Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO MONASTYCZNEJ WSPÓLNOTY CYSTEREK Z KLASZTORU ŚWIĘTEJ ZUZANNY W RZYMIE
Rzym, 05 marca 1989 r.
Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus.
Cysterki noszą dziś biały habit, trochę jak Papież. Życzę wam, aby ta zewnętrzna biała szata odpowiadała szacie wewnętrznej, białej — tej, którą nosi oblubienica, oblubienica Chrystusa. Także oblubienice świeckie zakładają białą suknię w momencie zaślubin, podczas ślubu. Ale tutaj chodzi o innego Oblubieńca, o inne zaślubiny — o zaślubiny mistyczne, duchowe, które ogarniają całe serce i całe jestestwo człowieka, całą osobę, osobowość każdej z was. Taki jest ideał ewangeliczny, który pochodzi od Chrystusa, z Jego ewangelicznego przesłania, a szczególnie z Jego przykładu. Ten ideał przechodzi przez wieki i dociera aż do naszych czasów, w których świat jest niewątpliwie nieco mniej skłonny, by słuchać tego przesłania, tego zaproszenia. Jednak w naszych czasach osoby i wspólnoty gotowe do słuchania i zdolne, by je przyjąć i nim żyć, są tym bardziej cenne. Cenne dla Kościoła, tak — ale przede wszystkim cenne dla świata.
Kościół potrzebuje was. Świat was potrzebuje. Nie zdaje sobie z tego sprawy, słabo to rozumie, nie zastanawia się nad tym, ale was potrzebuje. I nieraz to okazuje, nieraz to wypowiada.
Dziękuję wam zatem za to spotkanie, za to przyjęcie, za wasze modlitwy, które z pewnością trwają nieustannie, towarzysząc krokom Papieża — w Rzymie, we Włoszech, na całym świecie — w trudnych momentach. Albowiem niewątpliwie droga Kościoła dzisiaj — wobec tej sekularyzacji, wobec napięć teologicznych, politycznych i innych obecnych w świecie — jest drogą trudną. Ale idziemy zawsze w mocy Ducha Świętego, a o tę moc trzeba zawsze nieustannie błagać modlitwą, modlitwą nieustanną, połączoną z ofiarami. Dziękuję wam za tę nieustanną pomoc. Jednocześnie pragnę prosić was o nią nadal. Jeśli przyszedłem tutaj, nie chcę odejść z pustymi rękami. Ale jestem pewien, że nawet gdybym nie przyszedł, moje ręce nie pozostałyby puste, ponieważ jesteście hojne.
Jest to dla mnie radością — to spotkanie, to bycie tutaj w klauzurze, w waszej wspólnocie, aby dać świadectwo uznania Kościoła dla waszego życia klauzurowego, dla waszego powołania. Życzę wam, abyście trwały na tej drodze i życzę wam również powołań. Oto widzę wśród was nowicjuszkę i postulantkę.
Jeżeli wolno mi wskazać wielką potrzebę Kościoła w wielu częściach świata — może szczególnie w tym świecie tradycyjnie chrześcijańskim — to jest nią potrzeba powołań kapłańskich, a jeszcze bardziej powołań zakonnych żeńskich. Tym, co charakteryzuje nasz okres posoborowy, jest zmniejszenie, brak powołań zakonnych kobiet, nie tyle do życia klauzurowego, ile szczególnie do zgromadzeń prowadzących apostolat. Brak nowych zastępów, brak nowych kandydatek. Niektóre przychodzą, ale liczba ich nie jest wystarczająca. Coś się dokonało w świecie kobiecym, powiedziałbym — w dzisiejszej duszy kobiecej, zwłaszcza w naszej części świata, tej zachodniej, północnej — gdyż zjawisko braku spotkania między powołaniem zakonnym a tożsamością religijną kobiety staje się szczególnie widoczne.
Módlcie się wiele o to, bo Duch Święty musi niemal z mocą wtargnąć, by odmienić sytuację, ponieważ w tym zakresie życia Kościoła jest ona niepokojąca. Wielu Biskupów mi to mówi. Nie mówią tak Biskupi afrykańscy — tam są powołania zakonne, również kapłańskie. Ale mówią tak Biskupi europejscy i amerykańscy.
A więc widzicie, jak bardzo Kościół was potrzebuje — nie tylko was, sióstr cysterek tutaj, w tym miejscu Rzymu — lecz was, sióstr zakonnych, kobiet konsekrowanych. Kościół potrzebuje was wszędzie, w różnych środowiskach, na różnych polach apostolatu swojej misji.
Dziękujmy Panu za wszystkie powołania, ponieważ dziękując, pobudzamy Jego dobroć i Jego miłosierdzie, aby wspomagał nas w tej dziedzinie.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
