Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO UCZESTNIKÓW KAPITUŁY GENERALNEJ ZGROMADZENIA BRACI MIŁOSIERDZIA Z GANDAWY
Rzym, 12 lipca 1988 r.
Drogi Bracie Przełożony Generalny,
Drodzy Bracia – Delegaci na Kapitułę,
Dla Papieża jest prawdziwą radością i pociechą przyjmować w ciągu lat pewną liczbę kapituł generalnych zakonników, kiedy gromadzą się oni w samym sercu Kościoła. Wszystkie te instytuty, ożywione duchem ewangelicznym i pierwotnym duchem swojego założyciela lub założycielki, są cennym darem Pana dla Jego Kościoła, dla służby i zbawienia ludzkości.
Wkrótce miną dwa stulecia od chwili, gdy kanonik Pierre-Joseph Triest, z diecezji Gandawa, nazwany niebawem „świętym Wincentym à Paulo Belgii”, położył fundamenty instytutu, który poświęcił najbardziej opuszczonym. Wspólnie wysławiajmy Pana, który zawsze odnawia siły swojego Kościoła poprzez wiarę i miłość świadczoną przez tak licznych swoich uczniów (por. Praefatio Sanctorum II).
Podczas waszej Kapituły Generalnej mocno odczuliście i jasno wyraziliście nowe wezwanie, aby pozostać wiernymi charyzmatowi miłości waszego ojca założyciela: służbie małym, słabym, opuszczonym. To osobiste i wspólnotowe oddanie niesie Kościołowi Chrystusa radość i nadzieję.
Aby wyrazić się precyzyjniej, dla podtrzymania waszej misji Braci Miłosierdzia, pragnę podkreślić, w imieniu Kościoła, że wasze życie zakonne, jako braci w służbie ubogim, chorym i osobom niepełnosprawnym każdego rodzaju, jest przede wszystkim – w głębi waszej konsekracji poprzez chrzest, odnowionej przez śluby ewangeliczne – uczestnictwem w samym miłosierdziu Boga: „Bóg jest miłością” (1 J 4,16). Krótko mówiąc, charyzmat waszego zgromadzenia ma swoje źródło w tajemnicy trynitarnej, a każdy Brat Miłosierdzia ma jedno pragnienie (pełniąc swoje obowiązki zawodowe z kompetencją): pozostawać zanurzonym w tajemnicy Bożej miłości.
W sposób konkretny, Słowo Wcielone – w misji miłości dla dobra ludzi wszystkich czasów i miejsc – jest doskonałym wzorem waszego stylu życia zakonnego. Wszyscy dobrze pamiętamy wzruszające przypowieści o czułości Boga wobec ludzi zranionych przez życie, zwłaszcza przypowieść o dobrym Samarytaninie, o zagubionej owcy, o synu marnotrawnym. Wszyscy rozważaliśmy liczne momenty, w których Jezus pozwalał otaczać się i być proszonym przez chorych, cierpiących, pozbawionych nadziei. Te znaki dobroci i mocy, dokonywane dyskretnie dla dobra wielu ludzi, pozwalają dostrzec, że Jezus jest Boskim Wyzwolicielem, zwycięzcą zła i śmierci. Jego zmartwychwstanie będzie znakiem par excellence Jego boskości i Jego zbawczej mocy, którą pragnie dzielić ze wszystkimi swoimi braćmi – ludźmi. Drodzy Bracia, wasza konkretna codzienna misja musi karmić się tą płomienną kontemplacją Chrystusa Zmartwychwstałego, abyście mogli – na ile to możliwe – kierować spojrzenie wiary waszych chorych i niepełnosprawnych ku temu historycznemu i tajemniczemu wydarzeniu Zmartwychwstania. Sięgając ponownie, jak to uczyniliście, do głębokich motywacji, ducha i codziennego stylu waszego powołania, dokonaliście dzieła Pana. On oczekiwał tego pogłębienia i tego nowego zapału od tej osiemnastej Kapituły Generalnej. A wy, którzy jesteście delegatami waszych ośmiuset braci, będziecie umieli przekazać im duchowe bogactwa odkryte w tych tygodniach refleksji i modlitwy. Zauważyłem, że jedną z trosk tej Kapituły było włączenie do waszej misji miłości świeckich chrześcijan, którzy pragną wielkodusznie przeżywać ideał instytutu. To wezwanie, roztropnie rozeznane, aby włączyć świeckich, jest bez wątpienia natchnieniem Ducha Świętego. Z zapałem i pokorą zachowujcie i rozwijajcie charyzmat ojca Triesta, abyście – przez swoisty proces ewangelicznej osmozy – mogli doprowadzić, wraz z waszymi świeckimi współpracownikami, do tworzenia wspólnot nie tylko lepiej zorganizowanych zawodowo, ale przede wszystkim przejrzystych w miłości Boga wobec osób zranionych w swojej cielesności lub psychice.
Ze swej strony, Bracia Miłosierdzia w ten sposób będą budować „cywilizację miłości”, według pięknego wyrażenia mojego poprzednika Pawła VI. Życzę wam, abyście na tej drodze, włączając świeckich w rozliczne dzieła miłosierdzia waszego zgromadzenia, potrafili ukazać licznym młodym, uczęszczającym do waszych szkół, że troska o cierpiących, szacunek i wielkoduszna służba ludziom słabym i obarczonym brakami stanowią ewangeliczną pedagogię, zdolną doprowadzić ich stopniowo do zrozumienia, że cierpienie przyjęte i ofiarowane w jedności z Chrystusem Odkupicielem nabiera sensu i może przyczyniać się do rozwoju zbawienia Bożego w życiu ludzi.
Drodzy Bracia, Pan Jezus jest z wami, idzie z wami, cierpi z wami, działa z wami. Nie lękajcie się, pomimo trudności! To jest właściwe wszystkim ochrzczonym i bierzmowanym – żyć nadzieją; tym bardziej zakonnicy powinni jaśnieć tą nadprzyrodzoną nadzieją! A Jezus dał swoją Matkę wszystkim ludziom, a jeszcze bardziej tym, którzy przyjęli Jego powołanie i idą za Nim z bliska. Niech Maryja nauczy was kochać, jak Pan Jezus, młodych, dorosłych, starszych, którzy cierpią choroby lub są zranieni w swoich ludzkich zdolnościach!
Aby was wspierać na drogach miłosierdzia, udzielam wam i wszystkim, których reprezentujecie, mojego serdecznego apostolskiego błogosławieństwa.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
