Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO UCZESTNIKÓW KAPITUŁY GENERALNEJ BRACI SZKÓŁ CHRZEŚCIJAŃSKICH Z PLOËRMEL
Rzym, 25 marca 1988 r.
Drogi Bracie Przełożony Generalny,
Drodzy Bracia – Delegaci Kapituły Generalnej!
1. Przyjmując was dzisiaj, mam radosne wrażenie, że oto kontempluję ponad sto sześćdziesiąt lat historii nauczania i ewangelizacji dzieci oraz młodzieży. Po raz kolejny Kościół składa serdeczne podziękowanie Braciom z Ploërmel. W tajemnicy życia wiecznego wasi umiłowani Założyciele – opaci Jean-Marie de La Mennais i Gabriel Deshayes – radują się żywotnością waszego Instytutu. Z pewnością znają także wasze dzisiejsze troski o powołania. Wiem również, że Afryka jest dla was źródłem nadziei: gałęzie waszego Zgromadzenia, niedawno zaszczepione w Ugandzie, Rwandzie i Zairze, wydały już dobre owoce. Z radością witam was wszystkich, a w sposób szczególny pozdrawiam drogiego Brata Bernarda Gaudeul, świeżo wybranego na Przełożonego Generalnego, któremu ponownie okazaliście wasze zaufanie. Zapewniam go o mojej gorącej modlitwie, aby jego posługa władzy i służby była owocna. Drogi Bracie Bernardzie, znam twoją ojczyznę — Cancale, w zatoce Mont-Saint-Michel; wiem, że możesz liczyć na wstawiennictwo swojej godnej podziwu rodaczki, błogosławionej Joanny Jugan, która z pewnością czuwa nad tobą.
2. W czasie tej Kapituły Generalnej, która właśnie dobiega końca, zajmowaliście się z wielką uwagą waszą Regułą Zakonną, wcześniej rozpatrzoną i zatwierdzoną w roku 1983 przez Kongregację ds. Zakonów i Instytutów Świeckich. Teksty te z pewnością dobrze wyrażają wasz własny charyzmat, jednak zawsze istnieje możliwość coraz głębszego zgłębiania jego duchowego sensu, aby każdego dnia odnawiać sposób jego przeżywania.
Dar ten, otrzymany od Założycieli, polega na żarliwym poszukiwaniu i głębokim spotkaniu z Panem Jezusem, kontemplowanym, czczonym i miłowanym bez miary. Właśnie w ten sposób i tylko w ten sposób, Bracia mogą odkrywać drogę wskazaną przez Chrystusa, na którą On sam wzywa wszystkie wasze wspólnoty i cały Instytut, aby za Nim podążały.
3. Taka forma uświęcenia osobistego i wspólnotowego, coraz wierniej przeżywana, uzdalnia was do dawania jasnego świadectwa, które pociąga tych, którzy widzą was żyjących jako ludzi modlitwy i życia wewnętrznego. W pokorze i z entuzjazmem dzielcie się miłością Jezusa Chrystusa, bogactwem wiary, nadziei i miłości teologalnej, przeżywanej konkretnie w waszych relacjach z młodzieżą powierzonych wam szkół, z ich rodzicami oraz ze świeckimi, którzy w duchu odpowiedzialności podjęli współpracę przy waszym dziele wychowawczym. W ten sposób przyczyniacie się do żywotności i uświęcenia Ludu Bożego, zgodnie z oryginalnym charyzmatem, jakim Duch Święty natchnął waszych Założycieli. Pan powołał nas w sposób tajemniczy do najpiękniejszego z dzieł: przygotowywać młodych ludzi, aby potrafili stawić czoło swojej przyszłości oraz licznym wyzwaniom współczesnego społeczeństwa, nieustannie odnosząc wszystko do orędzia Ewangelii — orędzia zawsze aktualnego, niewyczerpanego i dającego życie.
4. Jako świadkowie Królestwa Bożego, dzięki waszej konsekracji zakonnej, żyjecie tym całkowitym oddaniem w waszym zadaniu nauczycieli i wychowawców. Wasz Instytut został powołany w Kościele właśnie dla tej zasadniczej misji: uczynić Chrystusa i Jego Ewangelię znanymi poprzez szkolną posługę. Nasze czasy, naznaczone głębokimi przemianami społeczno-kulturowymi, wymagają starannej ewangelizacji intelektu na wszystkich poziomach poznania. Dlatego — nie dopuszczając żadnych wątpliwości — musicie pozostać wierni waszemu charyzmatowi, a zarazem umieć łączyć roztropność z odwagą w dostosowywaniu się do warunków życia i kultur, w których pełnicie wasz apostolat. Kościół oczekuje od was, byście pozostali niewzruszenie wierni waszej misji wychowawczej, zarówno w krajach o dawnej cywilizacji chrześcijańskiej, jak i w regionach, gdzie chrześcijaństwo jest zjawiskiem znacznie młodszym.
5. Przez ponad sto pięćdziesiąt lat Bracia z Ploërmel z odwagą godną podziwu podejmowali trud apostolatu misyjnego w bardzo trudnych warunkach. Dziś Kościół wzywa was, byście przyjęli te same wyzwania, choć w odmiennych kontekstach. Myślę tu o praktycznym materializmie, który zawęża i zubaża ducha ludzkiego, a zarazem agresywnie się rozprzestrzenia. Myślę też o sytuacjach ucisku społeczno-politycznego. Drodzy Bracia, z potężną pomocą Pana i dzięki solidnemu przygotowaniu teologicznemu, duchowemu, intelektualnemu i pedagogicznemu, będziecie zdolni odpowiedzieć na najgłębsze potrzeby młodych ludzi — na to, czego oczekują od was, często nieświadomie — zarówno w dziedzinie katechezy i życia duchowego, jak i w szeroko rozumianym obszarze kultury ludzkiej.
6. Wreszcie, wasza wzniosła misja kształcenia i uświęcania powinna się urzeczywistniać w głębokim duchu komunii— między wami samymi oraz z całym Ludem Bożym. Znam niezachwianą wierność waszego Instytutu wobec Stolicy Piotrowej i nauczania papieskiego — to dziedzictwo pozostawione wam przez Założycieli. Zachęcam was gorąco i z pełnym zaufaniem, abyście nadal rozwijali waszą rzeczywistą współpracę z konferencjami episkopatów, z pasterzami diecezji i parafii, którzy was zaprosili, a także ze świeckimi chrześcijanami — młodymi i dorosłymi. Ten sensus Ecclesiae – głębokie poczucie Kościoła – zawsze będzie waszą wielką siłą i niepodważalnym znakiem waszego eklezjalnego zaangażowania wobec ludzi współczesnych.
Na zakończenie tego spotkania z wiarą wzywam obfitych błogosławieństw Bożych na całą waszą Kongregację: na przełożonych, na starszych i chorych braci, na tych, którzy troszczą się o powołania, na wszystkich świeckich współpracowników waszego wspaniałego dzieła, na młodzież i ich rodziny. Wszystkich zawierzam macierzyńskiej opiece Matki Chrystusa Odkupiciela.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
