Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO UNII WYŻSZYCH PRZEŁOŻONYCH ZGROMADZEŃ ŻEŃSKICH WŁOCH (USMI)
Rzym, 09 kwietnia 1988 r.
Najdroższe Matki Przełożone!
1. Rozpoczęłyście wasz zjazd spotkaniem modlitewnym o charakterze maryjnym w Bazylice Santa Maria Maggiore, przed czcigodną ikoną Maryi, Matki Kościoła, czczoną w siedzibie USMI. Po refleksji nad tematem: „Kobiety konsekrowane w Kościele dla zbawienia świata”, obejmującej różne momenty doktrynalne, informacyjne i wyborcze, kończycie dziś to ważne zgromadzenie niniejszą audiencją.
Bardzo się cieszę, że mogę was przyjąć; wszystkich was pozdrawiam z żywą serdecznością i dziękuję za tę waszą uprzejmą obecność, ożywianą głęboką wiarą i żywym zmysłem kościelnym. Moje pozdrowienie, pełne uczucia i wdzięczności, niech przez was dotrze także do wszystkich waszych współsióstr.
Spoglądając na was i w was widząc wszystkie wasze wspólnoty zakonne, spontanicznie rodzi się myśl o wielkim dobru, jakie różne zgromadzenia czyniły i wciąż czynią dla dusz i dla społeczeństwa. Każde zgromadzenie ma bowiem długą historię działalności i dzieł, które – począwszy od założycieli i założycielek – rozciągają się na dziesięciolecia, a nawet wieki, dając świadectwo obecności i miłości Boga pośród pełnych zmagań dziejów w ludzkiej pielgrzymce przez ziemię. Nietrudno – i jest to głęboko poruszające – wyobrazić sobie potężny zastęp sióstr, które w przeszłości i dziś, w stałym i całkowitym oddaniu, z miłością i wrażliwością służą w szkołach, ochronkach, szpitalach, więzieniach, w czasie pokoju i wojny, wśród ubogich, wśród osób z niepełnosprawnościami, wśród ludzi starszych, w służbie parafiom, kapłanom, seminariom. Silne, łagodne, nieustraszone, zawsze ofiarne, bo konsekrowane; nieraz zmęczone, a jednak wielkoduszne – jak wiele dokonały siostry w imię Chrystusa i z miłości do Niego!
Jeśli w tej perspektywie pojawia się nuta smutku, jest nią stwierdzenie, że niestety wiele dzieł zostaje dziś porzucanych, wiele domów się zamyka z braku młodych sił, nowych powołań. Nie wolno jednak tracić ducha, lecz trzeba nadal pokładać ufność w Panu, zanosząc do Niego wytrwałe modlitwy, aby Jego wezwanie do całkowitego daru z siebie – które z pewnością nadal rozbrzmiewa – było przyjęte przez coraz liczniejsze grono młodych; a równocześnie, aby kapłani byli mądrzy i oświeceni w swojej pracy formacyjnej i w kierownictwie duchowym.
W świetle tak licznych minionych doświadczeń można śmiało powiedzieć, że w każdym zgromadzeniu siostry były naprawdę „kobietami konsekrowanymi w Kościele dla zbawienia świata”, zawsze łącząc świadectwo własnej wiary chrześcijańskiej z praktykowaniem miłości, zgodnie z ukierunkowaniami własnego charyzmatu. Z serca życzę, aby poprzez USMI braterska wspólnota między różnymi wspólnotami nadal trwała i się pogłębiała – pomimo różnorodności charyzmatów – tak, by te wzajemnie się dopełniały i harmonizowały w miłości wzajemnej i we wzajemnym zbudowaniu.
2. Co czynić dziś, pośród trudności współczesnego świata, aby ożywić zaangażowanie osób konsekrowanych i pomnażać powołania zakonne w poszczególnych zgromadzeniach? Pytanie to staje się naglące i dręczące; jednak Sobór Watykański II, w dekreciePerfectae caritatis, wskazał już jedyną możliwą i ważną odpowiedź: „W tak wielkiej różnorodności darów – czytamy – wszyscy, co są wzywani przez Boga do praktykowania rad ewangelicznych i wiernie według nich żyją, w szczególny sposób poświęcają się Panu, który będąc dziewiczy i ubogi (por. Mt 8,20; Łk 9, 58), przez posłuszeństwo aż do śmierci krzyżowej (por. Flp 2,8) odkupił i uświęcił ludzi. W ten sposób przynagleni miłością, którą Duch Święty rozlał w ich sercach (por. Rz 5,5), coraz bardziej żyją dla Chrystusa i dla Jego Ciała, którym jest Kościół (por. Kol 1,24). Dlatego z im większą gorliwością łączą się z Chrystusem przez takie ofiarowanie siebie samych, które obejmuje całe życie, tym bujniejsze staje się życie Kościoła, a jego praca apostolska tym dorodniejsze wydaje plony.” (Perfectae caritatis, 1).
Są to słowa proste i przejrzyste, do których trzeba stale się odwoływać, aby czerpać światło i pociechę. Mówią nam one, że w osobie zakonnej istnieje „konsekracja sakramentalna”, dokonana przez Chrzest i Bierzmowanie, oraz „konsekracja zakonna”, która ma miejsce poprzez profesję rad, w odpowiedzi na Boże wezwanie. Obie „konsekracje” są dziełem Bożym, ale wymagają także współpracy ludzkiej: „konsekracja zakonna” ma swoje głębokie korzenie w „konsekracji sakramentalnej”, lecz posiada nowy i całkowicie szczególny tytuł, ponieważ wyraża się w całkowitym darze z siebie Bogu, na wzór Jezusa ubogiego, czystego i posłusznego i urzeczywistnia się w służbie Kościołowi dla głoszenia Ewangelii, dla zbawienia dusz, dla nieustannego i całkowitego praktykowania prawdy. We wszystkim tym zakonnica znajduje w Najświętszej Maryi Pannie wzór nieprześcigniony, a zwłaszcza pomoc i siłę w godzinie trudności i zagrożenia.
Pośród zgiełku tylu wzajemnie sprzecznych głosów odczuwa się dziś z jeszcze większym ponagleniem potrzebę jasności, wspierającej wybory takie jak wasze, które zakładają bezwarunkowy dar własnego życia na rzecz ideału chrześcijańskiego. Sobór Watykański II stanowczo stwierdza, że to, co było ważne dla życia konsekrowanego w przeszłości, pozostaje ważne także dziś i będzie ważne zawsze, ponieważ opiera się na fundamencie niezmiennym: na zbawieniu świata zgodnie z opatrznościowym zamysłem stworzenia i odkupienia, który objawił Jezus i który Kościół nieprzerwanie głosi.
W tym kontekście pragnę przypomnieć pewną refleksję bł. Teresy Benedykty od Krzyża, karmelitanki, męczennicy z Oświęcimia: „Oddać się Bogu, do szczętu zapomniawszy o sobie, nie liczyć się z własnym życiem indywidualnym, by pozostawić pełną przestrzeń dla życia Bożego – oto motyw głęboki, zasada i cel życia zakonnego. Im bardziej to się urzeczywistnia, tym obficiej życie Boże napełnia duszę. A to życie Boże jest miłością; miłością przelewającą się, bez granic i dającą się dobrowolnie; miłością, która z miłosierdziem pochyla się nad wszelkim niedostatkiem; miłością, która leczy chorego i wskrzesza do życia duchowego to, co umarło; miłością, która strzeże, broni, karmi, uczy i kształtuje; miłością, która współcierpi z cierpiącymi i raduje się z radującymi; która jest gotowa do posługi względem każdego, by dopełnić zamysł upragniony przez Ojca; jednym słowem: miłością Serca Bożego”.
To właśnie mają także dziś urzeczywistniać siostry w poszczególnych zgromadzeniach – z żywym poczuciem apostolskości wspólnotowej, lokalnej i powszechnej. Dlatego nieście do waszych domów nadzieję i ufność! Miejcie ufność w Kościele, bo to znaczy ufać Chrystusowi ukrzyżowanemu i zmartwychwstałemu, który Kościołowi przyrzekł wieczne trwanie w dziejach i nieomylność w nauczaniu; znaczy to ufać Duchowi Świętemu, obecnemu, aby oświecał umysły i uświęcał dusze przez „łaskę”, działającą w ukryciu sumień: dzieło „łaski” jest pewne, realne, niezawodne, choć wymaga, by ziarno, rzucone w ziemię obumarło, aby przynieść plon – Paschę Zmartwychwstania poprzedza agonia Getsemani i boleść ukrzyżowania. Umiejcie też patrzeć okiem pełnym optymizmu i nadziei na pocieszające rzeczywistości, które i dziś istnieją w Kościele i w społeczeństwie: są one wielkie i liczne i świadczą, że ostatecznie zwycięża miłość, a więc zwycięża Bóg.
Niech Najświętsza Maryja Panna, która zawsze wam towarzyszy i którą nieustannie wzywacie z miłością i ufnością, utrzymuje w was żywe i płomienne zobowiązanie do daru z siebie, aby – dziś jak zawsze – tryumfowały ideały, jedyne naprawdę pocieszające: życia poświęconego w wierze, w miłości, w dobroci, w świętości!
Niech będzie wam pociechą apostolskie błogosławieństwo, którego teraz z serca udzielam i które chętnie rozciągam na wszystkie wasze współsiostry.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
