Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE PODCZAS SPOTKANIA Z PRZEŁOŻONYMI WYŻSZYMI ŻEŃSKICH ZGROMADZEŃ ZAKONNYCH SZWECJI W KOŚCIELE ŚW. WAWRZYŃCA
Uppsala, 09 czerwca 1989 r.
Drogie siostry, przełożone zakonne Szwecji,
drodzy przyjaciele w Chrystusie.
Pokój wam!
1. Cieszę się, że mam tę możliwość, choć na krótki czas, być tutaj, aby z wami dzielić radość naśladowania Chrystusa, służąc Mu i zanosząc Go innym. Obecność kobiet konsekrowanych jest wielkim błogosławieństwem dla Kościoła w Szwecji. Żyjecie radami ewangelicznymi w duchu miłości i ofiary oraz podejmujecie różnorodne formy apostolatu, obejmujące między innymi nauczanie w szkołach i przedszkolach, opiekę nad chorymi, pracę wydawniczą i inne rodzaje posługi. Pracujecie w prawdziwym duchu ekumenicznym, szanując wiarę innych, a jednocześnie dając wymowne katolickie świadectwo Chrystusa wśród ludzi, którzy często są mało zaznajomieni z Kościołem i jego nauczaniem.
Wierność Chrystusowi wzywa was do nieustannego wzrastania w świadectwie czystości, ubóstwa i posłuszeństwa. W świecie współczesnym w szczególności świadectwo ubóstwa porusza serca wielu. Poświęcenie się ubóstwu mówi językiem wiary w Bożą Opatrzność – językiem przeciwnym tendencjom społeczeństwa zmierzającego ku nadmiernemu konsumpcjonizmowi i postępowi pojmowanemu jedynie materialnie. Moje drogie siostry, naśladując Chrystusa, który był ubogi, inspirujecie wielu do poszukiwania stylu życia bardziej prostego i autentycznego. Możecie stać się prawdziwymi nauczycielkami sztuki dawania siebie, idąc za przykładem Chrystusa, „który będąc bogaty, dla was stał się ubogim, aby was ubóstwem swoim ubogacić” (2 Kor 8,9).
Z pewnością niepokoi was przyszłość życia zakonnego w Szwecji, zważywszy na to, że liczba powołań zakonnych nie jest tak wysoka, jak byście pragnęły. Pamiętajcie jednak zawsze, że wezwanie Pana nigdy nie może być rozumiane w kategoriach czysto ludzkich; jest ono tajemnicą, dziełem Ducha Świętego. Powołanie „nie zawsze rodzi się w atmosferze mu sprzyjającej; czasem łaska powołania przechodzi przez środowisko nieprzychylne, a nawet poprzez sprzeciw rodziców czy rodziny” (List do wszystkich kapłanów na Wielki Czwartek 1989 r., 7). Z tego powodu musimy ustawicznie modlić się, aby głos Pana nie został stłumiony lub nie pozostał niezauważony w sercach młodych.
2. Chciałbym także podziękować wam, członkom rady parafialnej, za waszą służbę na rzecz Kościoła oraz za dar waszego czasu i talentów w budowaniu parafii, która – jak mówi Sobór Watykański II – „daje świetlany przykład apostolatu wspólnotowego” (Apostolicam Actuositatem, 10). Dziękuję także za waszą ofiarną współpracę z kapłanami w podejmowaniu wyzwań duszpasterskich stojących przed Kościołem. Jako członkowie parafii św. Wawrzyńca, możecie zaczerpnąć siły z modlitwy i przykładu waszego świętego patrona. Zainspirowani przykładem św. Wawrzyńca – wzoru służby i męczeństwa jako diakona starożytnego Rzymu – wy i wasi parafianie nieście Chrystusa współczesnej Szwecji, waszym rodzinom, sąsiadom i przyjaciołom.
Do wszystkich mieszkańców Uppsali, którzy mnie słuchają, pragnę skierować moje najserdeczniejsze pozdrowienia, głęboką wdzięczność za gorące przyjęcie oraz moje umocnienie w Panu. Kontynuujcie z radością i ufnością drogę, na którą powołał was Bóg. Niech wasza miłość do Boga i bliźniego staje się coraz bardziej widoczna w Szwecji, przez głoszenie Ewangelii tym, którzy są zarówno daleko, jak i blisko (por. Iz 57,19). Jako więź naszej wiary w nieustanną pomoc i opiekę Maryi, Matki Pana, powierzmy Jej nasze życie i czyny w modlitwie.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
