Jan Paweł II
KONTEMPLACJA ZNAJDUJE SIĘ U ŹRÓDEŁ DZIAŁANIA. PRZEMÓWIENIE PODCZAS POŚWIĘCENIA NOWEGO KLASZTORU KARMELITANEK W DOLINIE AOSTY – QUART
Quart (Aosta), 16 lipca 1989 r.
Najmilsi bracia i siostry z Doliny Aosty.
1. Przede wszystkim pragnę wyrazić moją radość, że mogę ponownie być pośród was, po wizycie pasterskiej, jaką złożyłem waszej diecezji we wrześniu 1986 roku.
Pozdrawiam i dziękuję Księdzu Biskupowi, władzom cywilnym oraz wszystkim, którzy umożliwili i uprzyjemnili mój pobyt w tej cudownej okolicy, która przyjmuje odwiedzającego urzekającym pięknem swych panoram i pokrzepia świeżością oraz zdrowym klimatem.
Trzy lata temu, na zakończenie Mszy świętej, miałem radość pobłogosławić kamień węgielny wznoszonego klasztoru karmelitanek. Wtedy powiedziałem wam – jak dobrze pamiętam – że w Dolinie Aosty kamieni jest pod dostatkiem, a więc łatwo jest budować klasztory. Lecz wiedziałem dobrze, że zebrać i zespolić kamienie tak, aby zbudować piękny klasztor, jak ten, który wznieśliście, nie będzie rzeczą łatwą. Jeśli w tak krótkim czasie tyle kamieni zostało złączonych i utworzyło wasz Karmel, to dlatego, że wasze serca i wasze zamiary zjednoczyły się, aby powstał ten dom modlitwy, ta mistyczna siedziba Boga pośród ludzi.
Powiedziano mi, że w budowę klasztoru wniosło swój wkład wiele osób. Ktoś ofiarował teren, ktoś inny piękny projekt; były także ofiary biednych i pokornych wiernych, którzy nie wahali się ponieść znaczne wyrzeczenia, by to dzieło się urzeczywistniło. Wśród dobroczyńców należy wspomnieć waszą administrację regionalną, która poprzez udzielenie długoterminowego kredytu umożliwiła prowadzenie prac bez szczególnych trudności. Dla wszystkich dobroczyńców wzywam nagrody od Pana, wyrażając im równocześnie moje uznanie.
2. W obliczu wielkich trudności Kościoła i współczesnego świata ktoś mógłby sądzić, że byłoby może bardziej pożyteczne posiadać w waszej diecezji siostry czynne, a nie kontemplacyjne. Innymi słowy — że działanie miałoby większą wartość niż modlitwa. W rzeczywistości tak nie jest.
Nie umniejszając zasługi i wdzięczności wobec umiłowanych sióstr, które na wiele sposobów świadczą o miłości Bożej wobec ubogich, małych i chorych, trzeba uznać, że Kościół potrzebuje jeszcze bardziej dusz oddanych modlitwie kontemplacyjnej, takiej, jaka jest praktykowana w klasztorach. Kontemplacja znajduje się u źródeł działania: z niej wypływają siły duchowe, które podtrzymują Lud Boży w jego pielgrzymowaniu ku zbawieniu.
Znana stronica Starego Testamentu ukazuje nam Mojżesza modlącego się na górze, podczas gdy lud walczy, aby otworzyć sobie drogę do wolności Ziemi Obiecanej. Mojżesz jest przewodnikiem Ludu Bożego; ale zamiast walczyć na równinie, stoi na górze i modli się. Co najbardziej zadziwiające — dopóki Mojżesz się modli, lud zwycięża; gdy zaś wstrzymuje modlitwę, lud ponosi klęskę. Oczywiste jest więc, że od modlitwy zależy zwycięstwo nad przeszkodami, które Lud Boży napotyka na drodze zbawienia (por. Wj 17, 8-15).
3. Nad wartością życia kontemplacyjnego zastanawiała się również św. Teresa od Dzieciątka Jezus — karmelitanka, jak te, które zamieszkają w klasztorze nowo wzniesionym w Aoście. Święta znalazła odpowiedź na swoje pytanie w Liście św. Pawła do Koryntian (por. 1 Kor 12-13), gdzie Apostoł przedstawia Kościół i stwierdza, że w tym ciele jest wiele członków, a każdy ma swoje zadanie. W Kościele nie każdy może być równocześnie apostołem, prorokiem czy nauczycielem — tak jak w ciele oko nie może być równocześnie ręką czy stopą. Powołania są różne — i wszystkie są konieczne. Ale w tym samym liście Apostoł mówi, że w Kościele istnieje „droga o wiele doskonalsza” — jest to droga miłości (por. 1 Kor 12,31). Otóż życie kontemplacyjne jest właśnie tą drogą — „najlepszą ze wszystkich”. Kontemplacja nie jest bezczynnością; jest miłowaniem Boga, a w Nim miłowaniem całej ludzkości. Z miłości do braci dusze kontemplacyjne biorą na siebie przez swoją modlitwę wszystkie potrzeby świata, a także wszelkie zło, aby ofiarować je Bogu jako wynagrodzenie.
Kontemplacja zatem pobudza i podtrzymuje każdą formę życia czynnego w Kościele, jest jego najgłębszą i najprawdziwszą duszą. Obecność kontemplatyków w łonie Ludu Bożego spełnia tę samą funkcję, jaką w ciele spełnia serce: pozostając ukryte, daje mu życie i siłę.
Kiedy święta Teresa odkryła tę prawdę, zadrżała z radości i zawołała: „Zrozumiałam, że Kościół ma Serce, Serce płonące miłością. Zrozumiałam, że tylko miłość ożywia członki Kościoła i gdyby zabrakło miłości, apostołowie nie głosiliby Ewangelii, a męczennicy nie przelaliby swojej krwi. Zrozumiałam, że miłość jest wszystkim i obejmuje w sobie wszystkie powołania” (Autobiografia).
4. Jestem pewien, że Karmel Doliny Aosty będzie ośrodkiem miłości Boga i ludzi, jeśli zakonnice, które go zamieszkają, będą umiały żyć swoją konsekracją w pełnej wierności duchowi św. Teresy z Ávila. Życzę, aby rzeczywiście stał się on w krótkim czasie sercem tej wspólnoty chrześcijańskiej i aby pobudzał zbawienny ruch wiary w całym Ludzie Bożym pielgrzymującym w tym regionie. I życzę wam, aby z nurtów modlitwy, które stąd będą wznosić się ku niebu, rodziły się powołania kapłańskie i zakonne — życia czynnego i kontemplacyjnego; aby stąd płynęła świętość rodzin; wzrost mądrości i łaski w młodym pokoleniu; pogoda ducha dla chorych na duszy i ciele; radosna cierpliwość dla tych, którzy w pracy dopełniają dzieła stworzenia; aby stąd wyrastały także postanowienia powrotu dla tych, którzy oddalili się od dróg Bożych.
Istotnie — każdy klasztor jest bijącym sercem wspólnoty, która go pragnęła na swoim terytorium. Wy, bracia i siostry z Doliny Aosty, zbudowaliście wasz Karmel dokładnie w centrum geograficznym doliny — jakbyście chcieli widzialnie podkreślić, że Karmel jest również centrum diecezji.
5. Za to wszystko składam wam moje szczere gratulacje i na znak mojego uznania udzielam błogosławieństwa apostolskiego siostrom, które wkrótce tu przybędą, projektantom dzieła, dobroczyńcom, wykonawcom prac budowlanych oraz całemu Kościołowi żyjącemu w Dolinie Aosty.
Na zakończenie Ojciec Święty wypowiedział następujące słowa:
Słowo podziękowania za te dary. Mają one wymiar realistyczny, ale także wartość symboliczną. Myśląc zwłaszcza o przyszłych karmelitankach, widzę, że nie zabraknie im domu — ich mieszkania z Bogiem, i mieszkania Boga z nimi i z nami wszystkimi w Nim. Ale nie zabraknie im także czegoś do jedzenia — to widać od razu. Są to pierwsze dary dla karmelitańskiej kuchni.
Odchodząc, nie mogę nie wspomnieć o jednym bardzo znaczącym elemencie. Oto Karmel Doliny Aosty nosi imię Matki Miłosierdzia. Tymczasem główny ośrodek Jej czci znajduje się dość daleko stąd, w kraju na pewno znanym wam z nazwy — na Litwie.
Tam, w stolicy Litwy, znajduje się słynny wizerunek Matki Miłosierdzia. To miasto nazywa się po litewsku Vilnius, po polsku Wilno. Dlatego od czasu do czasu wasze siostry, a wraz z nimi i wy wszyscy, powinniście pielgrzymować do tej ziemi, która tak bardzo potrzebuje naszej jedności modlitewnej — do tego ludu odważnego, tak katolickiego, wiernego swej chrześcijańskiej i litewskiej tradycji.
Pozostawiam wam tę ostatnią myśl, bo należy ona do tradycji karmelitańskiej. Nieopodal sanktuarium Matki „Ostrej Bramy”, Matki Miłosierdzia, znajdują się ojcowie karmelici — to jedno z miejsc ich posługi i kontemplacji.
Najmilsi mieszkańcy Doliny Aosty, zachowujcie w sercach także tę odległą, a przecież tak bliską ziemię — bliską dzięki Kościołowi, dzięki wspólnym tradycjom chrześcijańskim — bliską nam, choć geograficznie tak daleką. Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
