Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO ZGROMADZENIA SIÓSTR ŚWIĘTEJ MARCELINY W 150. ROCZNICĘ ZAŁOŻENIA
Rzym, 09 listopada 1988 r.
1. Z wielką radością przyjmuję dziś was, siostry ze Zgromadzenia Świętej Marceliny — nauczycielki, uczennice i absolwentki — przybyłe z licznych szkół waszego Instytutu działających we Włoszech, w Europie i w Ameryce. Z radością witam również lekarzy i pielęgniarki z waszych szpitali oraz domów opieki dla osób starszych, prowadzonych przez Siostry Marcelinki.
Serdecznie witam was wszystkich.
Na początku kieruję słowo do kardynała Sebastiana Baggio i dziękuję mu za szlachetne słowa, którymi wyraził uczucia sióstr oraz wszystkich obecnych. W sposób szczególny pozdrawiam przełożoną generalną, siostrę Marię Paulę Albertario, a wraz z nią wszystkie was, drogie siostry marcelinki, które z okazji 150. rocznicy założenia waszej rodziny zakonnej składacie dziś poprzez tę wizytę wymowne świadectwo wierności Chrystusowi, Kościołowi i następcy Piotra.
Jest to, drogie siostry, szczególny moment w waszej historii i zarazem sprzyjająca okazja, by na nowo odkryć waszą tożsamość powołania, z uważnym spojrzeniem na przesłanie, które leży u źródeł Instytutu — i by odczytać je w świetle znaków czasu, tak abyście mogły służyć człowiekowi współczesnemu w sposób wierny, twórczy i autentyczny.
2. Metoda wychowawcza zaproponowana przez waszego Założyciela, mons. Luigiego Biraghi, domaga się, byście umiały uważnie odczytywać to, co dzieje się w sercach młodych uczennic: byście dostrzegały przede wszystkim pragnienie prawdy i dobra, które noszą w sobie i pomagały im przekładać to pragnienie na konkretne wybory życiowe, dokonywane z wielkoduszną konsekwencją.
Młodzi ludzie są głęboko zaangażowani i zafascynowani kulturą współczesną; potrafią rozpoznać jej autentyczne wartości — takie jak pokój, wolność, sprawiedliwość, wspólnota i uczestnictwo, promocja kobiety, solidarność. Ale równocześnie poddawani są licznym bodźcom i presjom, którym nie zawsze potrafią się oprzeć: zbytniemu zainteresowaniu sprawami doczesnymi i ich konsumpcyjnym wykorzystaniem, pasji do tego, co daje natychmiastową przyjemność, a równocześnie — lekceważeniu wymiaru transcendentnego życia; uleganiu modom, często kosztem prymatu prawdy. W rezultacie rodzi się wewnętrzny rozłam pomiędzy wiarą, którą znają i wyznają, a pokusami, jakimi kusi ich codzienne życie. Z tego konfliktu nierzadko wynikają postawy pełne sprzeczności, w których pojawiają się wybory ubogie w wartości i ideały, które przecież nadal cenią i pragną zachować.
W takim właśnie kontekście wasza działalność wychowawcza stoi przed wezwaniem, by wnikliwie i twórczo się włączyć — ukazując oryginalność metody zaproponowanej przez Założyciela i jego pierwszą współpracownicę, Matkę Marinę Videmari, a następnie tak mądrze zastosowanej przez błogosławioną Siostrę Marię Annę Sala, którą miałem radość wpisać do katalogu błogosławionych.
3. Jak wiadomo, inspiracja do założenia zgromadzenia zakonnego zrodziła się w sercu mons. Biraghi z obserwacji sytuacji jego czasów, połączonej z intuicją pedagogiczną zaczerpniętą z historii Kościoła mediolańskiego. Spostrzeżenie dotyczyło likwidacji wielu instytutów zakonnych w wyniku rodzącego sięlaicyzmu XIX wieku; intuicja zaś — przywrócenia w życiu chrześcijańskim wzoru, jaki dawała św. Marcelina, siostra i wychowawczyni świętych Satyrusa i Ambrożego. Założyciel pragnął więc stworzyć wspólnotę zakonną sióstr, które pomogłyby odbudować rodzinę i wspólnotę chrześcijańską, opierając się na fundamencie głębokiego życia wewnętrznego i prostej, serdecznej braterskiej wspólnoty, ożywianej duchem ofiary, pokory i gorliwej, czynnej miłości bliźniego. W tym właśnie kontekście rodzi się charyzmat waszego Instytutu: „uczyć Jezusa” poprzez działalność wychowawczą, stanowiącą zasadniczą formę waszego apostolatu. Siostry marcelinki — z natury swego powołania wychowawczynie — powinny pozostać nimi w każdej dziedzinie swej pracy: w szpitalach, domach opieki, dziełach parafialnych i misyjnych, nie mniej niż w salach szkolnych.
Założyciel nadał apostolatowi swoich sióstr szczególny styl, który należy zachować żywym, tym bardziej że przyniósł on tak wiele dobrych owoców. Styl ten cechuje się duchem rodzinnej wspólnoty, dzięki któremu między siostrami a uczennicami rodzi się relacja serdeczności, prostoty i szczerości; oraz duchem pełnego oddania, który zobowiązuje siostry, by zawsze „były pośród uczennic”.
„Metoda błogosławiona”, jak ją nazwał mons. Biraghi, stanowiąca fundament jego pedagogii, polega właśnie na wychowywaniu przez wspólne życie, na formowaniu młodzieży mocą miłości – bardziej przykładem niż wieloma słowami.
4. W tej właśnie perspektywie należy wytrwale trwać również dziś. Jeśli rozdział między wartościami a życiem jest zasadniczym problemem współczesnej młodzieży i główną przyczyną wielu kryzysów, to oczywiste jest, że trzeba pomagać młodym odbudować w sobie spójną, pewną i harmonijną jedność między wiarą a życiem — tak, aby potrafili w codzienności wcielać niezbywalne wartości płynące z Ewangelii. Młodym trzeba pomóc uwolnić się od złudzeń fałszywych bożków. Dlatego zawsze konieczne będzie ukazywanie im dróg dobra, rozjaśnianie ich wątpliwości, wskazywanie kryteriów rozeznania odrzucających egoizm, korygowanie z miłością, roztropnością i stanowczością postaw błędnych lub pochopnych ocen.
5. Pewną drogą prowadzącą do tych celów jest waszeświadectwo miłości do Chrystusa. Chrystocentryczny wymiar życia, który mons. Biraghi nadał waszej wspólnocie wychowawczej, pozostaje rzeczywiście złotą zasadą i zarazem najpotężniejszą siłą, jaką dysponujecie. Niech młode serca, które wzrastają przy was, zostaną pociągnięte radością, z jaką idziecie drogą Ewangelii — przykładem Chrystusa ubogiego, pokornego, posłusznego i czystego. Niech odkryją przez was, że harmonia między słowem Bożym a życiem rodzi się z mocy wiary i z ognia miłości.
W tym duchu zachęcam wszystkie uczennice i absolwentki waszych szkół, by z ufnością i otwartością przyjmowały waszą posługę. Zachęcam szczególnie rodziny, by współdzieliły wasze zasady, kierunki, ideały i wizję, na których opiera się całe dzieło. Z serca udzielam wam wszystkim oraz waszym rodzinom szczególnego błogosławieństwa apostolskiego.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
