Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO UCZESTNIKÓW KAPITUŁ GENERALNYCH MNICHÓW I MNISZEK ZAKONU CYSTERSÓW ZREFORMOWANYCH
Rzym, Sala Konsystorza, 17 grudnia 1987 r.
1. W odpowiedzi na pragnienie, jakie wyraziliście, by okazać Następcy Piotra wasze synowskie uczucie i wierne przywiązanie, przyjmuję was dzisiaj z radością, drodzy Bracia i Siostry zZakonu Cystersów Zreformowanych, w tym wyjątkowym momencie, gdy obchodzicie równocześnie wasze Kapituły Generalne.
Z prawdziwą radością pozdrawiam opatów, ksienie oraz przedstawicieli około 150 klasztorów, skupiających na całym świecie ponad pięć tysięcy mnichów i mniszek. Wszyscy członkowie tej wielkiej rodziny duchowej patrzą teraz na was z nadzieją: oczekują od was decyzji, które pomogą im coraz pełniej i wierniej przeżywać wspaniałe powołanie, do jakiego zostali wezwani.
Sobór Watykański II, w dekrecie Perfectae Caritatis (n. 7), mocno podkreśla znaczenie życia całkowicie kontemplacyjnego w mistycznym Ciele Chrystusa. Członkowie takich wspólnot — jak czytamy w tym dokumencie — „składają Bogu wspaniałą ofiarę chwały, Ludowi Bożemu przydają blasku przez przeobfite owoce świętości, zachęcają go przykładem i pomnażają go dzięki tajemniczej płodności apostolskiej. W ten oto sposób są ozdobą Kościoła i przyczyniają się do otrzymywania łask nieba.”
2. Mnisi i mniszki, wasze życie kontemplacyjne skupia się wokół modlitwy nieustannej, będącej wyrazem waszej miłości do Boga i do ludzi. W ciszy i samotności, w klasztorach, które rzadko opuszczacie, prowadzicie życie chronione dyscypliną klauzury — przyjętą dobrowolnie i zdecydowanie ze względu na wielkie dobro duchowe, jakie ona przynosi. Z radością przyjmujecie surowość życia, gdyż pomaga wam ona skoncentrować się na tym, co istotne i ściślej zjednoczyć się z Chrystusem.
Wy wszyscy, Cystersi Zakonu Zreformowanego, idąc śladami świętego Bernarda, staracie się wiernie realizować Regułę św. Benedykta w całej jej pełni, szukając Boga w naśladowaniu Chrystusa, pod przewodnictwem przełożonych, według Karty Miłości (Carta Caritatis), która określa sposoby urzeczywistniania waszego powołania, uznanego i potwierdzonego przez Kościół.
Jako synowie i córki świętego Benedykta jesteście przekonani, że nic nie może być ważniejsze od „dzieła Bożego”. Poprzez codzienne celebrowanie Liturgii Godzin składacie Bogu ofiarę chwały, wstawiając się zarazem za zbawienie świata. Z kolei „lectio divina”, czyli modlitewna lektura i rozważanie Słowa Bożego, jest dla was wszystkich źródłem modlitwy i szkołą kontemplacji. Karta Miłości podkreśla także znaczenie braterskiej miłości, która was jednoczy. Staracie się, aby — jak pisał św. Benedykt — „nikt w domu Bożym nie był zaniepokojony ani zasmucony”, a wasz klasztor był miejscem, w którym doświadcza się, że „Jak dobrze i jak miło, gdy bracia mieszkają razem” (Ps 133,1).
3. Mnisi i mniszki, należycie do tej samej rodziny duchowej i dzielicie ten sam monastyczny skarb, który powinniście strzec z troską i miłością. Współpracujcie ze sobą i wspierajcie się wzajemnie, zachowując autonomię każdej z waszych gałęzi oraz przepisy ustanowione przez Kościół.
W tym duchu Stolica Apostolska — wierna nauczaniu Soboru o roli kobiety w świecie współczesnym — od roku 1970 pozwoliła, aby żeńska gałąź Zakonu miała własną Kapitułę Generalną, zajmującą się sprawami dotyczącymi jej życia i misji oraz opracowaniem własnego ustawodawstwa.
Od wielu lat, w odpowiedzi na wskazania motu proprio Ecclesiae Sanctae, obie gałęzie Zakonu prowadziły prace nad przygotowaniem projektów Konstytucji, które mają zostać przedstawione do zatwierdzenia Stolicy Apostolskiej.
Gdy to zadanie dobiega końca, podjęliście inicjatywę, by zwołać w Rzymie jednocześnie obie Kapituły Generalne – w oddzielnych sesjach, ale z możliwością kontaktu – w celu łatwiejszego dopracowania wspólnych, zasadniczych elementów, które będą obowiązywać zarówno mnichów, jak i mniszki. Żywię nadzieję, że opracowane w ten sposób teksty będą odpowiadały wszystkim wymaganym normom i staną się pewną podstawą życia zakonnego dla obu gałęzi waszego Zakonu.
4. Kończycie wasze obrady w okresie Adwentu, gdy Kościół przygotowuje się w sposób najbardziej bezpośredni na przyjęcie Zbawiciela. Ten czas jest w sposób szczególny przeniknięty obecnością Maryi, Matki Bożej i jaśniejącej Ikony Kościoła, do której święty Bernard żywił żarliwą i synowską miłość, pozostającą do dziś duchowym dziedzictwem waszego Zakonu.
Proszę was, abyście przekazali w waszych klasztorach wszystkim braciom i siostrom — a w szczególności chorym i słabym — moje serdeczne pozdrowienie, wyrazy zachęty i błogosławieństwo. Niech Najświętsza Maryja Panna prowadzi was i wspomaga w waszym życiu całkowicie poświęconym Chrystusowi i Jego Kościołowi.
Z serca wam błogosławię w imię Pana.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
