Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO KAPITUŁY GENERALNEJ ZAKONU KAMILIANÓW
Rzym, 20 maja 1989 r.
1. Z radością kieruję serdeczne pozdrowienie do was, przełożonych i członków Zakonu Kleryków Regularnych Posługujących Chorym, uczestniczących w pięćdziesiątej trzeciej kapitule generalnej, rozpoczętej 2 maja bieżącego roku w Bucchianico, miejscu narodzin waszego założyciela, świętego Kamila de Lellis. Składam szczególne życzenia nowemu przełożonemu generalnemu oraz konsultorom, którym kapituła wyborcza powierzyła zadanie kierowania i wspierania waszego instytutu w najbliższej przyszłości.
2. Zgodnie z zasadą, która coraz bardziej staje się u was zwyczajową praktyką, kapituła generalna, po wypełnieniu obowiązków konstytucyjnych, postawiła sobie za cel szczegółowe pogłębienie jednego tematu:„Ku ubogim i Trzeciemu Światu”. Do refleksji kapitulnej zakon przygotował się, prosząc o wkład wszystkich członków różnych prowincji świata, którzy stali się rzecznikami wezwania o sprawiedliwość i miłość, płynącego od ubogich i od narodów doświadczających bolesnych skutków nędzy.
Ten poważny problem, o którym szeroko mówiłem w encyklice Sollicitudo Rei Socialis, był wam, zakonnikom posługującym chorym, od zawsze szczególnie drogi. Dlatego też wasza odnowiona Konstytucja, w duchu wiernej ciągłości z pragnieniami założyciela, stwierdza: „Nasz Zakon poświęca w sposób szczególny swoje działania chorym najuboższym i opuszczonym oraz troszczy się, by odpowiedzieć na ich potrzeby w krajach rozwijających się oraz na terenach misyjnych” (Konstytucja, art. 51).
3. Sobór Watykański II przypomina, że: „odnowa życia zakonnego zakłada nieustanny powrót do źródeł wszelkiego życia chrześcijańskiego oraz do ducha pierwotnego instytutów, a zarazem dostosowanie ich do zmienionych warunków czasów”(Perfectae Caritatis, 2).
Charyzmat każdego instytutu zakonnego, zatwierdzonego przez Kościół, pozostaje zawsze aktualny, mimo zmieniających się uwarunkowań epok, do których życie konsekrowane jest wezwane, by się przystosować, zachowując w pełni swoją pierwotną inspirację. Im bardziej cierpienie przybiera dziś nowe formy i wymiary, tym bardziej konieczne i naglące staje się to, aby wasza odpowiedź — na wzór świętego Kamila de Lellis — była wielkoduszna, całkowita, spójna i jednolita. Wasz założyciel był bliski ubogim i chorym, aby podnieść ich na duchu i uwolnić od duchowych i materialnych udręk.
4. Jeżeli człowiek jest „drogą Kościoła” (Redemptor Hominis, 14), to„staje się nią w sposób szczególny wtedy, gdy w jego życie wchodzi cierpienie” (Salvifici Doloris, 3). Od początku waszym uprzywilejowanym polem apostolatu jest świat zdrowia. W cierpieniu ciała i ducha ubóstwo znajduje swój najpełniejszy i najbardziej bolesny wyraz, gdyż dotyka samych korzeni życia i godności osoby ludzkiej. Jednakże wasza służba braciom będzie naprawdę ewangeliczna i wierna charyzmatowi kamiliańskiemu tylko wtedy, gdy w służbie ubogim będziecie dawać świadectwo życia ubogiego, przykład wiarygodnej wspólnoty i współuczestnictwa, zgodnie z duchem duchowego testamentu, który święty Kamil podyktował na łożu śmierci.
5. Wasza konstytucja przypomina, że: „Zakon troszczy się o duszpasterstwo instytucji kościelnych i cywilnych zaangażowanych w opiekę nad chorymi i ubogimi oraz poświęca się animowaniu jak największej liczby świeckich do miłości i służby chorym”(Konstytucja, art. 54).
Dziś konieczne jest coraz ściślejsze współdziałanie, ukierunkowane przede wszystkim na „wspieranie i rozpowszechnianie coraz pełniejszego etyczno-religijnego przygotowania chrześcijańskich pracowników służby zdrowia, z uwzględnieniem różnych sytuacji i specyficznych problemów, z którymi muszą się zmierzyć” (Dolentium Hominum, 5). Niedawne utworzenie w Rzymie Międzynarodowego Instytutu Duszpasterstwa Służby Zdrowia „Camillianum” stanowi — obok innych dzieł waszego zasłużonego instytutu — potrzebną i znaczącą odpowiedź wobec wymogu specjalistycznego przygotowania w zakresie opieki, jaki wynika z chrześcijańskiego rozumienia służby człowiekowi, naszemu bratu.
Świat zdrowia, wobec zagrożeń wynikających z kryzysu wartości, z degradacji środowiska i z narastania chorób społecznych, domaga się globalnego zaangażowania całego Kościoła w jego różnych strukturach, aby pomoc niesiona cierpiącym mogła przemieniać samych chorych w czynnych świadków Ewangelii (por. Christifideles Laici, 54). Do tego obowiązującego celu można dojść, jeśli wszyscy — kapłani, zakonnicy i świeccy, a w sposób szczególny ci, którzy z charyzmatu swego instytutu poświęcili się duszpasterstwu służby zdrowia — będą działać z zaangażowaniem, kierując się zasadami Ewangelii.
6. Aby jednak to wszystko mogło być realizowane, konieczne jest przede wszystkim to, byściewy sami żyli w pełni duchem ewangelicznej gorliwości i ofiarności względem braci, który tak głęboko znamionował dzieło waszego założyciela — prawdziwego olbrzyma w dziedzinie miłości i miłosierdzia nadprzyrodzonego. Trzeba, abyście naprawdę wracali do waszych początków, tak silnie naznaczonych charyzmatyczną osobą świętego Kamila de Lellis — szlachetnego pochodzeniem, ale jeszcze bardziej szlachetnego duchem i sercem, które okazywał chorym i umierającym w szpitalnych salach.
Z jakim sercem ich leczył, obejmował, podnosił na duchu słowami wiary! Do swoich pierwszych braci, niekiedy nieporadnych w opatrywaniu ran, powtarzał z przemożnym naciskiem: „Więcej serca, bracie, w tych rękach!” I ja dzisiaj mówię wam to samo: więcej serca, najmilsi, w waszych kapłańskich dłoniach, kiedy służycie waszym braciom i udzielacie sakramentów chorym i umierającym. Bądźcie prawdziwie ojcami, braćmi i przyjaciółmi tych, którzy cierpią, przychodzą do was i powierzają się wam, wam — zakonnikom.
Najświętsza Dziewica, Uzdrowienie Chorych, której troskliwą miłość św. Kamil pragnął wyraźnie naśladować w swojej posłudze cierpiącym, niech błogosławi pracom i uchwałom waszej kapituły generalnej i niech towarzyszy waszej rodzinie zakonnej na drodze coraz doskonalszego naśladowania Chrystusa.
Te życzenia umacniam moim apostolskim błogosławieństwem, którego z serca udzielam wam oraz wszystkim członkom waszego Zakonu.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
