Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO SIÓSTR UNII ŚWIĘTEJ KATARZYNY SIENEŃSKIEJ
– MISJONAREK SZKOŁY
Rzym, 05 stycznia 1989 r.
1. Cieszę się, że mogę was pozdrowić w przeddzień uroczystości Objawienia Pańskiego w chwili, gdy dobiega końca wasza Kapituła Generalna, podczas której podjęłyście wysiłek odczytania i dostosowania waszych konstytucji w świetle nowego Kodeksu Prawa Kanonicznego; a także wyboru przełożonej generalnej i ożywienia w was duchowego dziedzictwa waszej Matki Założycielki, Sługi Bożej Luigii Tincani, aby wpisać je w zmieniające się warunki czasów i nowe konteksty współczesnego społeczeństwa.
Kieruję moje serdeczne pozdrowienie przede wszystkim do Matki Generalnej, s. Anny Marii Balducci, którą pragnęłyście ponownie powołać do kierowania waszą Unią: jej, całemu zarządowi waszego Instytutu, jak również wszystkim waszym wspólnotom we Włoszech, w Holandii, Pakistanie i Indiach przekazuję moje uznanie i życzenia pokoju oraz pomyślności.
2. To spotkanie daje mi sposobność, aby powiedzieć, jak bardzo cenię waszą działalność i wasze specyficzne pole apostolskiego działania w Kościele: nauczanie, wychowanie, dawanie świadectwa Ewangelii w środowisku szkolnym, wprowadzanie jej w sposób myślenia i rozmowy, zwłaszcza wśród młodzieży. Nie jest to zadanie łatwe – dobrze o tym wiecie. Dlatego potrzebne jest mocne życie modlitwy i kontemplacji, aby „czerpać z weselem wodę ze źródeł zbawienia” (Iz 12, 3); lecz równie konieczny jest stały i rzetelny wysiłek intelektualny, aby osiągnąć taki poziom kompetencji, który odpowiada powierzonej wam służbie.
Chcę tu nawiązać do szczególnego określenia, jakie Matka Założycielka nadała waszej rodzinie duchowej: „Unia Świętej Katarzyny Misjonarek Szkoły”. „Unia” oznacza komunię. Wiadomo wam, jak wielką wagę temat ten zyskał w nauczaniu Soboru oraz w samym Kodeksie Prawa Kanonicznego, gdzie powraca on jako wielki temat biblijno-patrystyczny. Wzywa on was, abyście pozwalały Duchowi Świętemu „jednoczyć was” w Chrystusie w miłości Ojca, tak abyście stawały się uczestniczkami samego życia Trójcy Świętej i jej chwały, która jest obecna w Kościele i odbija się na obliczu każdego człowieka, noszącego światłość Oblicza Bożego (por. Ps 4, 7).
Ta komunia duchowa stanowi korzeń misji i czyni was „misjonarkami”, gdyż napełnione miłością Chrystusa jesteście wewnętrznie przynaglone, aby rozprzestrzeniać jej światło wokół siebie. Misja rodzi się z pełni komunii; a wasza misja dokonuje się w szkole – miejscu szczególnym, w którym młodzi otwierają się na poznanie, spotykają ludzkie doświadczenie z jego bogactwem i niepewnościami, odkrywają swoje korzenie, kształtują wizję świata i formują swoją przyszłość.
W wielkiej mierze od szkoły i od napotkanych tam nauczycieli zależy, jakie miejsce zajmie wiara w ich dorosłym życiu. W sposób szczególny odnosi się to do szkoły publicznej i państwowej, której pragniecie się oddać.
Komunia, misja i szkoła znajdują swój wzniosły wzór w wielkiej Dziewicy z Sieny, Doktorze Kościoła, św. Katarzynie, którą kochacie i czcicie jako Patronkę i przewodniczkę. Jak więc nie wspomnieć tu słynnej nauki Katarzyny o „moście”?
Wiemy, że w dziejach spotykają się dwie wielkie tajemnicze rzeczywistości: miłość Boga, „bogatego w miłosierdzie”, który wychodzi naprzeciw człowiekowi, oraz człowiek, który – choć zraniony przez grzech – jest wewnętrznie otwarty na Absolut i „jakby po omacku” ku Niemu zdąża (por. Dz 17, 27). Otóż Jezus jest mostem łączącym te dwie tajemnicze rzeczywistości, a Kościół, który ustanowił w historii, jest również mostem; podobnie, w sposób szczególny, mostem jest Maryja, Matka Odkupiciela; i mostem – na swój sposób – była św. Katarzyna; i oto również wy jesteście powołane, aby być mostem, zwłaszcza w środowiskach szkolnych, gdzie rodzi się i przekazywana jest wiedza.
3. Wszystko to niesie ze sobą autentyczne wyzwania dla każdej z was: aby umieć łączyć modlitwę ze studium, życie wspólnotowe z indywidualną osobowością, milczenie z komunikacją, ewangeliczne oderwanie z solidarnością, wierność dyscyplinie zakonnej z roztropną elastycznością w sytuacjach zawodowych, szczere słuchanie innych z przejrzystą świadomością prawdy – tej prawdy, którą jest Chrystus, „w którym są ukryte wszystkie skarby mądrości i wiedzy” (Kol 2, 3).
W świetle tego wasze powołanie polega na dawaniu świadectwa swoim życiem o „człowieku nowym” (por. Kol 3, 10) i na budowaniu go (por. 1 Kor 14, 26), pomagając mu „wzrastać” i kształtować się, aby osiągnąć pełną miarę Chrystusową, zgodnie z obrazem Boga, który go stworzył (por. Ef 4, 12-13; Kol 3, 10). A gdy troszczycie się o „wzajemne budowanie się” (por. 1 Tes 5, 11), podejmujecie dzieło budowania innych, by stawali się „nowym stworzeniem” (por. 2 Kor 5, 17), w znaku prawdy i miłości (por. Ef 4, 15).
Uroczystość Objawienia Pańskiego, do której się przygotowujemy, przywołuje światłość Słowa rozjaśniającą świat: „Była światłość prawdziwa, która oświeca każdego człowieka, gdy na świat przychodzi. (…) Światłem tym był Ten, przez którego wszystko się stało, a świat Go nie poznał” (J 1, 9-10). To jest pasja Kościoła w dziejach, żar jego obecności wśród ludzi. Będzie to również waszym doświadczeniem, czasem waszym cierpieniem. Ale nie lękajcie się, albowiem Pan powiedział: „Ufajcie, Jam zwyciężył świat” (J 16, 33).
W Dziejach Apostolskich czytamy, że św. Paweł działał przez dwa lata w Efezie „w szkole Tyrannosa, dialegómenos”, a więc rozmawiając i prowadząc dialog w sposób tak przekonujący i skuteczny, iż wszyscy mieszkańcy Azji prokonsularnej mogli usłyszeć słowo Boże (por. Dz 19, 9-10).
4. Życzę wam, abyście powróciwszy z waszej Kapituły do miejsc pracy i do waszych szkół, czyniły to z tym samym zaangażowaniem i owocnością, świadcząc z autorytetem i dialogując w świecie szkoły i kultury, aby otwierać drogę Ewangelii i współdziałać w budowaniu ludzkości pięknej, czystej i świętej, miłej Bogu, której ludzie pragną i która jest im potrzebna (por. Rz 12, 17), zwłaszcza dzisiaj.
Niech inspiruje was święta Katarzyna ze Sieny i niech towarzyszy wam Matka Zbawiciela, Sedes Sapientiae, którą w dniu Objawienia Pańskiego kontemplujemy w żłóbku ofiarującą narodom Słowo Boże, które stało się ciałem.
Z serca udzielam wam błogosławieństwa.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
