Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO KAPITUŁY GENERALNEJ SIÓSTR ŚWIĘTEJ RODZINY
Rzym, 20 listopada 1987 r.
Moje drogie Siostry,
Z radością przyjmuję dziś członkinie waszej kapituły generalnej, która dobiegła końca po dwóch miesiącach obrad odbywających się w Rzymie. Reprezentujecie tutaj wspólnoty Sióstr Świętej Rodziny z Bordeaux, rozsiane na czterech kontynentach, w około dwudziestu krajach świata. Międzynarodowy charakter waszego Zgromadzenia znajduje wyraz w różnorodnym pochodzeniu sióstr, które zostały wybrane do zarządu generalnego. Życzę nowym przełożonym, aby z radością oddawały się służbie swoim siostrom, ufne, że nigdy im nie zabraknie pomocy Pana.
Wasze obrady przypadły w czasie, gdy Synod Biskupów prowadził pogłębioną refleksję nad misją świeckich w Kościele. Czyż nie można uznać tej zbieżności za znak Opatrzności? W Kościele jest rzeczą niezwykle ważną, aby zarówno jedni, jak i drudzy mieli jasną świadomość wszystkiego, co ich powołanie zakłada i wymaga. Jeśli chodzi o was, to wciąż pogłębiając intuicje waszego Założyciela, opata Noaillesa, żyjącego w ubiegłym stuleciu, powinnyście nadawać waszej tożsamości zakonnej takie wyraźne oblicze, które jasno ukaże jej specyfikę. Świat chrześcijański oczekuje od sióstr zakonnych nie tylko wielu dzieł apostolskich, którym się z oddaniem poświęcają, lecz również — a może przede wszystkim — świadectwa całkowitego oddania się Bogu, przeżywanego we wspólnocie braterskiej. Wierność ślubom czystości, ubóstwa i posłuszeństwa, przeżywana w prostocie życia wspólnotowego, pozostaje dla współczesnego świata znakiem ewangelicznym o ogromnym znaczeniu.
Słusznie przyznajecie modlitwie miejsce uprzywilejowane w waszym życiu. Wiem, że niektóre spośród was całkowicie poświęcają się życiu kontemplacyjnemu. Niech ich obecność będzie dla wszystkich Sióstr Świętej Rodziny zachętą, by w osobistej zażyłości z Jezusem, Maryją i Józefem szukały żaru wiary, dojrzewającej w wiernym przyjęciu wszystkich darów zbawienia; mocy nadziei, która przełoży się na apostolską odwagę; oraz hojności miłości, która w każdej osobie ludzkiej dostrzega istotę umiłowaną przez Boga.
Prace waszej kapituły przyczyniły się do postępu w rewizji i aktualizacji waszych Konstytucji. Współpracując z Kongregacją ds. Instytutów Życia Konsekrowanego, która dokona ich oceny, mam nadzieję, że wkrótce będziecie dysponować solidną podstawą dla dalszego, harmonijnego rozwoju waszego Instytutu. Dzięki temu będzie on mógł szerzej uczestniczyć w misji Kościoła — zarówno w młodych wspólnotach kościelnych, którym zapewniacie znaczącą obecność misyjną, jak i w krajach o dawnych tradycjach chrześcijańskich, gdzie ewangelizacja potrzebuje nieustannej odnowy.
Niech wasze życie zakonne i wasze dzieła apostolskie nieustannie przynoszą młodym i dorosłym, osobom starszym i chorym, ubogim pozbawionym środków do życia i ubogim w duchu — udział w miłości, która była przeżywana w rodzinie z Nazaretu: przez Syna Bożego, który stał się człowiekiem, przez Jego Najświętszą Matkę, rozważającą w sercu orędzie zbawienia, oraz przez Józefa, „męża sprawiedliwego”, który goszcząc Jezusa wśród nas, „nadał Mu imię Jezus” (por. Mt 1,19.25).
Składając wam te gorące życzenia, udzielam wam, wszystkim waszym siostrom oraz przyjaciołom waszego Instytutu, apostolskiego błogosławieństwa.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
