Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO UCZESTNIKÓW KAPITUŁY GENERALNEJ ZAKONU KARMELITÓW DAWNEJ OBSERWANCJI (TRZEWICZKOWYCH)
Rzym, 29 września 1989 r.
Drodzy Bracia
Z radością kieruję do was serdeczne pozdrowienie, witając w was przedstawicieli Zakonu Karmelitów Dawnej Obserwancji, którzy zgromadzili się w tych dniach w Sassone na obrady kapituły generalnej. Dziękuję przełożonemu generalnemu, ojcu Johnowi Malleyowi, za słowa pozdrowień, jakimi rozpoczął to spotkanie. Jemu i wam wszystkim wyrażam gorące życzenia nowego zapału w podejmowaniu dzieł właściwych waszemu zasłużonemu zakonowi.
1. Kapituła generalna jest dla każdej rodziny zakonnej wielkim momentem łaski. Jest czasem odnowionego zaangażowania i wierności wobec własnego charyzmatu, wspólnotową pamięcią o obecności Ducha Świętego pośród wspólnoty. Zakon Karmelitański, do którego należycie, zapuścił swoje korzenie w ziemi Jezusa i Maryi — na górze Karmel, bogatej w duchowe symbole i wspomnienia związane z prorokiem Eliaszem. Pielgrzymowanie do miejsc Odkupienia naznaczyło doświadczenie Boga i duchowość, które stanowią najcenniejsze dziedzictwo, które Karmel zachowuje żywymi w Ludzie Bożym.
Wielokrotnie w ostatnich latach pragnąłem zachęcać wiernych i ludzi dobrej woli, aby z nadzieją, ale i z odnowioną wiernością, kierowali wzrok ku trzeciemu tysiącleciu ery Chrystusa. Ostatnio, wraz z rokiem maryjnym, cały Kościół został wezwany, by przygotować się z Maryją na to wydarzenie, które „otwiera przed całą ludzkością nową perspektywę” (Redemptoris Mater, 49), pod znakiem Chrystusa — Odkupiciela człowieka.
2. Cieszę się, że Zakon Karmelitański zechciał odpowiedzieć na te wezwania, wybierając jako temat przewodni kapituły generalnej: „Karmel 2000: Dziedzictwo, Proroctwo i Wyzwanie. Eliaszu, co ty tu robisz?” (por. 1 Krl 19,13). Współczesna sytuacja świata ukazuje przemiany, które są źródłem uzasadnionej nadziei na lepszą przyszłość dla wszystkich, ale równocześnie odsłania również liczne, dotąd nieznane zagrożenia (Dives in Misericordia, 2). Rodzina karmelitańska, wraz z całym Kościołem, powinna mieć odwagę i siłę, by stawić czoło tej przyszłości.
Temat waszej kapituły ma pobudzić do głębszego uświadomienia cennego daru duchowości karmelitańskiej i do coraz większego zrozumienia, jak wielkim uznaniem cieszy się charyzmat Karmelu w Kościele. Jest on bowiem darem Ducha Świętego dla Kościoła, który go buduje poprzez wielowiekowe doświadczenie życia wewnętrznego, kontemplacji, braterstwa i prorockiej służby.
3. Dziedzictwo Zakonu wiąże się z pierwotnym powołaniem pustelników na górze Karmel, którzy oddawali się kontemplacji i samotności; przypomina, w jaki sposób zakon włączył się w służbę Kościołowi i Ewangelii, dając przez wieki świadectwo wartości życia zakonnego, naśladując proroka Eliasza oraz Maryję — światło i Matkę Karmelu — uważną słuchaczkę Słowa Bożego, solidarną z ludem przymierza i z cierpieniem wszystkich uciśnionych.
Prorocki wymiar charyzmatu Zakonu nawiązuje do Eliasza, żarliwego świadka żywej obecności Boga w historii i w dziejach ludzkich. Karmelici, jedyni na Zachodzie, którzy obchodzą święto i przekazują przesłanie Eliasza, są wezwani, by być prorokami i świadkami w „ciemnej nocy ducha”, jaką przeżywa nasza współczesność. Gorliwość Eliasza powinna obudzić w całej rodzinie karmelitańskiej czujne spojrzenie wiary, wnikające głęboko w sytuację dzisiejszego człowieka oraz w zagrożenia, które zatruwają środowisko i same korzenie życia: jego relację z Bogiem, sens istnienia, pracy, sprawiedliwości i ucisku, a także autentyczną godność każdego stworzenia.
Wyzwanie, przed którym staje dziś Zakon Karmelitański w drodze ku roku 2000, jest tym samym, które staje przed całym Kościołem: ukazać zsekularyzowanemu światu oblicze Chrystusa jako źródło nadziei i godności. Jest to wyzwanie wiary, które popycha cały Kościół ku przyszłości nieznanej, lecz niewątpliwie pełnej możliwości i nadziei dla Królestwa Bożego. Karmel winien wnieść w ten proces własny wkład, idąc razem z każdym mężczyzną i każdą kobietą, wobec wyzwań, które — w wymiarze już niemal kosmicznym — stają przed całą ludzkością.
4. Wiem, że ta kapituła generalna obradowała w klimacie nadziei i zaufania wobec przyszłości, zachowując jednak stale w pamięci starożytną tradycję Zakonu. W tym duchu postanowiliście dokonać reorganizacji waszego zarządu generalnego, nie zdradzając jednak specyficznego dziedzictwa waszej duchowości, lecz przeciwnie — czyniąc je coraz bardziej zdolnym do odpowiadania na potrzeby całego Zakonu. W ten sposób wzięliście pod uwagę różne podziały dzisiejszego świata (por.Sollicitudo Rei Socialis, 20) i pragnęliście skierować większą uwagę ku obszarom rozwijającym się (por. Paweł VI, Populorum Progressio), ku problemom związanym z prawdziwą ewangelizacją, z waszą opcją preferencyjną na rzecz ubogich wszystkich narodów oraz z waszym zaangażowaniem na rzecz sprawiedliwości i pokoju w świecie. Międzynarodowy charakter Zakonu stanowi wasze bogactwo i przypomina o szeroko pojętej rodzinie karmelitańskiej oraz o znaczeniu świeckich, którzy dzielą z wami charyzmat.
To właśnie w tej uniwersalnej perspektywie powinna się otworzyć bogata tradycja duchowości Karmelu, który czuje się głęboko zaangażowany w to wyzwanie, jakie współczesny świat stawia misyjnemu posłannictwu Kościoła.
5. Podczas tej kapituły generalnej pragnęliście nie tylko przeanalizować wasze ustawodawstwo i wybrać zarząd generalny zgodnie z odnowionymi strukturami, ale także zaplanować kierunki działania na najbliższe sześć lat, dokładnie określając kryteria postępowania i identyfikując najpoważniejsze i najbardziej naglące problemy. Sam temat kapituły powinien rodzić w sercach impuls i nadzieję. Kapituła generalna jest świętowaniem waszego międzynarodowego braterstwa — spotkaniem z egzystencjalną rzeczywistością Zakonu, z jego ograniczeniami, ale i z jego darami. Dlatego po zakończeniu kapituły, po wszystkich podjętych planach, każdy powinien poczuć się zainspirowany i umocniony, by iść z Chrystusem, w towarzystwie Maryi i Eliasza, ku trzeciemu tysiącleciu — ku tej przyszłości, której jedynym Panem jest Jezus!
W tym duchu udzielam wam apostolskiego błogosławieństwa, które rozciągam na wszystkich członków waszego Zakonu.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
