Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO UCZESTNIKÓW KAPITUŁY GENERALNEJ ZGROMADZENIA MISJONARZY NAJDROŻSZEJ KRWI
Rzym, 19 października 1989 r.
Drodzy Misjonarze Najdroższej Krwi
1. Jest dla mnie radością spotkać się z wami podczas celebracji waszej piętnastej kapituły generalnej, która odbywa się w tym mieście, gdzie urodził się i sprawował część swej kapłańskiej posługi wasz założyciel: wielki misjonarz i apostoł Krwi Chrystusa, święty Kasper del Bufalo. Wymowne jest, że to zgromadzenie odbywa się niemal w przeddzień dnia, w którym wasza kongregacja i diecezja rzymska obchodzą liturgiczne wspomnienie tego świętego. Jak tylu wiernych, także i my udajemy się duchem do jego grobu w starej bazylice Santa Maria in Trivio, jak uczynił mój poprzednik papież Jan XXIII 4 stycznia 1963 roku, aby rozważać lekcję płynącą z jego życia i prosić o jego niebieskie wstawiennictwo.
2. Papież Jan XXIII wiele razy łączył symbolicznie świętego Kaspra z nabożeństwem do Najdroższej Krwi, aż do tego stopnia, że nazwał go „prawdziwym i wielkim apostołem nabożeństwa do Najdroższej Krwi na świecie” (AAS52 [1960] 306). Święty Kasper zaprasza nas do refleksji nad tajemnicą Krwi Chrystusa, wypływającej z boku „Tego, którego przebili” (J 19, 37). Jakie bezkresne horyzonty otwiera przed nami ta refleksja! Z jednej strony ta Krew, przelana z powodu niesprawiedliwości rodzaju ludzkiego, jest symbolem wszelkiej przemocy dokonanej w historii człowieka, poczynając od wołania krwi Abla (por. Rdz 4, 10), aż do końca świata. Z drugiej strony ta sama Krew może być widziana jako symbol dzieła zbawienia, które wychodząc od Ojca, dociera do nas i rozlewa się po świecie dla zbawienia wszystkich poprzez posługę Kościoła Bożego, „który On nabył własną Krwią” (Dz 20, 28). W wizji wiary waszego świętego założyciela, Krew Chrystusa jest obrazem doskonałej miłości Odkupiciela do nas i zaprasza nas do odpowiedzi miłości wiernej Bogu i naszym braciom.
W swoim gorliwym studium Słowa Bożego i Ojców Kościoła, w kontemplacji Chrystusa ukrzyżowanego i Jego cierpień z miłości do Kościoła, święty Kasper głęboko przeniknął tajemnicę Krwi Odkupiciela, która stała się światłem dla jego ducha i siłą jego działania apostolskiego.
3. Drodzy bracia: pragnę powtórzyć przy tej okazji wezwanie z dnia 22 października 1986 roku, w drugim stuleciu urodzin waszego założyciela: „Duchowość świętego Kaspra… znajduje się rzeczywiście w samym sercu życia chrześcijańskiego: Najdroższa Krew naszego Pana była zawsze przedmiotem szczególnej uwagi wszystkich świętych: jest szkołą świętości, sprawiedliwości, miłości… Nie przestawajcie… coraz głębiej przenikać tę tajemnicę sprawiedliwości i miłości: szerzcie ją na cały świat.” (Allocutio ad sodales Congregationis Missionarium Pretiosissimi Sanguinis, die 22 oct. 1986:Insegnamenti di Giovanni Paolo II, IX, 2 [1986] 1152).
Dowiedziałem się z radością o kongresach i studiach, które podejmujecie nad tym tematem w różnych częściach świata, gdzie działa wasza kongregacja. Z serca błogosławię temu wysiłkowi i zachęcam was do jego kontynuowania oraz do kształtowania przez kult Najdroższej Krwi drogi waszego życia i waszego apostolskiego działania. Bądźcie świadkami tej komunii, którą Chrystus przyniósł wszędzie przez dar swojej Krwi.
4. Jestem przekonany, że święty Kasper, w tej duchowej pielgrzymce, którą podejmujemy razem przy jego grobie, może mówić do was nie tylko jako apostoł Krwi Chrystusa, ale również jako wielki misjonarz. Po powrocie z wygnania w lutym 1814 roku, odpowiadając na pragnienie papieża Piusa VII, który gorąco pragnął ożywić wiarę ludu chrześcijańskiego poprzez misje ludowe, wasz założyciel poświęcił się głoszeniu misji i rekolekcji aż do swojej śmierci w 1837 roku. W posłudze głoszenia naśladował swego szczególnego patrona — świętego Franciszka Ksawerego. Aby móc pełnić z większą skutecznością i trwałością tę posługę, założył wasze zgromadzenie: Kongregację Misjonarzy Najdroższej Krwi, powierzając je niebieskiej opiece błogosławionej Dziewicy Maryi. Był głęboko przekonany, że podobnie jak wiara szerzy się poprzez głoszenie Słowa Bożego, tak przez samo głoszenie „oczekujemy jej odnowy” (Writings of Saint Gaspar, XII, 48). Wasz założyciel jest wzorem ewangelizacji, który zawsze powinniście naśladować.
W kapitule generalnej, którą celebrujecie, studiowaliście specyficzny temat misji waszej kongregacji, dokonując analizy sytuacji różnych miejsc, w których pracujecie, aby móc stawić czoło aktualnym wyzwaniom zgodnie z charyzmatem waszej kongregacji. Tym charyzmatem, bowiem, jest posługa Słowa Bożego, jak jest to określone w Konstytucjach waszej kongregacji. W społeczeństwie, które zbyt często ignoruje znaki obecności Boga, wy macie być słowem, które puka do drzwi każdego ludzkiego serca, aby mogło się otworzyć i przyjąć Zbawiciela. W społeczeństwie, które często nie rozpoznaje godności człowieka, zwłaszcza godności ubogich, macie budzić głos sumienia, który podkreśla prymat prawdy i miłości. Jesteście powołani czynić to w wielu formach apostolskiego działania, ale przede wszystkim przez głoszenie rekolekcji, misji i dni skupienia (por. Codex Iuris Canonici, kan. 770).
5. Moi drodzy bracia, gorąco życzę, aby nauki zaczerpnięte z życia waszego założyciela (kontemplacja tajemnicy Krwi Chrystusa oraz zaangażowanie w posługę Słowa) mogły stać się inspiracją dla waszej osobistej i wspólnotowej odnowy, tak abyście mogli ukazywać się Ludowi Bożemu nie tylko jako nauczyciele Słowa, ale także jako przekonani świadkowie Chrystusa, który nas umiłował i wydał za nas swoją Krew (por. Ga 2, 20).
Powierzam waszą kongregację wstawiennictwu Dziewicy Maryi i z radością udzielam wam mojego apostolskiego błogosławieństwa.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
