Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO GRUPY OPATÓW I PRZEORÓW BENEDYKTYŃSKICH
Rzym, 26 września 1988 r.
Czcigodny Ojcze Prymacie,
i czcigodni opaci oraz przeorzy benedyktyńscy,
Jakże to piękne i jakże słodkie — nie tylko, że bracia żyją razem, jak wasz Ojciec święty Benedykt w swej Regule z przedziwną mądrością wam polecił, lecz że bracia żyją w zgodzie i harmonii, aby lepiej rozumieć się wzajemnie, bardziej się miłować i pełniej realizować jedność ducha i życia!
Z radością i wdzięcznością patrzymy dziś na was, zgromadzonych przed nami i z serca przekazujemy wam pełne miłości pozdrowienie, gdyż dobrze wiemy, z jak wielkim umiłowaniem waszego Zakonu i z jak wiernym przywiązaniem do waszych bogatych tradycji spędziliście ostatnie dni, dzieląc się wzajemnie refleksjami i doświadczeniami benedyktyńskiego życia na całym świecie.
Z chwalebną gorliwością szukaliście dróg, którymi Duch Święty was prowadzi, a z roztropnością rozważaliście najlepsze sposoby, aby wasze szczególne benedyktyńskie powołanie i wasza tysiącletnia instytucja mogły w naszych czasach służyć przede wszystkim głoszeniu Ewangelii Chrystusa, urzeczywistnianiu w duchu światła ostatniego Soboru oraz odpowiadać na rosnące potrzeby duszpasterskie naszych dni. Doskonale zdajemy sobie sprawę — i jesteśmy z wami w pełnej jedności ducha — jak trudna jest ta droga i jak wymagające jest jej wypełnienie; ile doświadczenia domaga się to szlachetne zadanie. A jednak jesteśmy przekonani, że nie wolno zniechęcać się ani ustawać, lecz przeciwnie — trzeba trwać wytrwale pod przewodnictwem Ducha Świętego, który ożywia Kościół i wasze wspólnoty.
Wasz mądry i dalekowzroczny Ojciec i prawodawca, święty Benedykt, pozostawił wam jako dziedzictwo duchowe „lectio divina” — modlitewną lekturę Słowa Bożego, która, jeśli będzie wiernie pielęgnowana, rozświetli wasze umysły, umocni wasze postanowienia i pomoże wam właściwie odczytywać oraz oceniać wasze życie benedyktyńskie w świetle Ewangelii. Kościół katolicki, w swej wspólnocie powszechnej, oczekuje od was i od waszych braci na całym świecie jasnego i przekonującego świadectwa życia monastycznego — życia wiernego świętej liturgii, zgodnej z prawdziwymi intencjami Kościoła, oraz troskliwego pielęgnowania studiów humanistycznych i teologicznych.
Powinniście poświęcać się studiowaniu Pisma Świętego, pism Ojców Kościoła Wschodu i Zachodu, a także języków greckiego i łacińskiego, aby móc nieustannie czerpać z tych źródeł
mocną i czystą naukę, wpisaną w doświadczenie całego Kościoła. Dzięki temu również działalność apostolska — czy to w parafiach, w szkołach, czy na misjach — nie będzie obca waszemu benedyktyńskiemu powołaniu, lecz przeciwnie, zakwitnie i osiągnie pełnię, jeśli każdego dnia będziecie czerpać pokarm, światło, natchnienie i pociechę z najzdrowszych źródeł waszej tradycji monastycznej.
Z okazji tego wyjątkowego spotkania pragniemy w sposób prosty i szczery przekazać wam te myśli i refleksje, które rodzą się z naszej pasterskiej troski i głębokiego uznania dla waszego powołania. Z całego serca pokładamy w was ufność i zapewniamy, że pozostaniemy duchowo obecni przy was, również wtedy, gdy powrócicie do swoich klasztorów.
Składamy serdeczne gratulacje waszemu Opatowi Prymasowi, obecnemu tutaj, z racji przedłużenia jego posługi i zanosimy gorące modlitwy, aby jego działalność była jak najowocniejsza w Duchu Bożym.
Każdemu z was, których z radością ponownie pozdrawiamy, życzymy rozkwitu waszych wspólnot i mocy ducha, która odnawia i jednoczy w Chrystusie.
Z całego serca pragnęlibyśmy, abyście mogli — w śpiewie gregoriańskim, którego praktykę słusznie zachowujecie na co dzień — zaintonować wspólnie „Te Deum”, pieśń dziękczynienia za błogosławione owoce waszego zgromadzenia. Niech i nasze błogosławieństwo apostolskie, udzielone wam, tu obecnym, a także wszystkim waszym domom i wspólnotom, będzie pomocą w tym, by wasze modlitwy, praca i jedność przynosiły chwałę Trójjedynemu Bogu.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
