Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO KAPŁANÓW, OSÓB KONSEKROWANYCH I SEMINARZYSTÓW ZAMBII W KATEDRZE POD WEZWANIEM WNIEBOWZIĘCIA NMP W LUSACE
Lusaka, 02 maja 1989 r.
Drodzy bracia i siostry w Chrystusie.
1. Pragnę podziękować arcybiskupowi Mungandu za życzliwe słowa powitania, które zechciał do mnie skierować w waszym imieniu na początku tej celebracji. Dziś wieczorem, spotykając się z wami – kapłanami, osobami konsekrowanymi i seminarzystami Zambii – pragnę wyrazić moją miłość i głębokie uznanie dla wszystkiego, co czynicie, aby budować Kościół w waszym kraju. Jako następca Piotra i Pasterz powszechny mogę was zapewnić, że wasze radości i wasze cierpienia są również moimi.
Szczególnie stosowne jest, że nasze spotkanie odbywa się w kontekście modlitwy i celebracji Słowa Bożego. Dzisiejsze czytanie, zaczerpnięte z Listu św. Pawła do Rzymian, przypomina nam fundamentalną prawdę o naszym chrześcijańskim istnieniu: zostaliśmy wezwani by żyć nowym życiem w Chrystusie. To powołanie jest podstawą naszego dalszego zaangażowania w kapłaństwie i życiu zakonnym.
Nawiązując do chrztu, św. Paweł pisze: „Zatem przez chrzest zanurzający nas w śmierć zostaliśmy razem z Nim pogrzebani po to, abyśmy i my wkroczyli w nowe życie – jak Chrystus powstał z martwych dzięki chwale Ojca (…) Tak i wy rozumiejcie, że umarliście dla grzechu, żyjecie zaś dla Boga w Chrystusie Jezusie.” (Rz 6,4–11). Chrzest jest źródłem nowego życia. Jest źródłem powołania w Chrystusie dla każdego wierzącego. Mocą Ducha Świętego umieramy dla grzechu i zostajemy wyniesieni do komunii z Bogiem, do życia łaską, do świętości, która jest darem Boga. Przez chrzest zostajemy włączeni do Kościoła, Ciała Chrystusa; stajemy się częścią misterium samego Chrystusa.
2. Szybko zbliżamy się do setnej rocznicy przybycia chrześcijaństwa do tego kraju. To stosowna chwila, aby spojrzeć zarówno w przeszłość, jak i w przyszłość. Jakże moglibyśmy zapomnieć o pierwszych misjonarzach – o takich osobach, jak ojciec Von Oost, ojciec Depaillat i biskup Dupont z zakonu Ojców Białych, a także o pierwszych jezuitach: ojcu Kraupie, ojcu Moreau i ojcu Torrendzie, którzy przybyli od wschodu i od południa? Nie możemy też zapomnieć sióstr dominikanek i Sióstr Białych, a w szczególności Matki Jean de Valois i Matki Claver.
Wysiłki pierwszych misjonarzy i ich nadzieje związane z ewangelizacją znajdują się teraz w waszych rękach. Wy z kolei przekażecie to zadanie tym, którzy obecnie się formują. Proszę was, abyście podtrzymywali żywego ducha misyjnego i uprawiali ziarno rozsiane na tej ziemi. Od pierwszego przebudzenia chrześcijaństwa w tym kraju istniała niezwykła więź bliskości między kapłanami, osobami zakonnymi i świeckimi. Możemy dziękować Bogu, że pomimo zmian politycznych i społecznych ta ścisła relacja zachowała swoją żywotność. Na przestrzeni lat ludzie zwracali się do Kościoła po wskazanie drogi i znalezienie pewnego przewodnictwa opartego na miłości i wierności autentycznemu Magisterium. Czynią to nadal również dzisiaj i oczekują, że z podobnym zapałem pomożecie im wejść w trzecie tysiąclecie.
Jak pierwsi misjonarze, wielu z was – mężczyzn i kobiet – przybyło z innych krajów, by kontynuować zasiew, uprawę i żniwo. W imieniu całego Kościoła dziękuję wam za wielkoduszny dar z samych siebie, podyktowany miłością do Chrystusa i Jego ludu. Zachęcam was do wytrwania w wypełnianiu misji, którą z tak wielką radością podjęliście.
3. Ogromna praca ewangelizacji w Zambii – zarówno w przeszłości, jak i obecnie – ma jeden cel: sprawić, „abyście wierzyli, że Jezus jest Mesjaszem, Synem Bożym, i abyście wierząc, mieli życie w Jego imię” (por. J 20,31). Tu po raz kolejny stajemy wobec wielkiej tajemnicy umierania i zmartwychwstania z Chrystusem w chrzcie. Nowe życie łaski pobudza nas do głoszenia innym Ewangelii zbawienia, do miłowania ich i służenia im, tak jak czynił Chrystus, dając świadectwo Królestwu, które ma nadejść.
Przez chrzest każda osoba uczestniczy w sakramentalnej misji Kościoła, lecz dla tych, którzy są powołani do kapłaństwa i życia zakonnego, istnieje odnowiona konsekracja na służbę Bogu. Tym większy jest wasz chrześcijański obowiązek, aby umierać dla grzechu i żyć nowym życiem – życiem łaski, życiem według Ducha. Tym mocniejszy jest wasz chrześcijański obowiązek dążenia do doskonałości w wypełnianiu przykazania Bożego: „Bądźcie więc wy doskonali, jak doskonały jest Ojciec wasz niebieski” (Mt 5,48). Życie każdego kapłana i każdej osoby zakonnej nie należy już tylko do niej – mężczyzny czy kobiety – lecz zostaje ofiarowane na całkowitą służbę Chrystusowi dla budowania Jego Ciała, którym jest Kościół.
4. Drodzy bracia kapłani: przez sakrament święceń zostaliśmy uczynieni żywymi narzędziami Chrystusa, Wiecznego Kapłana. Została nam udzielona szczególna łaska, która uzdalnia nas – pomimo naszych ludzkich słabości – do życia w Chrystusie, do stawania się jedno z Tym, który stał się arcykapłanem dla nas z miłości: „świętym, niewinnym, nieskalanym, odłączonym od grzeszników” (Hbr 7,26). Świętość kapłanów ma najwyższą wagę w dziele ewangelizacji.
Jako szafarze świętych misteriów – zwłaszcza Ofiary eucharystycznej, która jest „źródłem i szczytem całego życia chrześcijańskiego” (Lumen Gentium, 11) – działacie w osobie samego Chrystusa. Spełniacie waszą zasadniczą misję i najpełniej okazujecie wasze kapłaństwo, kiedy celebrujecie Eucharystię – tym bardziej, im głębiej to misterium przenika serca i umysły ludzi dzięki temu, że wy, ich kapłani, żyjecie misterium, które celebrujecie (por. Dominicae Cenae, 2). Niech sprawowanie Mszy świętej dla waszego ludu i razem z waszym ludem będzie zawsze waszą mocą i największą radością.
Ponadto przez sakrament pokuty została wam dana władza „związywania i rozwiązywania”. Pragnę tu powtórzyć to, co powiedziałem w ubiegłym roku kapłanom Zimbabwe: „Kochajcie ten sakrament i często do niego przystępujcie” (Allocutio ad presbyteros, “Bulawayo”, in Zimbabua habita, die 12 sept. 1988). Skoro bowiem mamy obowiązek pomagać innym w nawróceniu i życiu, tym bardziej spoczywa na nas odpowiedzialność, aby czynić to samo: „Nawrócić się – to znaczy powrócić do łaski naszego powołania… (i) rozważać nieskończoną dobroć i miłość Chrystusa… Znaczy nieustannie zdawać sprawę przed Bogiem z naszych serc, z naszej służby, naszego zapału, naszej wierności… Znaczy to także zdawać sprawę z naszych zaniedbań i grzechów, z naszej bojaźliwości, z naszego braku wiary i nadziei, z naszego myślenia według ludzi, a nie według Boga” (Epistula ad universos Ecclesiae Sacerdotes adveniente Feria V: Insegnamenti di Giovanni Paolo II, II [1979] 857 nn.).
W związku z sakramentem pokuty zachęcam was również, abyście pamiętali słowa Pana: „Któż z was, mając sto owiec, a zgubiwszy jedną z nich, nie zostawia dziewięćdziesięciu dziewięciu (…) i nie idzie za zagubioną, aż ją znajdzie?” (Łk 15,4). Nasze kapłaństwo domaga się od nas, aby zejść z utartej drogi i zanieść wiarę oraz pojednanie tym, którzy jeszcze nie poznali Chrystusa albo oddalili się od praktykowania swojej wiary.
5. Moi drodzy bracia i siostry w życiu konsekrowanym: pragnę także składać Bogu dziękczynienie za was i za wszystko, co czynicie, aby przynieść obfity plon w winnicy Pana w Zambii. Każdy z was ma szczególny dar do ofiarowania – czy to przez apostolat w świecie, czy też – jak u Ubogich Sióstr Klarysek – przez życie „ukryte z Chrystusem w Bogu” (por. Kol 3,3). Stan kontemplacyjny przypomina wszystkim osobom zakonnym o ich powołaniu do bycia „specjalistami od modlitwy” (por. Paweł VI, die 28 X 1966:Insegnamenti di Paolo VI, IV [1966]).
Przez profesję rad ewangelicznych czystości, ubóstwa i posłuszeństwa dajecie świadectwo Królestwu Bożemu i budujecie Ciało Chrystusa, prowadząc innych do życia nawróceniem i świętością. Zachęcam was do wierności charyzmatowi waszych instytutów i do ścisłej współpracy z biskupami w prowadzeniu waszego apostolatu (por. Mutuae Relationes, 8). Niech misterium „nowego życia w Chrystusie” przenika każdy wymiar waszej egzystencji, aby cokolwiek czynicie – słowem czy czynem – wszystko działo się w imię Pana Jezusa, dziękując Bogu Ojcu przez Niego (por. Kol 3,17).
Życie czystością, ubóstwem i posłuszeństwem – dobrowolnie przyjęte i wiernie przeżywane – sprzeciwia się utrwalonej „mądrości świata” o sensie życia. Wasze świadectwo zakonne może przemieniać świat i jego sposoby myślenia oraz działania właśnie przez waszą miłość do wszystkich, wasze oderwanie od dóbr materialnych i wasze zaparcie się siebie.
W waszym oddaniu Chrystusowi, który „ogołocił samego siebie” z miłości do nas (por. Flp 2,7), musicie zawsze pamiętać o rodakach cierpiących z powodu kryzysu ekonomicznego i społecznego. Wielu z nich żyje w ubóstwie, doświadcza niepewności i lęku o przyszłość. Zarówno wasz styl życia, jak i wasz apostolat powinny być w służbie tych osób i zawsze wyrażać waszą więź z nimi. Zachęcam was zatem do wyrażania rzeczywistej i konkretnej solidarności z życiem, zmaganiami i niepewnościami waszych braci i sióstr. Tylko jeśli przyjmiecie ten istotny komponent waszego powołania zakonnego, odnajdziecie radość, która jest darem Chrystusa dla tych, którzy zostawili wszystko, aby za Nim pójść. Jakże bezcenne jest świadectwo waszego życia – jeśli jest autentyczne i radosne – dla ludu Zambii, który nadal odnajduje radość i spełnienie w swoich wiekowych tradycjach, teraz ubogaconych wartościami Ewangelii!
6. Wreszcie pragnę zwrócić się także do obecnych tu seminarzystów. Wiele z tego, co dotąd powiedziałem, odnosi się również do was. Dziś przybyliście tutaj ze wszystkich diecezji Zambii i dziękuję Bogu za świeżość, entuzjazm i siłę, które widzę na waszych twarzach. Dziękuję też Bogu za rosnącą liczbę powołań kapłańskich i zakonnych w tym kraju. Wy jesteściespes gregis– nadzieją owczarni Chrystusa – od której lud zależy. Wasza wiara i wielkoduszność w odpowiedzi na wezwanie, które – jak wierzycie – pochodzi od Boga, jest bardzo wymowna dla innych młodych. Gorąco się modlę, aby duch ofiarnej służby, który dziś napełnia wasze serca, trwał i wzrastał w was, „aby widząc wasze dobre uczynki, ludzie chwalili Ojca waszego, który jest w niebie” (por. Mt 5,16).
Zachęcam was, abyście owocnie wykorzystali lata przygotowania do kapłaństwa. Pogłębiajcie waszą osobistą znajomość Chrystusa przez modlitwę i studium, przez refleksję i samodyscyplinę. Cieszę się, że niedawno został utworzony Ośrodek Duchowości, w którym kandydaci do Wyższego Seminarium Duchownego mogą pogłębiać swoje życie duchowe, aby lepiej służyć Ludowi Bożemu jako kapłani.
Mówić o kapłaństwie – to mówić o zobowiązaniu do celibatu na całe życie. Ten charyzmat również jest możliwy dzięki „nowemu życiu w Chrystusie”, które otrzymujemy w chwili chrztu. Pamiętajcie, że ilekroć Bóg daje nam szczególne powołanie, daje też łaskę konieczną do jego wypełnienia. My zaś musimy bez zastrzeżeń złożyć w Nim całą naszą ufność. Jesteśmy jedynie glinianymi naczyniami, On zaś jest garncarzem. I jest wolny, by nas kształtować, jak zechce (por. 2 Kor 4,7).
Na koniec, drodzy bracia i siostry – kapłani, osoby konsekrowane i seminarzyści Zambii – mówię wam: radujcie się; radujcie się w Panu i w nowym życiu, w którym macie udział przez chrzest. Chrystus mówi do was: „Proście, a otrzymacie, aby radość wasza była pełna” (J 16,24). Możemy być pewni, że Bóg nie odmówi dobrych darów tym, którzy pragną całkowicie poświęcić się Jego służbie dla zbawienia świata. Powierzam was wszystkich Jego miłującej Opatrzności i z serca udzielam wam mojego błogosławieństwa apostolskiego.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
