Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO OSÓB KONSEKROWANYCH ALZACJI W SANKTUARIUM NA GÓRZE ŚWIĘTEJ OTYLII
Strasburg, 11 października 1988 r.
Drodzy bracia i siostry!
1. „Teraz my wszyscy stoimy przed Bogiem” (Dz 10,34).
Z wielką radością spotykam się z wami na tej górze świętej Otylii – starożytnym miejscu modlitwy i miłości, słynnym miejscu Alzacji, które w ciągu wieków przyjmowało niezliczonych pielgrzymów i gości. Przybywali tu poruszeni niepowtarzalnym pięknem szerokiej panoramy oraz wewnętrznie odnowieni przez duchową atmosferę, jaka tu panuje, przynoszącą pokój i siłę.
Jakże nie odczuć tutaj głębokiego wrażenia wolności, otwartości i pełni, patrząc na ten bezkresny horyzont? Jakże nie usłyszeć wezwania do spotkania z Bogiem w milczeniu serca – tutaj, gdzie św. Otylia, jej wielkie następczynie-ksienie i liczne zakonnice doświadczały Jego bliskiej obecności? Prawdę i piękno mądrości pragnęły one przekazywać jak największej liczbie osób, o czym świadczy słynne dzieło Herrady z Landsbergu Hortus deliciarum – „Ogród rozkoszy”.
Dziękuję Panu, że pozwolił mi dziś tutaj przybyć, by razem z wami zaczerpnąć nowego oddechu wiary. Dziękuję Opatrzności, że skierowała moje kroki śladami mojego dalekiego poprzednika – świętego Leona IX, pochodzącego z tej ziemi, któremu dane było konsekrować to wspaniałe wzgórze.
Serdecznie was wszystkich pozdrawiam.
Pozdrawiam was, siostry ze wspólnot kontemplacyjnych Alzacji, zakonnice pracujące w szkołach, w służbie zdrowia, w parafiach i na misjach.
Pozdrawiam was, kapłani diecezjalni i zakonni.
Pozdrawiam was, świeccy adoratorzy, którzy już od blisko trzech czwartych wieku łączycie dzień z nocą nieustanną modlitwą.
Pozdrawiam także mieszkańców pobliskich parafii.
2. Księga Dziejów Apostolskich, z której przed chwilą usłyszeliśmy fragment, przypomina początki Kościoła, pełne świeżości i dynamizmu właściwego dziełom, które dopiero się rodzą.
Wy również, siostry i bracia należący do instytutów życia konsekrowanego, przyjęliście z gorliwością wezwanie Chrystusa i na wzór pierwszych głosicieli Ewangelii, nieustannie wpatrujecie się w oblicze Zmartwychwstałego Pana, który jest drogą, prawdą i życiem każdego człowieka. Jak apostołowie Piotr i Paweł, jak diakon Filip, głosicie Jezusa i ogłaszacie, że On żyje. Czynicie to świadectwem waszego życia modlitwy i kontemplacji, poprzez działalność parafialną, poprzez troskliwą służbę chorym i niepełnosprawnym, poprzez wasze oddanie młodym jako nauczyciele chrześcijańscy, którzy kształtują w nich wizję świata przenikniętą Ewangelią. Pod waszym wpływem również adoratorzy, którzy dniem i nocą modlą się na tej górze, dają świadectwo, że Jezus jest Panem, i że do Niego należy chwała i cześć.
Idąc śladami apostoła Piotra, opowiadacie na swój sposób „co się działo w całej Judei, począwszy od Galilei, po chrzcie, który głosił Jan: jak Bóg namaścił Duchem Świętym i mocą Jezusa z Nazaretu” (Dz 10,37–38).
Dziękuję Panu za owocność ewangelizacyjnego dzieła synów i córek Alzacji, których promieniowanie sięga daleko poza granice Europy, aż po liczne diecezje na całym świecie. Zachęcam was, byście nadal głosili Dobrą Nowinę z tą samą spokojną stanowczością, jaka cechowała apostoła Pawła, o którym w ostatnim wersecie Dziejów powiedziano: „Głosił Królestwo Boże i nauczał o Panu Jezusie Chrystusie z całą odwagą i bez przeszkód” (Dz 28,31).
3. To pełne przekonania poczucie pewności jest darem, jaki Chrystus przekazał swemu Kościołowi w dniu Paschy, gdy ukazawszy się uczniom zgromadzonym w Wieczerniku, powiedział: „Pokój wam! Jak Ojciec Mnie posłał, tak i Ja was posyłam” (J 20,21).
Ten pokój Chrystusa jest posłaniem, które winniśmy nieść światu, tak bardzo go potrzebującemu i szczególnie oczekującemu go od osób konsekrowanych. Wy ofiarujecie świadectwo prawdziwego osobistego życia — tego, którego pragnie każdy człowiek, a które staje się coraz trudniejsze w dzisiejszym społeczeństwie. Ofiarujecie także świadectwo życia pojednanego, które pociąga tych, którzy szukają egzystencji uporządkowanej, zjednoczonej i zakorzenionej w wierze. W was widać radość, dar z siebie, posłuszeństwo, wolność i umiejętność właściwego korzystania z dóbr tego świata — to one sprawiają, że wasze wspólnoty zakonne stają się małymi społecznościami, w których dominuje Duch Ewangelii, a głęboki pokój rodzi się z praktykowania błogosławieństw.
4. Ten wewnętrzny pokój, będący darem Chrystusa Zmartwychwstałego, jest zarazem owocem waszego wysiłku — owocem drogi, którą przemierzacie, idąc wymagającymi ścieżkami czystości, ubóstwa i posłuszeństwa. Tym, co czyni te drogi „ewangelicznymi”, jest fakt, że wybieracie je z miłości do Chrystusa.
Wasz wybór celibatu i doskonałej czystości jest nierozerwalnie związany z wiarą w życie wieczne. W świecie, który z trudem wierzy w zmartwychwstanie umarłych, wy ogłaszacie, że pełnia życia zostanie nam dana po przejściu przez śmierć, a obecne życie jest jedynie jej zapowiedzią. Czyż św. Augustyn nie widział w dziewictwie konsekrowanym jakby nieustannej medytacji nad życiem wiecznym, prowadzonej jeszcze w ciele podległym zniszczeniu?
Widzimy też, że bogactwo przytępia wrażliwość na przesłanie Chrystusa. Czyż sam Jezus nie zapowiadał trudności dla bogatych w ich wejściu do Królestwa Niebieskiego? Poprzez dobrowolną prostotę waszego stylu życia, prowadzącą do rezygnacji z dóbr przemijających, które tak pociągają współczesnych ludzi, przypominacie o koniecznym oderwaniu, które powinno cechować każdego chrześcijanina, by mógł całkowicie zaangażować się w ewangeliczne wartości miłości Boga i bliźniego.
Wreszcie, przez rezygnację z własnej woli, posłuszeństwo rozwija w was postawę otwartości i gotowości przyjęcia – zarówno wtedy, gdy wychodzicie ku drugiemu, jak i wtedy, gdy ktoś przychodzi ku wam. Człowiek stworzony na obraz i podobieństwo Boże wie, że wypełnianie woli Bożej nie jest ograniczeniem, lecz źródłem pełni.
Podejmując drogę rad ewangelicznych, które prowadzą ku pokojowi paschalnemu, macie świadomość uczestnictwa w krzyżu Chrystusa – drodze, która nieuchronnie prowadzi do zmartwychwstania.
5. Dla wspólnoty chrześcijańskiej jesteście wzorem życia, który pociąga tajemniczym wewnętrznym przyciąganiem. Chrześcijanie potrzebują wierności waszych instytutów, aby sami mogli pozostać wierni. Potrzebują waszego ducha braterstwa i zdolności przyjmowania drugich, by również oni potrafili być braterscy i gościnni. Potrzebują przykładu waszej miłości – wewnątrz i na zewnątrz waszych wspólnot – by przełamywać bariery niezrozumienia. Potrzebują przykładu waszego oddania wartościom Królestwa Bożego, by uchronić się przed zagrożeniami praktycznego materializmu. Potrzebują waszej perspektywy powszechności Kościoła, by pozostać otwartymi na wymiar całego świata.
6. Drodzy bracia i siostry, stanowicie dla Kościoła i dla świata potężną, żywą siłę. Jesteście świadkami modlitwy. Głosicie Ewangelię i przez sakramenty wprowadzacie ludzi w bezpośredni kontakt z Bogiem. Wspieracie posługę kapłana w parafii. Pełnicie zadania wychowawcze, medyczne, społeczne — tak głęboko odpowiadające miłości Kościoła! Towarzyszycie wiernym w katechezie, w ruchach i dziełach misyjnych. Czynicie to z wielką gotowością, a ta postawa otwartości na miłość Boga czyni was prawdziwie pożytecznymi. Dzięki radom ewangelicznym, które jeszcze pogłębiają w was zdolność przyjęcia, stajecie się coraz bardziej capaces Dei — zdolnymi dla Boga, co jest zasadniczym powołaniem człowieka.
7. Wreszcie, w samym sercu waszego życia znajduje się Eucharystia — adorowana dniem i nocą na tej górze. To ona karmi waszą modlitwę i działanie. W niej odnajdujecie siłę dla życia konsekrowanego. W niej rozpoznajecie obecność Chrystusa Zmartwychwstałego, rzeczywiście przemieniającą, który jest z nami aż do skończenia świata.
Z całego serca powierzam każdego i każdą z was, a także wszystkie wasze wspólnoty, przez wstawiennictwo Najświętszej Maryi Panny. Z serca wam błogosławię w imię Ojca i Syna i Ducha Świętego.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
