Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO OJCÓW KAPITULARNYCH „MAŁEJ MISJI DLA GŁUCHONIEMYCH”
Rzym, 07 lipca 1989 r.
Drodzy Ojcowie „Małej Misji dla Głuchoniemych”!
1. Cieszę się tym spotkaniem z wami z okazji kapituły generalnej, która rozpocznie się 14 lipca — w rocznicę pobożnego przejścia z tej ziemi do domu Ojca waszego czcigodnego Założyciela, Sługi Bożego ks. Giuseppe Gualandiego.
Jestem wam wdzięczny za tę wizytę, ponieważ daje mi ona sposobność, by wyrazić moje uznanie dla dzieła tak zasłużonego, które prowadzicie na rzecz osób pozbawionych słuchu. Bez odpowiedniej i właściwej formacji edukacyjnej nie mogliby oni dojść do poznania tajemnic wiary ani świadomie przyjąć sakramentów.
Kapituła generalna posiada szczególne znaczenie dla życia waszego zgromadzenia — zarówno co do odnowy duchowej i większego żaru w oddaniu się Panu, jak i co do działalności, którą prowadzicie.
Podstawowym zadaniem, jakie przed wami stoi, będzie refleksja nad życiem zakonnym oraz nad sposobami jego przeżywania zgodnie z charyzmatem, jaki Bóg powierzył waszemu Założycielowi. Wskazał on, że wasze życie winno opierać się na wierze i miłości do Boga oraz do braci, inspirowane wiernością i wielkodusznością, aby stało się źródłem uświęcenia dla was samych i dla osób, którym służycie z miłości do Pana.
Drugie zadanie kapituły dotyczyć będzie waszej specyficznej działalności jako misjonarzy wśród głuchoniemych. Także wasza praca pedagogiczna staje dziś wobec nowych kierunków wychowawczych, które poddają w wątpliwość dawne metody. Konieczne jest otwarcie i gotowość, aby podjąć nowe drogi. Potrzebne będzie udostępnienie waszego doświadczenia — bogatego i kompetentnego — jako chrześcijańskich wychowawców tym wszystkim, którzy pragną zaangażować się w pedagogikę i dydaktykę szczególnie ukierunkowaną na niesłyszących.
2. Osobom niesłyszącym — zarówno w okresie dorastania, jak i w wieku dojrzałym — niezbędna jest formacja religijna jako fundament ich życia chrześcijańskiego i obywatelskiego. Nie mogą one pozostać na marginesie Ludu Bożego. Jeśli nie znajdzie się ktoś, kto podejdzie do nich z miłością i wychowa ich w wierze, wówczas — jak zauważał wasz Założyciel — „nic nie będą wiedzieli o Jezusie i Maryi”.
Należy zatem przyjąć postawę uważnego słuchania i rozeznania, by odczytać znaki, które Bóg z pewnością wam wskazuje, ukazując nowe formy działalności i apostolatu. Wskazane jest także, aby w te nowe drogi włączali się także ci, którym służycie — aby nie tylko nauczyli się żyć jako dobrzy chrześcijanie, lecz stawali się z kolei narzędziami zbawienia dla swoich braci.
W tym kontekście pragnę wyrazić żywe uznanie dla zorganizowania „Apostolskiego Ruchu Głuchoniemych” (MAS), który już działa bardzo skutecznie na rzecz szerzenia Królestwa Bożego wśród niesłyszących — poprzez dobry przykład życia chrześcijańskiego, poprzez modlitwę i poprzez wielkoduszność, także poprzez konkretne gesty miłości wobec braci w innych krajach, którzy potrzebują nawet materialnego wsparcia.
3. Pan dał wam wyraźny znak swojej woli, otwierając przed wami rozległe pola misyjne dla osób niesłyszących w Brazylii oraz na Filipinach, gdzie wasza rodzina zakonna rozwija się jako znak tego, że On — Gospodarz winnicy — wzywa was do pracy pośród tych ludów.
Jezus pozostawił wam wzruszający przykład miłości, jaka jest wam potrzebna w wypełnianiu tej szlachetnej i wielkiej misji, gdy uzdrowił głuchoniemego z Dekapolu, o czym opowiada ewangelista Marek (por. Mk 7,35). Ten, który sprawił, że głusi słyszeli, a niemi mówili, będzie zawsze blisko was ze swoją wszechmocną miłością, aby wasza praca przynosiła obfite owoce dla Królestwa Niebieskiego.
Moje błogosławieństwo apostolskie kieruję do członków „Małej Misji” — do zakonników i zakonnic — do wszystkich waszych współpracowników, uczniów i uczennic, jako zadatek obfitego wylania łaski, światła i siły w waszym pełnym oddania i wykwalifikowanym posługiwaniu.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
