Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO UCZESTNIKÓW KAPITUŁY GENERALNEJ ZAKONU AUGUSTIANÓW
Castel Gandolfo, 26 września 1989 r.
Najdrożsi Bracia
Z wielką radością witam was — przełożonych i delegatów Zakonu Augustianów — którzy przybyliście do Rzymu z różnych stron świata, aby odbyć sto siedemdziesiątą szóstą kapitułę generalną. Pozdrawiam was wszystkich, a szczególnie ojca Miguela Ángela Orcasitas Gómeza, któremu — jako wybranemu przez was przełożonemu generalnemu — powierzyliście kierowanie zakonem na najbliższe sześć lat.
1. Wybraliście jako temat waszej kapituły generalnej: „Augustianie wobec roku 2000”. Z radością dostrzegam w tym wyborze wyraźną wolę kroczenia wraz z Kościołem i dla Kościoła u progu trzeciego tysiąclecia jego historii, a także szczere pragnienie zmierzenia się razem z nim z wyzwaniami naszych czasów — by rozwiązywać je dla dobra człowieka, który jest „pierwszą i podstawową drogą Kościoła” (Redemptor Hominis, 14), wyznaczoną przez samego Chrystusa w tajemnicy Jego Wcielenia i Odkupienia.
Doświadczenie i nauka waszego Ojca, świętego Augustyna, dają wam jasne i autorytatywne wskazania co do miejsca i misji, jakie przypadają wam w Kościele i w świecie dzisiejszym.
2. Święty Augustyn — jak dobrze wiecie — badał dogłębnie „problem człowieka” (Confessiones IV, 4, 9; PL 32, 397), jego niepokoje i pragnienia. Potrafił w pewien sposób zestroić się z każdym człowiekiem, gdyż sam poznał i doświadczył zarówno ludzkiej nędzy, jak i wielkości. W swoim spotkaniu z Chrystusem poprzez nawrócenie święty Augustyn odkrył prawdziwe rozwiązanie tego problemu: człowiek nie może zrozumieć samego siebie bez odniesienia do Boga; tylko Chrystus może mu dać wyzwolenie i zbawienie, którego poszukuje (por. Allocutio in aedibus Athenaei Augustiani, XVI expleto saeculo a conversione S. Augustini, episcopi et Ecclesiae doctoris, 4; 17 IX 1986; Insegnamenti di Giovanni Paolo II, IX, 2 [1986], 645).
To samo doświadczenie, przeżywane przez każdego z was w waszych wspólnotach, pozostaje także dziś cennym darem, który należy strzec i ofiarować człowiekowi współczesnemu — człowiekowi stale poszukującemu prawdy i wyzwalających rozwiązań. Przez mocne, radosne i przejrzyste doświadczenie Chrystusa możecie wnieść istotny wkład w stałe zaangażowanie Kościoła w jego posługę wobec wszystkich ludzi.
3. Święty Augustyn był również wielkim kontemplatykiem, który miał tę szczególną zasługę, że potrafił przetłumaczyć swoją głęboką miłość do Boga na niestrudzoną służbę wobec wszystkich ludzi, odpowiadając na rozmaite „potrzeby” Kościoła swoich czasów. Choć nigdy nie przestał pielęgnować wnętrza, w którym przebywa Bóg (por. De TrinitateVIII, 7, 11; PL 42, 957), nigdy też nie uchylił się od wymagań „Chrystusa ubogiego”, ilekroć pukał On do drzwi jego pokoju (In Io. Ev., tr. 57, 4; PL 35, 1791). Nieustanne studium Słowa Bożego i problemów swoich czasów potrafił Augustyn zjednoczyć przez wspaniałą równowagę ducha, z miłością zawsze gotową, by odpowiedzieć na potrzeby „Chrystusa spragnionego chleba i prawdy”.
Oto kolejne wasze ważne zadanie dla dobra Kościoła i człowieka współczesnego: głęboka i przekonująca kontemplacja miłości i piękna Boga, która pozwoli wam szerzyć „miłą woń Chrystusa” (por. Regula, VIII, 1; PL 32, 1384). W świecie, w którym niestety wciąż panują liczne niepokoje z powodu braku miłości i zaufania wobec Boga i Jego sprawiedliwości, niezmiernie ważne jest świadectwo tych, którzy budują swoje życie na słuchaniu i kontemplacji Boga, by potem służyć braciom, naśladując wzór Jego darmowej i miłosiernej miłości. Wasze wspólnoty powinny więc stawać się w coraz większym stopniu miejscami bogatymi w człowieczeństwo i otwartość — właśnie dlatego, że są miejscami modlitwy i doświadczenia spotkania z Bogiem.
4. Święty Augustyn czerpał bezustannie inspirację z pierwotnego Kościoła jerozolimskiego, opisanego przez św. Łukasza w Dziejach Apostolskich (Dz 2 i 4), jako płodnego wzoru wspólnoty i dzielenia się. Jego własne wspólnoty zakonne zostały uformowane na podobieństwo tej wspólnoty, aby jeszcze wyraźniej ukazać znaczenie, jakie dla całej ludzkości ma Kościół — „tajemnica komunii i jedności” (por. Lumen Gentium, 1; św. Augustyn, Enarr. in Ps. 132, 9; PL 37, 1735).
Okres posoborowy był czasem refleksji całego Kościoła nad własną tożsamością. Teraz jednak, w perspektywie nowej ewangelizacji, potrzebne są żywe i skuteczne wzory życia eklezjalnego; potrzeba, by „na nowo odtworzyć tkankę chrześcijańską samych wspólnot” (por. Christifideles Laici, 34). Któż więc bardziej niż wy może pomóc Kościołowi w tej służbie komunii — w samym Kościele i w świecie? Z całego serca życzę, aby ta kapituła była początkiem szczerego i odnowionego zaangażowania waszej rodziny zakonnej, aby stała się ona znakiem i zaczynem nowych wspólnot, w których wszyscy chrześcijanie — świeccy, zakonnicy i kapłani — będą czuli się jednym Ciałem z Chrystusem, „Chrystusem jedynym”, „Chrystusem całkowitym” (por. św. Augustyn, Epist. 243, 4; PL 35, 1056; In Io. Ev. 21, 8; PL 35, 1568; por. Augustinum Hipponensem, II).
5. Pragnę zakończyć życzeniem i wezwaniem. Życzeniem — aby „nauka świętego Augustyna była pilnie studiowana i szeroko poznawana, a jego gorliwość pasterska naśladowana, tak by nauczanie tego wielkiego doktora i pasterza nadal rozwijało się w Kościele i w świecie, służąc kulturze i wierze” (por. św. Augustyn,Epist. 243, 4; PL 35, 1056; In Io. Ev. 21, 8; PL 35, 1568; Augustinum Hipponensem, II, conclusio). Wezwaniem — abyście z proroczą postawą i z wiarą odważnie otwierali się na nowe horyzonty Kościoła, starając się ożywić wasze doświadczenie zakonne poprzez głębszą świadomość waszej tożsamości oraz przez wytrwałą i szczególną troskę o duszpasterstwo powołań i formację nowych kandydatów do waszego zakonu.
Niech Maryja Panna, którą czcicie wspaniałymi tytułami Matki Pocieszenia i Matki Dobrej Rady, towarzyszy waszym krokom i niech wstawia się za wami, abyście zawsze czynili to, co wam powie Jej Syn Jezus (por. J 2,5).
Wzywając łaski Pana, z serca udzielam apostolskiego błogosławieństwa wam tutaj obecnym, wszystkim braciom Zakonu Augustianów, umiłowanym mniszkom augustiankom życia kontemplacyjnego, członkom instytutów należących do rodziny augustiańskiej oraz wszystkim świeckim, którzy w jakikolwiek sposób są z wami związani więzami przyjaźni i współpracy.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
