Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO NAUCZYCIELI I UCZNIÓW INSTYTUTU KALASANCJUSZA
Rzym, 24 stycznia 1988 r.
Najdrożsi zakonnicy pijarzy,
Drodzy nauczyciele i współpracownicy tej szkoły,
Kochani młodzi i dzieci!
1. Z okazji wizyty w parafii św. Gabriela, stosowne było zatrzymać się także tutaj — z wami i waszymi rodzinami — w tym Instytucie, który obchodzi czterdziestolecie swego założenia, a zarazem jest spadkobiercą dawnej siedziby „San Lorenzo in Piscibus”, powstałej już w roku 1619, u samych początków Zgromadzenia.
Pozdrawiam Ojca Generała, a wraz z nim pozdrawiam również innych przełożonych Zakonu i wszystkich obecnych zakonników. Moje serdeczne pozdrowienie kieruję następnie do grona nauczycielskiego, do was wszystkich, drodzy uczniowie oraz do waszych rodzin. Cieszę się, że mogę być tu dziś z wami, wspominając św. Józefa Kalasantego, którego szczególna miłość do młodzieży jest wam dobrze znana.
2. Raduję się, widząc, że Instytut, który powstał z pomocą i z woli mojego poprzednika, papieża Piusa XII, kontynuuje — na drodze wytyczonej przez Kalasantego — swoją misję formowania młodych dusz także w tej części Rzymu. Wasza wspólnota obejmuje dziś wielu uczniów, a wiadomo, że liczne rodziny, zarówno chrześcijańskie, jak i niechrześcijańskie, pragną powierzyć dziełu Ojców Pijarów i ich współpracowników wychowanie swoich dzieci. Ten wybór jest wymowny: świadczy o zaufaniu do metody wychowawczej św. Kalasantego, do dzieła i kompetencji katolickich szkół, które zainicjował. Potwierdza on także znaczącą rolę, jaką szkoły te wciąż pełnią w kształtowaniu osobowości młodych i w przygotowaniu ich do życia.
Cieszę się również, że trzymacie się mocno zasady, iż szkoły kalasancjańskie mają być otwarte dla wszystkich — tak, by także ci, którzy dysponują skromniejszymi środkami materialnymi, mieli zapewnioną możliwość zdobycia takiego poziomu wykształcenia, jaki odpowiada ich zdolnościom i aspiracjom. Ta okoliczność potwierdza zasadę, która i w naszych czasach ma szczególne znaczenie: zasadę wolności szkoły.
3. Posłudze, jaką wam oferuje szkoła katolicka, odpowiada po waszej stronie — drodzy młodzi — zadanie wymagające, ale i porywające: musicie umieć w przyszłości działać w swoich zawodach jako żywe członki Kościoła. Będziecie włączeni w uprawnione struktury życia świeckiego, lecz z pełną świadomością, że jesteście obecni w świecie jako świadkowie Chrystusa — uczestnicy społeczeństwa, które nie zawsze przyjmuje orędzie Ewangelii.
Właśnie ta złożona, a nieraz wręcz przeciwna Ewangelii rzeczywistość społeczna wymaga, byście jasno i w czystości sumienia rozumieli swoje powołanie oraz przygotowywali się do niego, nawiązując tutaj, w szkole, szczególną więź z Chrystusem i z Kościołem. Kościół oczekuje od waszej szkoły — od wychowawców i uczniów — byście z całych sił starali się formować ludzi świeckich, świadomych swego powołania i swojej misji. Czujcie się wezwani do wypełnienia tego, co Kościół, prowadzony działaniem Ducha Świętego, coraz jaśniej, stosowniej i bardziej przekonująco ukazuje jako misję laikatu w świecie.
Z tymi uczuciami i z tą nadzieją przyzywam dla was wszystkich opieki Matki Bożej, której powierzone są Szkoły Pobożne, i udzielam wam, przełożonym, nauczycielom oraz uczniom, mojego apostolskiego błogosławieństwa, rozciągając je także na wasze rodziny i całą wspólnotę Ojców Pijarów.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
