkańców Foggii, z radością pragnę skierować do was wszystkich moje najserdeczniejsze pozdrowienie.
Naprawdę wielka jest moja radość z tego spotkania, tak bogatego i zróżnicowanego, które gromadzi razem te wszystkie siły, które w sposób bezpośredni uczestniczą w dziele duszpasterskim Kościoła.
Dziękuję przewodniczącemu Konferencji Episkopatu Apulii za słowa, które do mnie skierował, a wraz z nim pozdrawiam pozostałych współbraci w biskupstwie, kierując szczególne pozdrowienie do arcybiskupa Foggii, mons. Salvatore De Giorgi. Serdecznie witam ich najbliższych współpracowników – kapłanów diecezjalnych i zakonnych – którzy z wielką gorliwością i odpowiedzialnością dzielą trud głoszenia Ewangelii. Pozdrawiam licznie obecne siostry zakonne należące do różnych zakonów i zgromadzeń, które ubogacają misję Kościoła świadectwem ewangelicznego życia i charyzmatem własnych wspólnot. Zwracam również serdeczne słowo do alumnów seminarium diecezjalnego i seminarium regionalnego w Molfetcie, przygotowujących się do kapłaństwa, a także do lektorów i akolitów. Pozdrawiam wszystkich świeckich tu obecnych – członków rady duszpasterskiej, przedstawicieli stowarzyszeń i ruchów, wykładowców i studentów Instytutu Wyższych Nauk Religijnych im. Jana Pawła II oraz członków „Cappella Maggiore” Bazyliki Katedralnej.
Drodzy kapłani i zakonnicy, na początku pragnę wyrazić wam moje szczere uznanie za bogatą i złożoną działalność duszpasterską, jaką każdy z was podejmuje w powierzonych mu zadaniach i obowiązkach. Wielu spośród was pochodzi z innych diecezji; wiele parafii powierza się opiece zgromadzeń zakonnych. A jednak w prezbiterium diecezji Foggii panuje duch szczerej i konstruktywnej jedności oraz współpracy, w posłusznej uległości wobec wskazań biskupów i Stolicy Apostolskiej. Jest to rzeczywistość bardzo pozytywna i pocieszająca. Życzę wam, abyście trwali w tej zgodzie serc i wzajemnej pomocy, aby braterska miłość i jedność w pracy duszpasterskiej zawsze stanowiły dla wiernych przykład i budujące świadectwo.
W tym kontekście pragnę przypomnieć wizytę duszpasterską arcybiskupa Foggii, zakończoną w lutym bieżącego roku. Dzięki waszej ofiarnej współpracy nie była ona jedynie formalnym aktem kanonicznym, lecz stała się wydarzeniem o głębokim znaczeniu eklezjalnym i formacyjnym. W każdej parafii arcybiskup przebywał przez tydzień, spotykając różne grupy wiernych, rozmawiając z przedstawicielami ruchów świeckich, odwiedzając chorych, wchodząc do szkół, podejmując sprawy społeczne i gospodarcze z władzami cywilnymi, a nade wszystko – modląc się wspólnie podczas Eucharystii i godzin adoracji w intencji powołań kapłańskich i zakonnych, umacniając wszystkich w wierze, odwadze i ufności w chrześcijańskim świadectwie. Ta wizyta, przeprowadzona z prawdziwą troską pasterską i duchem apostolskim, z pewnością przyniesie obfite owoce: Pan sprawi, że ziarno zasiane z taką miłością wyda wzrost w duszach wiernych.
Poza zwyczajnymi formami działalności duszpasterskiej, w waszych parafiach i diecezjach podejmujecie liczne inne inicjatywy, którym poświęcacie czas, wysiłek, umysł i serce. Chcę wspomnieć obchody Dnia Obrony Życia, działania katechetyczne i liturgiczne, rozwój dzieł miłosierdzia, a ostatnio także „Misję dla Młodzieży” pod znamiennym hasłem „Czy znasz Jezusa?” W społeczeństwie, które coraz bardziej pragnie pokoju, ładu i religijnej pewności, kontynuujcie z gorliwością waszą posługę eklezjalną i apostolską. Bądźcie radośni i pogodni, służąc Panu i duszom, oddając się całkowicie ideałowi własnego uświęcenia i zbawienia wiecznego ludzi. Jak pisał św. Piotr do pierwszych chrześcijan: „A jeślibyście nawet mieli cierpieć dla sprawiedliwości, błogosławieni jesteście! Któż wam zaszkodzi, jeśli gorliwi będziecie w czynieniu dobra?” (1 P 3,13–14). Nieście w świat woń Chrystusowego dobra, zapach Jego świętości i miłości.
W tej chwili głębokiej i braterskiej jedności w Panu, który nas umiłował i wybrał, byśmy uczestniczyli w Jego jedynym i wiecznym kapłaństwie oraz w Jego misji odkupieńczej, pragnę przypomnieć – jak napisałem w liście na Wielki Czwartek – że nasze życie, na wzór Chrystusa, musi być dowodem miłości. A wszyscy dobrze wiemy, że ten dowód często wiele kosztuje! Ile kosztują nieraz zwyczajne rozmowy z ludźmi! Ile kosztuje troska o sumienia w konfesjonale! Ile kosztuje duchowa odpowiedzialność za wszystkie Kościoły! Podkreślałem, że ten trud miłości – to kosztowne zaangażowanie – musi być podtrzymywane przez modlitwę. To właśnie modlitwa jest przestrzenią, przez którą ta próba miłości musi być przyjęta i przeżywana. Bo, jak napisałem, „modlitwa jest niezbędna, by zachować wrażliwość pasterską wobec wszystkiego, co pochodzi od Ducha, aby rozeznać właściwie i dobrze używać tych charyzmatów, które prowadzą do jedności i są związane ze służbą kapłańską w Kościele” (List Jana Pawła II do wszystkich kapłanów Kościoła na Wielki Czwartek 1987, n. 11–13).
2. Z tego, co powiedziałem, wypływają logicznie trzy wskazania, które pragnę wam zostawić jako pamiątkę i program życia: zachowujcie żywy entuzjazm i radość z waszego kapłaństwa, z życia konsekrowanego i z aktywnego zaangażowania w służbie Kościoła: wzrastajcie w wzajemnym szacunku i pomocy; uważajcie siebie zawsze i jedynie za sługi dusz, ofiarnych i bezinteresownych.
W świecie naznaczonym sekularyzmem i permisywizmem musimy działać z głęboką formacją doktrynalną i z tym samym apostolskim zapałem, który ożywiał Boskiego Mistrza, będąc przekonani, że tylko On jest Światłością świecącą w ciemnościach, a Jego prawda trwa na wieki. Szczególnie dziś winniśmy dawać temu światu konkretny świadectwo miłości.
Kapłan Don Pasquale Uva, wspaniała postać duchowieństwa apulijskiego, geniusz miłosierdzia idący śladami św. Józefa Benedykta Cottolengo, pisał w 1915 roku – w czasach pierwszej wojny światowej, gdy świat rozdzierały okrucieństwa – słowa zawsze aktualne: „Kapłan Chrystusa to ten, który poświęca się dla dobra bliźniego, który wspiera ubogich opuszczonych, chorych… to ten, który wyrzekłszy się założenia własnej rodziny, tworzy inną rodzinę – z potrzebującymi”. A innym razem mówił do swoich sióstr: „Jestem misjonarzem, który szuka nieszczęśliwych… Piękną rzeczą jest oddać Bogu talenty pomnożone, wydając dla Niego wszystko, co otrzymaliśmy: rozum, ręce, serce – wszystko”. Te słowa, tak wymowne, pozostają aktualne także dziś dla was wszystkich – kapłanów, zakonników i świeckich. Nauka nie usuwa cierpienia, a kultura nie daje odpowiedzi na ostateczne pytania. Dlatego, uzbrojeni jedynie w wiarę, miłość, entuzjazm i odwagę, oddajcie wszystkie wasze talenty sprawie Bożej, dla dobra braci.
Nade wszystko bądźcie duszami głęboko eucharystycznymi! Kościół bowiem sprawuje Eucharystię, a Eucharystia buduje Kościół. Z ofiary Chrystusa wypływa odkupienie i rodzi się łaska, która oświeca i zbawia. Ofiara Krzyża – a więc i ofiara Eucharystii – pozostaje niewzruszonym światłem i źródłem świętości pośród burz dziejowych, ideologii i przemijających mód. Kapłaństwo służebne jest z istoty swej ukierunkowane na Eucharystię: poprzez swoją eucharystyczną misję kapłan głosi Ewangelię, nawraca, rozgrzesza, uświęca, zbawia. Dlatego wszyscy członkowie Kościoła – zarówno zakonni, jak i świeccy – winni angażować się, aby prowadzić ludzi do Chrystusa obecnego w Eucharystii.
3. Pragnę zakończyć to nasze braterskie spotkanie wspomnieniem ojca Pio. Kiedy został wyświęcony na kapłana 10 sierpnia 1910 roku, w kaplicy katedry w Benevento, zapisał te słowa: „Jezu, moje tchnienie i moje życie, dziś, gdy drżąc wznoszę Cię w misterium miłości,/ spraw, abym z Tobą był dla świata / Drogą, Prawdą i Życiem; / a dla Ciebie – kapłanem świętym, / ofiarą doskonałą.”
Dziesięć lat później pisał do swego kierownika duchowego: „Pochłania mnie miłość Boga i miłość bliźniego. Bóg jest zawsze obecny w moim umyśle i wyryty w sercu. Nigdy nie tracę Go z oczu… Nie pragnę niczego innego, jak tylko tego, czego chce Bóg…” (20 listopada 1921). Niech tak samo będzie i z wami, drodzy kapłani, zakonnicy, zakonnice, seminarzyści i świeccy oddani Bogu!
Szczególne słowo pragnę skierować do was, świeckich, którzy z oddaniem i ofiarnością uczestniczycie w duszpasterskich projektach waszych diecezji.
Wy, którzy poznaliście i umiłowaliście Pana w sposób świadomy i głęboki, zostaliście powołani do prawdziwego i wewnętrznego udziału w Jego orędziu prawdy i w Jego życiu Bożym. Bądźcie zawsze wdzięczni za ten cudowny dar i z radością oraz ufnością trwajcie w służbie – przez przykład, dyspozycyjność, miłość i podejmowanie odpowiedzialności – z jedynym pragnieniem, by uczynić Chrystusa, Odkupiciela człowieka, znanym, umiłowanym i naśladowanym, gdyż On jest jedynym Zbawieniem świata.
Niech Najświętsza Dziewica, którą tak czule miłujecie, towarzyszy wam na drogach waszego apostolatu.
Z tymi życzeniami z serca udzielam wam mojego błogosławieństwa apostolskiego, które z radością rozciągam na wszystkie osoby wam powierzone.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
