Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO MAŁYCH SIÓSTR JEZUSA W 50. ROCZNICĘ ZAŁOŻENIA ICH RODZINY ZAKONNEJ
Castel Gandolfo, 11 września 1989 r.
Drogie Małe Siostry Jezusa,
1. Widząc was tutaj tak liczne i pełne radości, spontanicznie przychodzą mi na myśl słowa Psalmu 94:
Przyjdźcie, radośnie śpiewajmy Panu,
wznośmy okrzyki na cześć Skały naszego zbawienia:
przystąpmy z dziękczynieniem przed Jego oblicze,
radośnie śpiewajmy Mu pieśni!
Albowiem Pan jest wielkim Bogiem
i wielkim Królem ponad wszystkimi bogami
głębiny ziemi są w Jego ręku
i szczyty gór należą do Niego.
Morze jest Jego własnością: bo On sam je uczynił,
i stały ląd ukształtowały Jego ręce.
Wasza rodzina zakonna, narodziwszy się w najgłębszym ubóstwie 8 września 1939 roku, przywodzi mi również na pamięć jedną z prefacji o świętych: „Ojcze Święty, Ty nieustannie odnawiasz siły swojego Kościoła”. Istotnie – obok starych, licznych i zasłużonych zgromadzeń – Małe Siostry Jezusa otrzymały od Boga łaskę stworzenia nowej i oryginalnej formy obecności pośród ubogich, na wzór brata Karola de Foucauld.
2. Pokora brata Karola, zawsze szukającego ostatniego miejsca, ukrycia i zapomnienia – którą także jego uczniowie starają się wiernie kontynuować – nie pozwoliłaby, aby wychwalać dzieło waszej fundacji. Jednak prawda i sprawiedliwość mają swoje prawa. W imieniu Kościoła składam serdeczne dziękczynienie za ewangeliczny rozkwit, jaki dokonał się dzięki pierwszym Małym Siostrom oraz poprzez dziś istniejące dwieście osiemdziesiąt dziewięć wspólnot, obecnych w środowiskach najbardziej zaniedbanych, zapomnianych lub religijnie nieuprzywilejowanych.
Rzadko zdarza się, by założycielka uczestniczyła w jubileuszu swojego zgromadzenia. Szanując jej pragnienie ukrycia, pozwalam sobie jednak wspomnieć słowa Małej Siostry Magdaleny od Jezusa, zapisane w jej dwóch tomach o narodzinach zgromadzenia – którego początkowo wcale nie uważała za zalążek nowej rodziny zakonnej: „Bóg wziął mnie za rękę, a ja poszłam za Nim, ślepo.” Rozwój wspólnot jest zdumiewający. Wiele przeszkód stanęło na drodze jej pragnienia życia wśród ubogich Sahary. Nie miała środków, zdrowie było słabe, szybko została sama. A jednak wytrwała – dzięki sile charakteru i jeszcze bardziej, dzięki widocznej pomocy Boga. Ileż razy powtarzała za bratem Karolem: „Jezus jest Panem rzeczy niemożliwych!”
Dziś – nie licząc sióstr, które już powróciły do Pana – jest Was 1350, w tym 118 nowicjuszek, pochodzących z około sześćdziesięciu narodów, żyjących w sześćdziesięciu czterech krajach. Któż ich nie zna – mimo ich wielkiej dyskrecji? Wasz habit – prosty, a raczej ubogi – pociąga pokornych i nieustannie stawia pytania bogatym. Idąc śladem papieży Piusa XII, Jana XXIII i Pawła VI, którzy darzyli was głębokim zaufaniem i wsparciem, dziękuję Panu, że wzbudził was dla Kościoła i świata dzisiejszego.
3. Pragnę teraz podkreślić i gorąco was zachęcić w kilku zasadniczych wymiarach waszego powołania. W waszych Konstytucjach, zatwierdzonych 25 grudnia 1988 r., życie zakonne zostało określone jakożycie przeżywane w zwyczajności, na wzór brata Karola, który zafascynował się tajemnicą Betlejem i Nazaretu. On zgłębiał i żył pełnym miłości dialogiem Jezusa z Ojcem w latach ukrytego życia w Nazarecie. Drogie Małe Siostry – trwajcie pokornie i stanowczo na tej samej drodze.
Wasza ewangeliczna bliskość tych, którzy są zapomniani, wzgardzeni, zepchnięci na margines, a także środowisk materialistycznych czy niemal ateistycznych, jest widzialnym znakiem waszego pielgrzymowania ku Ojcu. Niech ubodzy prowadzą was do Boga! Jest to wielka tajemnica: Syn Boży stał się ubogi pośród ubogich i powiedział: „Kto przyjmuje Mnie, przyjmuje Tego, który Mnie posłał” (Łk 9,48). Wasza droga uświęcenia prowadzi przez spojrzenie i gesty dobroci wobec ubogich. To cenny dar od Pana. Nie przestawajcie za niego dziękować.
4. Konstytucje akcentują także postawę poprzedzającą miłość:szacunek dla każdej osoby. Naśladując Chrystusa i brata Karola, wasze powołanie polega na dostrzeganiu w każdym człowieku – zwłaszcza najbardziej zranionym, wykluczonym czy upadłym – istnienia powołanego do nadziei; otwartego na przyszłość przemienioną, mimo jego ograniczeń, win czy nawet zbrodni. Ewangelia ukazuje Chrystusa, który nie definiuje osoby jej grzechem: w Ewangelii nie mówi: ta kobieta jest jawnogrzesznicą. On zapewnia: jej grzechy są jej odpuszczone, ponieważ bardzo kochała, a jej wiara ją zbawiła. (por. Łk 7,36-50). Jezus podziwia biedną wdowę, która wrzuca swoją ofiarę do skrzynki świątynnej i prosi, aby naśladować jej hojność. (por. Łk 21,1-4). Jezus nie mówi, że ślepy od urodzenia zgrzeszył, on sam lub jego rodzice. Zaskakuje wszystkich, głosząc, że konieczne było, aby objawiły się w nim dzieła Boże (por.J 9,1-41). Kiedy Judasz go zdradza nazywa go „przyjacielem” (Mt 26,47-50). Nikt nie okazał ludziom takiego szacunku jak On! Drogie Małe Siostry, bądźcie coraz bardziej pokornymi świadkami tego szacunku.
5. Wreszcie – wasze życie ma głosić Ewangelię. Aby codziennie zamieszkiwać pośród ubogich, musicie żyć prawdziwą zażyłością ze Zbawicielem świata. Bóg pozwala wam współpracować każdego dnia w dziele stwarzania i odnowienia świata tam, gdzie jest on zraniony nadużyciem wolności. Brat Karol pisał: „Chcę głosić Ewangelię całym moim życiem.” Wy płoniecie tą samą gorliwością, leczbez rozgłosu. W prostocie codziennego życia pozwalacie, by ci, którzy was spotykają, mogli odczytać w was Dobrą Nowinę i zobaczyć prawdziwe oblicze Boga. Wystarczą małe gesty: sąsiedzka przyjaźń, solidarność w pracy, obecność w radościach i w próbach, gotowość słuchania i towarzyszenia, prosta, wspólna modlitwa, ciche świętowanie codziennych wydarzeń. To wszystko może dawać swiadectwo o Chrystusie. Jest styl życia, który sam w sobie jest zwiastowaniem.
Z całym Kościołem proszę, aby ten jubileusz przyniósł każdej Małej Siostrze młodość serca – rozpaloną miłością do Jezusa i do najmniejszych spośród Jego braci i sióstr. Wasza historia dopiero się zaczyna. Niech Wszechmogący Pan, w tajemnicy Betlejem i Nazaretu, wzbudza nadal nowe, ofiarne powołania w całym świecie i niech obdarza was swoim błogosławieństwem.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
